domingo, 26 de octubre de 2008

Os Grouchos. Manuel O'Rivas


Este libro convoca a unha odisea librepensadora, a unha ecoloxía da liberdade, que ten como porto de partida a Galicia de hoxe, entendida como un local universal, o país portátil, unha identidade sen paredes. Os Grouchos son un urdido de literatura e heterodoxia. Unha denuncia contra os vellos e novos muros de silencio, mais tamén unha viaxe á procura das "faíscas da esperanza" das que falou Walter Benjamin. Manuel O'Rivas reivindica, na modernidade, a ollada do "home rebelde" de Camus. E na tradición lendaria, o espíritu dos trasnos "meniñeiros", os seres invisíbeis que transmiten a herdanza do saber rir. O resultado é un libro que morde contra a estupidez, como pedía Kafka, e que abre os cadeados coa chave do humor. Ler Os Grouchos? O autor cita un proverbio popular: "Quen lle teña medo ao mar que non embarque!"


Unha mostra: MONÓLOGO DO FEÍSMO


En vez de mirar para as chaveas, para as chorbas, andan a mirar para as casas. Ese que lle sacou unha foto á miña casa e a puxo no xornal como exemplo de feísmo. O riso que lle deu ao paparachi ese. Unha ducia de anos facendo a casa, tixolo a tixolo, encofrando cos dentes, fins de semana, vacacións, veña viruxe, veña sol, veña cambio climático, cago na natureza, e agora non lles gusta a miña casa. Vai ser máis lindo o dolmen da Piosa! Feo será el e a cona da máquina que fixo a foto. Había facerlle eu un bo retrato se o pillo por diante. Había saír ben guapo. Estilo Picasso. Había comelo aquí e cuspilo alí embaixo, onde o valado, que tampouco lle chista porque disque é de bloques.


E logo o bloque que ten? Habían querer que fora de metacrilato de silveira ou poliuretano de toxo. Vén miña muller, que tamén viu a foto no periódico, todos contaminados, vén ela e dime: "Que ben quedaría un valadiño de pedra!". Un valadiño de pedra? Éntranme ganas de chorar enriba dos bloques, meus bloquiños. Xeométricos, rematadiños, choídos, paralelepípedos. Esa pel lisa e áspera á vez. A pel de bloque. A miña pel. Que carallo terán contra os bloques? De onde saíu tanta antigüidade? Así que miro contra a muller e que saiba que a min non me desarma a moral un fodechinchos con cámara.

- A muralla de Lugo? Querías que fixera a muralla de Lugo outra vez?

- Non, Andrés, non te poñas así.

- Podería facela, co aghilacho e todo na cima.

-Acouga, Andrés.

- Pois sabes unha cousa? A min non me gusta a muralla de Lugo! Non me gusta un carallo. É grande de máis. É pequena de máis. Non sei o que ten. O mesmo que a Torre de Hércules. O único que me gusta é o foque que ten.

- Non sexas animaliño, Andrés. Vanse rir de ti.


E o fodido é que os fillos andan agora tamén avergoñados por que saíu a casa no xornal como exemplo de feísmo. "Papá, o alicatado!" O alicatado? Que carallo ten o alicatado? Está mellor alicatada a Catedral? Pois a min tampouco me gusta a catedral. A min o que me gustan son os fogos do Apóstolo. E o botafumeiro aínda ten algo de chiste. Pero a catedral, o que é a catedral, a min non me deixa coa boca aberta.


Vostedes pensan que un é un pailán. Mais eu andei polo mundo, pola emigración. Eu ben sei o que hai. E o que hai é isto: Os pobres sempre fomos feos. Va que si?

sábado, 25 de octubre de 2008

As belas imaxes. Simone de Beauvoir


Remato de ler "As belas imaxes" de Simone de Beauvoir, sen dúbida unha das figuras máis relevantes do século pasado. Unha muller que coa súa obra "O segundo sexo" marcou un punto de inflexión no pensamento feminista e que nesta obra, "As belas imaxes", fai unha crítica feroz da clase burguesa acusándoa de ter "fríxido o corazón". Simone de Beauvoir atinou mostrádose absolutamente escéptica ante a posible fin da fame e miseria en 1990; se cadra o que non podía imaxinar é que en 1990 xa non ía existir a Unión Soviética.

A súa obra:

Novelas: A invitada (1943)
O sangue dos outros (1944)
Todos os homes son mortais (1947)
Os mandaríns (1954)
As belas imaxes (1966)
A muller rota (1967)
Cando predomina o espiritual (1979)
Ensaios: Para que a acción (1944)
Para unha moral da ambigüidade (1947)
O existencialismo e a sabiduría popular (1948)
O segundo sexo (1949)
O pensamento político da dereita (1955)
A longa marcha (Ensaio sobre China) (1957)
Memorias: Norteamérica día a día (1948)
Memorias dunha xoven formal (1958)
A plenitude da vida (1960)
A forza das cousas (1963)
Unha morte moi doce (1964)
A vellez (1970)
Fin de contas (1972)
A cerimonia do adeus (1981)
Teatro: Las bocas inútiles (1945)

domingo, 19 de octubre de 2008

Ser modelo, según os ayatolás. Mónica G. Prieto

Trátase, sen dúbida, dunha pasarela moi diferente á de Milán, París ou Madrid. Na de Teherán, capital do antigo Imperio Persa, non esperen atoparse ás modelos ultimando a súa maquillaxe, recibindo enérxicos golpes de cepillo ou axustando a tea aos seus corpos antes de pisar o escenario. Sinxelamente está prohibido, e desafiar a norma pode levar recibir lategazos ou mesmo semanas en prisión.
As modelos non están autorizadas a mostrar as curvas dos seus corpos, e os seus cabelos non deben ser vistos, reza a nova regulación publicada o mes pasado polo Ministerio de Guía e Cultura islámica. Utilizar calquera roupa axustada ou maquillaxe incompatible coa cultura islámica ou iraniana está prohibido. En canto á música, debe ser acorde á cultura islámica e irán e non debe impulsar ás modelos a moverse de forma inapropiada.
Dous anos despois de que o réxime islámico autorizase a celebración de pases de modelos de firmas iranianas, que até entón só podían usar maniquíes para mostrar as súas novas coleccións, a implantación da liña directiva para espectáculos de moda e vestimenta endurece as restricións que padecerán as modelos e os deseñadores que desexen usar a pasarela.
O obxectivo, segundo os aiatolás, é promover o deseño iraniano pero mantelo afastado das influencias occidentais, rexeitadas polo réxime. é tal o repudio que, por norma, non se utiliza a gravata, considerada símbolo de Occidente e tamén do Cristianismo, dado que segundo a interpretación dos relixiosos iranianos forma unha cruz xunto a ombreiros e cabeza. Desta forma, preténdese evitar toda similitude cun espectáculo de gran tradición occidental pero, ao mesmo tempo, celebralo segundo as normas islámicas. Para iso, as modelos deben evitar calquera comportamento que poida distraer a atención dos visitantes da roupa que están a mostrar, o que implica que quedan prohibidos os xestos sinuosos, as giles volteretas e o paso felino que adoitan marcar desde os seus zapatos de tacón.
Claro, que nos pases de Teherán polo menos os públicos- é pouco probable que empreguen tacóns dado que segundo o estrito código de vestimenta feminina implantada polo réxime, as mulleres teñen prohibido mostrar mesmo os cóbados ou os nocellos ao espido. No primeiro pase celebrado no Irán dos aiatolás, en febreiro de 2007, a decepción das asistentes foi patente: os deseños eran tan acordes á tradición islámica que non representaban novidade algunha.
Cando Jomeini implantou a súa revolución islámica en Irán tras derrocar ao Shah, as influencias europeas e sobre todo francesas que marcaban a vestimenta das iranianas quedaron relegadas a un segundo plano: máis concretamente, debaixo do chador, o amplo traxe de tea negra obrigatorio para todas as mulleres. Pero co tempo e o valor das iranianas, o uso do traxe tradicional foi relativo.
A medida que pasaba o tempo, ousaban desafiar a norma en pequenas doses ás veces usando un pano de cor, en lugar de negro, ou un abrigo até os xeonllos en lugar do chador, que cobre até os nocellos -as mulleres persas tan coquetas como as de calquera outro país, e especialmente coidadosas coa súa aparencia baixo as roupaxes- foron gañando liberdades.
Nos 90, cando os reformistas controlaron o poder durante dous mandatos co presidente Mohamed Jatamí á cabeza, as mulleres aproveitaron a laxitud das normas para impor mediante a política de feitos consumados algúns cambios ao seu aspecto: a cor, e mesmo os estampados, substituíron ao negro en Teherán no interior do país o cambio levar moito máis tempo- e os abrigos ou camisolas axustadas sobre os pantalóns vaqueiros impuxéronse como unha moda que cubra as curvas aínda que non as disimulaba. En canto aos veos, adoptouse unha moda: deixar ao descuberto o flequillo ou polo menos un guecho na fronte.
A chegada dos ultraconservadores en 2005, co presidente Mahmud Ahmadineyad xa coñecido polas restricións no vestir que impuxo entre os membros da súa oficina cando exerceu como alcalde de Teherán, implicou un dramático retroceso para as iranianas. Todo foi adiantado polo novo ministro de Guía e Cultura Islámica, Hosein Saffar Harandi, quen tras o seu nomeamento prometín acabar coa música estranxeira contraria aos valores iranianos, como o rock ou o rap -a pesar de que moitas bandas clandestinas tocan todas as variedades concebibles ao resgardo das miradas dos gardiáns da moral- e outras influencias occidentais, entre elas a moda.
O cerco comezouse a estreitar en 2007, cando os comandos da virtude islámica -unha unidade policial- foron reforzados e lanzados ás rúas para interrogar e mesmo arrestar a aquelas que levasen abrigos de lonxitude inferior á considerada modesta ou que deixasen mostrar guechos a pesar dos seus veos. Os castigos van da amoestación ao cárcere, pasando por multas e mesmo lategazos.
Os homes tamén quedaron afectados pola onda de moralidade impulsada desde a Presidencia: prohibíronse cortes de pelo e calquera vestimenta que recorde a Occidente. Por iso é polo que os creadores non estean precisamente animados para realizar o seu traballo. "Non podo esperar seis meses a recibir a aprobación de cada novo deseño", explicaba a 'Radio Farda' o deseñador Shahkoopa Furuzon. "Con todas estas normas prefiro organizar os meus pases en Dubai; non necesito máis dores de cabeza". Calquera deseñador recoñecido debe aterse ás normas, pero como ocorreu noutros ámbitos da vida iraniana, moitos buscan rendijas por onde escapar do cerco da policía da virtude. Como exemplo, sirva esta web de modelos e profesionais con roupa axustada e co retrato do líder supremo, o Guía da Revolución islámica de Irán aiatolá Ali Jamenei, ás súas costas.

jueves, 16 de octubre de 2008

A misión do xuíz. Aharon Barak.





Con profunda e sincera gratitude desexo expresar ao Xurado da Unión Internacional de Maxistrados o meu agradecemento pola concesión do Premio Xustiza no Mundo. Para min esta honra representa non só o recoñecemento ao meu propio traballo como xuíz, senón o recoñecemento a todos os xuíces israelís, que están a triunfar e progresando a pesar das difíciles circunstancias baixo as que deben actuar. Precisamente baixo esas arduas condicións a xudicatura israelí esfórzase e distingue no cumprimento do seu papel, movida polo singular desexo de salvagardar os valores básicos da nosa Democracia.

Síntome especialmente emocionado ao recibir este premio aquí, en España, un país co que o meu pobo ten uns especiais lazos históricos.

O Xuíz non é un político. Non representa a un sector ou outro. Non ten que presentarse ás eleccións cada poucos anos nin que idear un programa electoral para tales propósitos. Máis aínda, o xuíz é neutral, alguén que xulga obxectivamente o conflito específico que ten ante si. Necesariamente, esta función da que o xuíz está dotado require a existencia da independencia xudicial como requisito previo. Debe apuntarse que a independencia xudicial contén dous requisitos esenciais: a independencia persoal e a independencia institucional.

A independencia persoal, pola súa banda, implica a non dependencia de factor algún externo ao Xuíz. Deste xeito a decisión dun xuíz é froito exclusivo da súa concepción dos feitos relevantes e do Dereito, libre de calquera influencia externa prohibida. De feito, o exercicio de calquera influencia exterior ou presión está expresamente prohibido.

Con todo, non pode existir independencia persoal para o Xuíz individual en ausencia de independencia institucional para a xudicatura como Poder. A autoridade conferida ao Poder Executivo respecto ao xudicial no plano administrativo ameaza inevitablemente a independencia individual do Xuíz. Ao meu xuízo é esencial que a responsabilidade administrativa con respecto a asuntos relacionados co papel do poder xudicial sexa conferida exclusivamente a este. As esixencias da independencia xudicial non poden ser adecuadamente satisfeitas se o Poder Executivo (xeralmente o Ministerio de Xustiza ou o Fiscal Xeral) teñen encomendados asuntos administrativos directamente relacionados co Poder Xudicial. Creo que a determinación do lexislador de que o orzamento apropiado sexa asignado á xudicatura, cumpre suficientemente en si mesma cos requisitos básicos da responsabilidade xudicial ante o pobo. A seguridade da independencia absoluta do Xuíz individual necesariamente require a plena independencia institucional do Poder Xudicial per se.

Na miña opinión, o interese pola independencia institucional da xudicatura debe preocupar a todos os afectados pola independencia persoal dos Xuíces individuais. Nós, como Xuíces, debemos esforzarnos en asegurar que ás dúas caras da moeda da independencia xudicial préstaselles a debida atención e áchanse situadas no máis alto da nosa orde de prioridades. A este fin, eu, en Israel, estou persoalmente comprometido nunha loita permanente cuxo propósito é salvagardar a independencia institucional da xudicatura.

Aínda que a independencia xudicial é condición sine qua non para a función xudicial, constitúe unha condición necesaria pero non suficiente. En efecto, nin o xuíz individual nin o Poder Xudicial poden funcionar eficazmente sen a confianza pública. A confianza dos cidadáns na xudicatura representa unha condición previa indispensable para o correcto funcionamento do papel do Xuíz. Mentres o Xuíz non leve espada nin carteira depende exclusivamente da confianza pública.

Por suposto que a confianza neste contexto non equivale á coincidencia coas decisións fundamentais da xudicatura. É bastante obvio que o Xuíz con frecuencia decidirá, como deba, en contra do punto de vista da maioría nun asunto dado. En cambio, a confianza pública na xudicatura implica confianza na xustiza, imparcialidade e neutralidade da xudicatura. Iso refírese á confianza na integridade moral do xuíz máis que á súa tendencia a concordar coa opinión pública en cada caso concreto. Isto implica e require a firme convicción cidadá de que o xuíz non é, baixo ningunha circunstancia, parcial; sendo a súa única motivación a protección do imperio da lei, non o seu propio poder ou prestixio.

O xuíz debe, por tanto, caracterizarse pola súa absoluta neutralidade con respecto ás partes e asuntos que teña ante si. A neutralidade non implica de ningún xeito apatía ante as dificultades das partes ou os valores básicos e os principios que están en xogo. Pola contra, estou convencido de que nunha Democracia ao xuíz esíxeselle de feito dar expresión aos valores e principios do seu sistema legal. Os valores e principios aos que nos referimos non son aqueles que poden ser considerados como dependentes dun estado de ánimo pasaxeiro. Representan os valores, os principios e o consenso social que reflicten as condicións máis profundamente enraizadas na sociedade democrática. Máis que sucumbir á histeria de acontecementos recentes, o xuíz debería reflectir a historia do seu pobo. É precisamente a propia independencia do xuíz o que lle dota coa capacidade única de reflectir os valores básicos do sistema democráti­co, mesmo cando non coinciden cos ventos cambiantes da opinión pública.

O feito de que os xuíces non sexan elixidos polos cidadáns é precisamente o que os capacita para permanecer firmes e reflectir só aqueles valores probados polo tempo, aqueles principios e dereitos subxacentes ao sistema legal aínda cando non sexan aceptados nun momento histórico determinado. Así o xuíz debe representar firmemente e dar expresión a eses valores especialmente cando a sociedade se deixa levar polo populismo. Ao facelo así, o xuíz personifica a fortaleza, protexendo os valores básicos e o concepto da democracia, tal como foi consagrada na estrutura constitucional e os textos do Estado.

O xuíz debe ser neutral. Con todo, non debe ser indiferente con respecto á democracia, a separación de poderes ou os dereitos humanos. De feito considero que o principal papel constitucional do xuíz consiste tanto na procura como no fervente desexo de protexer e preservar o carácter democrático do Estado, á vez que a salvagarda da separación de poderes. Por encima de todo creo que garantir e cultivar os dereitos humanos é a primeira e sacra obrigación do xuíz. A democracia non é simplemente o goberno da maioría; A democracia son tamén os dereitos humanos. En ausencia dos dereitos humanos a democracia non pode existir.

De igual maneira a separación de poderes en si mesma constitúe un valor democrático esencial, non sendo o seu propósito asegurar a eficacia, senón salvagardar a liberdade. En realidade, na raíz do noso papel como xuíces, subxace o noso deber de respectar e defender os dereitos humanos da persoa en relación coas súas congéneres e co Estado. Como xuíces é a nosa obrigación garantir os dereitos humanos de todo o pobo, con particular énfase nos débiles, as minorías e os marxinados. De feito, a nosa independencia sitúanos na posición ideal para dar expresión aos valores básicos dos nosos respectivos sistemas e para a protección dos dereitos das minorías contra a tiranía da maioría.

Conceder tal protección de ningunha maneira ofende á democracia, senón que leva á democracia, no seu máis rico significado, a súa máis alta realización.

A miña propia experiencia durante a Segunda Guerra Mundial e o Holocausto - Holocausto no que seis millóns de persoas da miña raza, incluíndo a maior parte da miña familia, foron brutalmente asasinadas - salvándome milagrosamente de ser enviado a un campo de concentración grazas ao valor dun granxeiro lituano, fíxome comprender a necesidade crucial de salvagardar a dignidade humana para todos.

Desde a Segunda Guerra Mundial a conciencia pública creceu significativamente con respecto aos dereitos humanos no mundo enteiro. Aínda que a crise de Kósovo é tanto máis repugnante e inquietante á luz do anterior pódese dicir que existe un maior interese polo sufrimento do próximo na etapa posterior á Segunda Guerra Mundial. Por tanto, parece que a era da posguerra pode considerarse como a constatación do renacemento dos Dereitos Humanos. Á vangarda desta fronte non se sitúan senón os xuíces e os tribunais, comprendendo que a verdadeira democracia só pode conseguirse atopando o xusto equilibrio entre o goberno da maioría e os dereitos das minorías. Este exercicio de equilibrio de ningunha maneira supón que o xuíz sacrifique ao Estado no altar dos dereitos individuais. Unha constitución non é unha receita para o suicidio. Os dereitos humanos non fixan o escenario da aniquilación nacional. Máis ben, o noso interese reside no delicado e sensible equilibrio entre os respectivos intereses da comunidade e os do individuo; entre as necesidades da cidadanía e os dereitos do individuo.

É deber do xuíz actuar con obxectividade. A este fin, debe contar cos requisitos normativos externos a el, determinados polos valores básicos da sociedade democrática na que vive. Debe identificar e dar expresión a eses valores, aínda cando el mesmo non os comparta. Debe absterse de impor os seus propios valores subxectivos á cidadanía. Inevitablemente o xuíz é produto da súa época, formado polo tempo e a sociedade na que vive. Claramente o propósito da obxectividade xudicial non é separar aos xuíces da súa contorna. Todo o contrario: a meta é establecer e expresar os valores básicos da súa época. O propósito da obxectividade xudicial non é desvincular aos xuíces do seu pasado, da súa educación, experiencia, conviccións e valores. Pola contra, pretende facer uso de todas esas ferramentas nun esforzo por reflectir os valores democráticos básicos da nación, da maneira máis clara e exacta posible.

Así, a neutralidade non require que os xuíces en exercicio pasen por alto as súas experiencias vitais. Estas constitúen importantes activos que aumentan a capacidade do xuíz para abordar os casos con humanidade e comprometerse na delicada tarefa do equilibrio entre os valores en conflito. No canto de desprenderse do seu pasado o xuíz debe ser sensible ao peso do seu cargo e ás limitacións que lle impón. Un xuíz debe ser autocrítico e carecer de calquera rastro de arrogancia que lle poida inducir a equivocarse na súa propia suntuosidad. Debe dar probas de humildade intelectual, permitíndolle dese modo admitir os seus erros. Un xuíz americano, referíndose ao Tribunal Supremo dos Estados Unidos, dixo nunha ocasión: "Non somos inapelables porque sexamos infalibles; senón que somos infalibles só porque somos inapelables."

Na miña opinión este enfoque non é aceptable. A forza das nosas decisións está baseada na nosa capacidade de ser autocríticos e admitir os nosos erros nas instancias apropiadas. En efecto, xulgar esixe ser permanentemente conscientes de que, a pesar dos nosos mellores esforzos, podemos equivocarnos. Calquera teoría sobre a forma de xulgar debe explicar ésto.

O xuíz é parte do seu pobo. Ás veces atópase sentado na así chamada "torre de marfil", aínda que, desde a miña perspectiva, esa "torre" está claramente situada nos outeiros de Xerusalén, non no monte Olimpo. É de capital importancia que o xuíz sexa plenamente consciente do que lle rodea, dos acontecementos que preocupan ao seu pobo. É a súa obrigación estudar os problemas do seu país, ler a súa literatura, escoitar a súa música. Debe estar familiarizado coa súa tradición relixiosa, social e cultural. Si, o xuíz é parte da súa época, fillo ou filla do seu tempo, produto da historia do seu pobo.

O xuíz debe equilibrar a necesidade do cambio coa conservación do existente. A vida da Lei é certamente complexa. É unha mestura de dous conceptos, lóxica e historia: "A Lei debe ser estable, pero non pode permanecer inmóbil". Roscoe Pound dixo: "A estabilidade sen cambio é decadencia; o cambio sen estabilidade é anarquía." O xuíz debe esforzarse en acoutala distancia entre a vida e o Dereito, dentro das expectativas razoables. Claramente o socio principal do xuíz é o lexislador. El é o principal responsable de salvar distan­cias entre o Dereito e a sociedade. O xuíz é un socio menor, pero un socio á fin e ao cabo. Como tal procura asegurar a estabilidade a través do cambio. A xurisprudencia debe ser, como a historia nos ensina, moi cauta no seu enfoque. Por conseguinte, debe preferirse un enfoque evolutivo a un revolucionario. Debe estar baseado nos progresos naturais e a continuidade.

Todo xuíz, e toda xeración de xuíces, confían en escribir un capítulo adicional no Código de Leis da nación. Ao facelo así, incumbe ao xuíz mostrar tanto consistencia como continuidade. Entre a Verdade e a Estabilidade, a Verdade ha de ser preferida; entre a Verdade e a Verdade debemos elixir a Estabilidade. A Lei, xunto coa vida, está en continua evolución. A historia do Dereito é a da procura da armonización da lei coas necesidades cambiantes da sociedade. Un esquema normativo que non permita o desenvolvemento chegará a converterse finalmente en inútil. A estabilidade, a seguridade, a consistencia e a permanencia non poden ser garantidas sen ter previsto o cambio. A lei, como a aguia no ceo, só é estable cando se move.

Eu percibo o meu papel como xuíz - estou seguro que do mesmo xeito que os meus colegas - como unha misión. Xulgar non é simplemente un traballo, é unha forma de vida. Cada xuíz debe cumprir a súa vocación con integridade intelectual e humildade, xunto con sentido social e comprensión histórica. Debe esforzarse en atopar solucións que reflictan un equilibrio de xustiza e igualdade para todos. Así, por encima de todo, debe loitar por levar ao seu máis completa expresión o valor básico que esencialmente se predica de toda lei e no que toda sociedade se basea, a Xustiza. O xuíz debe facer xustiza. Se Xustiza e Dereito tenden a converxer - como deben - o xuíz non ha de definirse a si mesmo como "progresista" ou "conservador". Esas son só clasificacións baleiras desprovistas de significado normativo. Representan un envase baleiro con potencial para levar a conclusións erróneas. En lugar de porse etiquetas adhesivas, os xuíces deben realizar a súa misión desde o anhelo da salvagarda do imperio da lei; ésto é, preservando o imperio da lei, non o imperio dos xuíces; a norma da lei, non meramente a lei das normas.

Unha vez máis quero expresar as miñas sinceras grazas por terme atopado merecedor de recibir o Premio Xustiza no Mundo. Agradezo a todos a súa presenza neste acto tan emocionante e déixolles con este dito do Talmud de dous mil anos de antigüidade referido aos xuíces: "Pensas que che estou concedendo o Poder? É en realidade a escravitude o que che estou impondo."

Esta é a premisa que me acompaña á Sala cada día. Cando asisto a un xuízo, eu son xulgado. é con este sentimento e con profunda gratitude como acepto hoxe esta honra. Grazas.

En Madrid, a 14 de maio de 1999.

Discurso do xuíz Aharon Barak no acto de entrega do Premio Internacional Xustiza no Mundo.

Derechos humanos y judaísmo. Cuadernos de Sefarad nº4. 2008

I love New York


www.Tu.tv

jueves, 25 de septiembre de 2008

Unha infiel en Israel. Por Lela Gilbert



Entrevista a Nonie Darwish, mujer árabe, fundadora del sitio Arabs for Israel.

Nonie Darwish nació en El Cairo, a principios de los 50 se mudó con su familia a la franja de Gaza ocupada por Egipto, donde su padre, el Tte. Gral. Mustafá Hafez, fue designado por el presidente Gamal Abdel Nasser para comandar la Inteligencia del Ejército egipcio.

Hafez fundó la unidad de fedayines palestinos con el objetivo de lanzar ataques terroristas a lo largo de la frontera sur de Israel. Entre 1951 y 1956 los fedayines asesinaron unos 400 israelíes.

En julio de 1956, cuando Nonie tenía 8 años, su padre fue el primer objetivo antiterrorista del Ejército de Defensa de Israel.

Inmediatamente fue elevado al sitial de mártir en la guerra santa. Nonie, entretanto, se graduó en una universidad americana y más tarde trabajó como periodista. En 1978 se mudó a EE.UU. donde se convirtió al cristianismo.

El libro de Nonie Darwish “Ahora me llaman infiel”, me fascinó, y recuerdo haber pensado cuando lo leí, que me encantaría encontrarme con esta mujer. La oportunidad se dio durante su reciente visita a Jereuslem donde vino para hablar sobre la Fiesta de los Tabernáculos. Comenzamos nuestra conversación hablando [sobre] el historial de su familia:

Hiciste la escuela primaria en Gaza, cómo era ?

En la escuela primaria aprendimos el odio y la venganza. La paz nunca fue una opción, se la ve como un signo de debilidad y derrota. Los maestros llenaban nuestros oídos con el miedo a los judíos, eso hizo que odiar sea fácil y el terrorismo fuese aceptable, hasta honorable. Ahora mirando hacia atrás, nunca escuché una canción de paz en árabe. Todo lo que escuchábamos eran canciones de jihad, martirios y guerras santas.

En “Ahora me llaman infiel” vos escribiste sobre las dificultades que tu madre enfrentó como viuda, a pesar de que tu padre era un héroe egipcio.

Cómo fue tu vida y la de tu familia después que tu padre muriera ?

Después de la muerte de mi padre, mi madre tuvo que enfrentar su vida sola con 5 hijos, en una cultura que respeta solamente a las familias lideradas por un hombre. En los 50 pocas mujeres manejaban un auto, de hecho hoy día en Arabia Saudita las mujeres van presas por conducir un vehículo, mi madre era insultada por haber comprado un auto para llevarnos al colegio.

Tu dijiste que gradualmente comenzaste a cuestionarte la cultura en la que vivías, Te viene algún incidente específico a la memoria que te haya dado un vuelco en éste tema ?

Recuerdo haber visitado a un amigo cristiano en El Cairo durante un viernes de plegaria, y ambos escuchábamos los ataques verbales hacia cristianos y judíos desde los altoparlantes de la ciudad. Escuchamos “Ojala Dios destruya a los infieles y a los judíos, los enemigos de Dios…” y créelo o no, cuando creces escuchando esos discursos, te suenan y se sienten normales.
Pero mi amigo cristiano se puso pálido y se asustó y yo me sentí avergonzada. Esa fue la primera vez que me di cuenta que algo estaba equivocado con la forma en que mi religión era pensada y practicada.

Tu haces mucho hincapié en tu libro sobre las graves consecuencias que trae la poligamia en la cultura árabe, porque?

La poligamia tiene un efecto devastador en la dinámica de la familia, en la relación marido-esposa y en las relaciones entre las mujeres de un mismo marido. Muchos hombres musulmanes tienen solamente una esposa, pero el daño a la relación marido-mujer ya ha sido hecho en el contrato matrimonial musulmán, en el cual el hombre no le debe fidelidad a su mujer.

Además del nombre de la comprometida, el contrato matrimonial tiene tres espacios dejados en blanco para ser llenados con los nombres de cualquier otra mujer que el hombre desee tomar más tarde como esposa. A pesar de esto, una buena mujer musulmán debe aceptar su destino bajo la ley de la Sharia.

Como describirías la ley de la Sharia ?

Bajo la ley islámica Sharia, los castigos incluyen azotes, lapidación, decapitación y amputación de miembros. Estos son castigos crueles e inusuales bajo los estándares occidentales. Abandonar el Islam es penado con la muerte. Si algún país islámico falla en matar a un apóstata, su muerte está garantizada a manos de las turbas callejeras. Eso hace que el Islam, más que una religión, sea un estado de vida, con un sistema legal elaborado que te manda a la muerte si lo abandonas. La Sharia garantiza que no hay un cruce tipo “Muro de Berlín” en un país musulmán.

Afortunadamente la mayoría de los países musulmanes no practican la criminal ley Sharia simplemente porque no tienen estomago para hacerlo (N de la R: Sudán, Irán y Argelia sí la cumplen). Pero la ley Sharia de la familia, en todos los países musulmanes, permite no solamente a los hombres el derecho de un fácil divorcio, permite hasta cuatro esposas y se le permite golpearlas. Una mujer es solamente respetada cuando esconde su cuerpo, rostro y hasta su identidad.

Has estado en Israel en varias ocasiones. Bajo tu punto de vista, cuál es la diferencia que hay con el resto de Medio Oriente ?

Israel realmente trae esperanza a la región. Israel es el único país de Medio Oriente que permite la libertad religiosa. A pesar de ser el país mas angosto de esta región (N. de la R.; posee 40 Km. de ancho en su parte más angosta), no teme permitir que los musulmanes tengan sus mezquitas para orar en ellas. No tienen temor de permitir a los cristianos todas las libertades. Es realmente crédito del judaísmo que no sea tan posesivo como el Islam. Tú sabes, es increíble, con todo el territorio que tienen los países musulmanes, desde Marruecos hasta Indonesia, todo el dinero del petróleo y todas las armas, ningún país árabe se siente seguro de su existencia.

Cómo puede ser que 1.300 millones de musulmanes se sientan amenazados por 5 millones de judíos ? Eso dice mucho. Y he aprendido que el miedo y el odio son fomentados por los educadores religiosos islámicos, por su liderazgo político y por sus intelectuales. Odiar a Israel es la forma en que opera el mundo árabe. Necesitan un enemigo externo porque hay tanta confusión dentro del mundo islámico y realmente nadie puede decir la razón. Porqué tenemos tanta confusión ? Porqué estamos tan enojados ? Porqué tenemos tanta furia en nuestras familias ? Pero nadie se atreve a decir nada debido a la Sharia.

Todavía tienes miembros de tu familia en Egipto.
Cuándo fue la última vez que los viste y cuáles fueron tus pensamientos sobre la vida ahí durante tu estancia ?


En agosto del 2001 visité el lugar donde nací y me sentí asombrada al ver como han sido tomados por los radicales islámicos. El nivel de ira y odio en los discursos era alarmante, vi extrema pobreza, polución, materiales peligrosos y basura a lo largo del Nilo. Había alto desempleo, inflación y corrupción generalizada. Pero cuando leí un diario árabe lo único que vi eran acusaciones a Israel y a EE.UU. Los ciudadanos desconocían todo sobre las atrocidades de musulmanes-contra-musulmanes en Irak, Argelia, Sudan y otros lugares. (N.de la R: en Irak: shiitas contra sunnitas, en Argelia: el frente Polisario, en Sudán: 2 millones asesinados).
Estuve feliz de volver a EE.UU. en la tarde del 10 de septiembre del 2001.

A la otra mañana…?

Al día siguiente, cuando vi el segundo avión impactar en la otra torre, pensé “la Jihad ha llegado a América”, Muhammad Atta era de El Cairo, la misma ciudad de la que yo vine!! Llamé a varios amigos míos en El Cairo ese mismo día, pero todos ellos estaban como negados y me preguntaban “Cómo te atreves a decir que los árabes hicieron esto ? No sabes que esto es una conspiración judía ?”.

La gente con la que hablaste eran partidarios del radicalismo islámico ?

No, no eran radicales, eran egipcios comunes y normales, que entre otras cosas son gente muy amable. Colgué el teléfono y me sentí muy sola y desconectada de mi cultura de origen. Una vez más, mi pueblo estaba acusando a los judíos por algo que era por todos bien sabido que nosotros, los árabes lo habíamos hecho…

Comencé a dar charlas después del 11/9 por respeto a las 3000 personas que murieron ese día. También diserté sobre mi empatía hacia Israel, un país que merece nuestro respeto y no nuestro odio. Y hoy día hablo sobre el amor por mi cultura de origen, la cual está en un estado de desesperada necesidad de reforma. El terrorismo árabe está destruyendo la moral y el atractivo de la cultura árabe.

Has escrito sobre el rol que juega la envidia en el mundo musulmán, describiéndolo como una raíz de pensamiento antiamericano y antijudío.

Puedes explicarnos qué quisiste decir ?


Como musulmanes tememos al progreso de los otros. Nosotros lo llamamos “hasad”, lo que significa “envidia”.A diferencia de las enseñanzas cristianas, las cuales advierten que la envidia es pecado de quien envidia, en el Islam la envidia es vista como un insulto de la persona a la cual uno envidia. Como resultado de eso vemos a menudo que los musulmanes esconden sus buenas noticias o las mantienen para ellos. Aún felicitar a alguien es peligroso, podría ser tomado como un insulto. El resultado final es el de una población extremadamente desconfiada uno de otro… Los islamistas están ciegos por la envidia y no pueden entender el éxito de Israel.

Ellos dicen que se debe a una conspiración y no al mérito al trabajo… Se han olvidado que el éxito del judaísmo a lo largo de los siglos se debe a que es una cultura que promueve la excelencia y está bendecida con la autodisciplina, la educación, la dedicación y orientada a hacer que este mundo sea un lugar mejor. Ahí no hay ninguna conspiración !! Si los árabes quisieran competir con los judíos, déjenlos entrar al reino de la innovación y la educación y no aterrorizar y eliminar a la oposición. Los errores árabes le son todos achacados a Israel, a Occidente y al colonialismo. Mirando un mapa de Israel en relación al tamaño del mundo árabe, que alguien me diga si los árabes necesitan más territorio, lo que necesitan es más tolerancia. No es falta de tierra, es falta de libertad.

Exactamente, como hacen los predicadores musulmanes para agitar de ira y odio contra los no-musulmanes ?

Los no-musulmanes no sólo son insultados, a menudo se los describe como nagas”, en castellano “inmundicia”. El Times de Londres reportó que a los estudiantes musulmanes en Gran Bretaña les están enseñando a despreciar a los no-musulmanes por inmundos. Este es el motivo del porqué muchos árabes creen que la existencia de no-musulmanes en tierras árabes es una profanación. Ese es el motivo por el cual EE.UU., siendo que defendió a los musulmanes de los ataques serbios, apoyó los musulmanes afganos contra los ataques soviéticos, alimentó a los musulmanes somalíes hambreados por sus mismos líderes, y no recibe ningún crédito del mundo islámico. De hecho, el resultado es justamente lo contrario, cuanto más tratan de estabilizar la región, más son despreciados. Los musulmanes no quieren ser rescatados ni ayudados por los “infieles”, este es un orgullo cultural que los avergüenza por sentimientos de inferioridad y dependencia de los no-musulmanes.

Además en tu libro explicas otros trabajos que estas haciendo.

En Febrero de 2004 fundé una organización llamada “Árabes por Israel”. Algunos criticaron el nombre clamando que implica una falta de apoyo a los árabes. Pero el apoyo a Israel no significa ser anti-árabe. Yo amo a mi pueblo, pero para que suceda la paz necesitamos un gran salto, una nueva actitud, perdón y compasión. Nosotros, los árabes, necesitamos preguntarnos “qué podemos hacer?” y no focalizarnos todo el tiempo en lo que Israel debiera hacer para construir confianza, respeto y paz. Mejorar las condiciones de vida de los árabes no es responsabilidad de Israel, es responsabilidad de los árabes y de sus gobiernos. Y los niños árabes no necesitan crecer en el odio, ellos necesitan esperanza. No necesitan “jihad”, necesitan trabajo.

Cuáles son tus temores por Israel ?

Mi gran temor por Israel es que pierda el deseo de luchar. Sus fundadores ya han fallecido y ahora el mismo liberalismo que esta debilitando a occidente, también esta aquí. Temo que Israel entregue demasiado y el país sea muy pequeño para poder ser defendido. Porque cuanto más das a los árabes, más quieren, es parte de la cultura. Mi pueblo es un pueblo hermoso y ruego a Dios que encuentren indulgencia en sus corazones.

martes, 2 de septiembre de 2008

sábado, 28 de junio de 2008

O veo, un desafío islámico? Por Alicia Delibes


No estado español hai xa máis dun millón e medio de residentes estranxeiros. Deles pódese calcular que case a terceira parte son de orixe musulmá. Unha cifra que parece insignificante se se compara cos catro millóns de musulmáns que residen en Francia ou os tres millóns de Alemaña pero que fai que a poboación musulmá non pase desapercibida nin nas nosas rúas nin nas nosas escolas. A presenza de fillos de inmigrantes nos colexios españois aumentou considerablemente nos cinco últimos anos. De 80.687 que había matriculados no curso 1998-99 pasouse a 303.827 no 2002-2003. Isto fai que o interese polos problemas e dificultades da escolarización dos inmigrantes sexa moi recente. En xaneiro do ano 2002 saltou aos medios de comunicación o primeiro conflito importante entre a dirección dun centro escolar e a comunidade musulmá en España. A directora dun instituto del Escorial non estaba disposta a aceptar que a nena Fátima Elidrisi asistise a clase co típico veo musulmán cubrindo a súa cabeza. Nun principio, a Consellería de Educación asignara a Fátima un colexio concertado, pero o seu pai, Alí Elidrisi, negouse a que asistise a un centro católico e dixo que a nena quedaría en casa ate que lle desen praza nun instituto público. No mes de xaneiro foi admitida no Instituto Juan de Herrera da localidade madrileña. A directora do centro ao ver que Fátima acudía ao instituto coa cabeza cuberta pediulle que deixase o veo na entrada como facían as outras nenas marroquís. O señor Elidrisi negouse rotundamente a aceptar esta suxestión e así empezou unha tira e afrouxa entre a directora e o pai de Fátima que chamou a atención de case todos os medios de comunicación. O asunto resolveuse cando a Consellería de Educación "convenceu" á directora de que era mellor escolarizar á nena con veo que non escolarizala. Aqueles días falouse moito do veo e da vida que levaban os nenos musulmáns nos colexios españois. Sóubose que certas nenas se negaron a facer ximnasia nun colexio de Málaga; que algúns nenos esixían comidas especiais; e que mesmo algún adolescente marroquí protestara porque non estaba disposto a recibir leccións nin ordes de ningunha muller por moi profesora que fóra.

Pasaron xa dous anos desde entón e só de cando en vez vólvese a falar deste espiñento asunto do veo. Parece coma se existise un medorento respecto a discutir sobre calquera problema que teña algo que ver coa complicada integración dos nenos musulmáns nos nosos centros educativos. Do instituto do El Escorial, sóubose que as nenas marroquís que antes da chegada de Fátima deixaban o seu veo á entrada do colexio, porque preferían estar en clase sen el, agora xa non o deixan. Ao parecer senten máis a gusto se permanecen todo o día púdicamente cubertas. Dise tamén que imáns integristas van, aos poucos, substituíndo a outros, máis veteranos e moderados, en moitas das mesquitas que hai en España. A maior parte dos españois cre que a cuestión do veo é un problema menor. Algúns pensan que simplemente é unha moda propia de países de cultura distinta e que como tal non hai razón algunha para oporse. Outros saben moi ben que se trata dunha imposición relixiosa e argumentan que vivimos nunha sociedade plural que debe ser tolerante e que non pode impedir a ninguén que obedeza os ditados da súa conciencia. No mellor dos casos escóitase a crítica dalgunha descoidada feminista que o considera signo de submisión da muller. Pero se a alguén se lle ocorrese dicir que os mulás fundamentalistas lanzaron á civilización occidental un desafío que está a utilizar o chador como símbolo, a xente sorriría con conmiseración ou desprezo coma se ese que fala fose un paranoico aterrorizado polo 11 de setembro ou un reaccionario intolerante. Con todo non hai máis que seguir os acontecementos vividos en Francia nestes últimos anos para darse conta de que o veo é algo máis que un anaco de tea que as mulleres de orixe musulmá gustan de levar anudado a ao redor das súas cabezas; e de que non son fantasías paranoicas as de quen pensa que é o emblema dun desafío lanzado polos inmigrantes musulmáns que viven en Europa. O pasado 24 de setembro dous adolescentes, Lila e Alma Lévy, de 18 e 16 anos de idade, fillas de dous ex comunistas, unha muller musulmá non practicante de orixe alxerina e un avogado xudeu, que se di ateo e é membro do movemento esquerdista MRAP (Movemento contra o racismo e pola amizade dos pobos), presentáronse nun colexio francés, o Liceo Henri-Wallon de Aubervilliers, coa cabeza envolvida en negros veos que tapaban totalmente o seu pelo, orellas e pescozo. As nenas foron enviadas de volta a casa. Abríuselles un expediente e o 10 de outubro o consello de disciplina confirmaba a súa expulsión do centro escolar.

Esta historia chovía xa sobre mollado. E é que na última primavera o ministro do Interior francés, Nicolas Sarkozy, ao termo do seu discurso ante a asemblea da UOIF (Unión de Organizacións Islamitas de Francia) foi apupado porque cometeu ?a ousadía? de dicir que todas as mulleres estaban obrigadas a mostrar a súa cabeza descuberta nas fotografías do documento de identidade. ?é unha orde que vén do ceo!?, ?Xamais mostrarei unha orella a Sarkozy!?, ?Nós obedecemos a Alá, por tradición e adoración!?, ?O fular é unha protección que mata as tentacións e ante os estraños hai que cubrirse?, foron algúns dos berros que se deixaron ouvir naquela alborotada reunión. Estes conflitos entre o goberno francés e a inmigración musulmá co chador como principal protagonista empezaron xa en 1989. Foi entón, sendo Lionel Jospin Ministro de Educación, cando, ante os primeiros conflitos provocados por nenas musulmás que esixían asistir a clase coa cabeza cuberta, decidiuse que o veo sería permitido sempre que non se utilizase como signo de ostentación e que non servise para facer proselitismo. En Francia existía unha lei de 1937 que prohibía calquera forma de proselitismo nos centros escolares así como toda proclamación de pertenza a partido político ou grupo relixioso algún. Se ademais tense en conta que as múltiples enquisas que se fixeron naqueles días dicían que máis do 80% da poboación era contraria a admitir veos nos centros estatais non se entende moi ben por que o goberno francés cedeu ante o que xa entón se intuía como unha provocación da comunidade musulmá. O Ministerio de Educación tivese a solución bastante fácil, apoiándose no principio do laicismo e nas súas propias leis podía obrigar a todos os nenos a deixar nos percheros antes de entrar en clase boinas, gorros, veos ou calquera outra cousa que cubrise a súa cabeza. Pero Jospin non se atreveu entón a tomar unha decisión que, evidentemente, ía provocar molestar nunha boa parte dos inmigrantes musulmáns e pasou a pataca quente ao Consello de Estado que resolveu o problema dando unha interpretación ?moderna? do laicismo francés: ?O noso ensino é laica non porque prohiba a expresión de crenzas diversas senón porque as tolera todas?.

No ano 2002 publicouse en Francia un libro, A République et l?Islam. Entre crainte et aveuglement, editado por Gallimard e escrito por dous membros do Haut Conseil à l?Integration, Jeanne Hélène Kaltenbach e Michèle Tribalat. Nel as autoras chaman a atención sobre toda unha serie de acontecementos ?musulmáns? que tiveron lugar curiosamente o mesmo ano no que caeu o muro de Berlín. O 14 de febreiro de 1989 o Aiatolá Jomeini proclamou a fatua que condenaba á morte ao autor dos versos satánicos así como a todo aquel que tivese algo que ver coa súa publicación. En xuño morre Jomeini e un mes despois, Ettore Capriolo e Hitoshi Igarashi, tradutores ao italiano e ao xaponés respectivamente da obra de Rushdie, sufriron senllos atentados nos que Capriolo resultou gravemente ferido e Igarashi morto. Estes sucesos provocaron multitude de manifestacións integristas nos países islámicos e serviron de escusa para que se constituísen moitas asociacións de carácter relixioso. Foi tamén un ano no que a violencia fundamentalista tivo aterrorizados, máis que nunca, aos alxerinos. As dúas escritoras francesas chaman a atención sobre o feito, un tanto curioso, de que fose ese mesmo ano cando, en diversos recunchos de Francia e de boa parte de Europa, empezasen a xurdir conflitos escolares á mantenta do veo, e que estes puxesen ao descuberto un estraño flirteo entre certa esquerda e o islamismo. Pois ben, cando todo isto ocorría, Jospin e o Consello de Estado, coa súa covarde decisión, o que fixeron foi facilitar as cousas aos fundamentalistas para que, utilizando sempre como coartada esa nova interpretación do laicismo francés decretada polo Consello de Estado, avanzasen nas súas reivindicacións. Os inmigrantes musulmáns comezaron por reclamar nos colexios comidas especiais, comedores separados, horas de oración, o dereito a que as nenas se ausentasen das clases de ximnasia e a institucionalización do xaxún musulmán. Como en certa ocasión se ouviu dicir nunha asemblea de islamitas franceses, para os musulmáns o laicismo era unha sorte pois permitía pór límites á autoridade do Estado.

Así seguiron as cousas ata que os atentados terroristas do 11 de setembro de 2001 e o susto que o ultradereitista Lle Pen deu pouco despois aos votantes franceses fixo que de novo a comunidade inmigrante de orixe musulmá, que supón xa case o 8% da poboación, colocásese no centro das preocupacións socio políticas do goberno da República. Con idea de sacar á luz todas as organizacións musulmás e que o goberno tivesen uns representantes cos que ?dialogar?, o Ministro do Interior de Chirac, Nicolas Sarkozy, en decembro de 2002 impulsou a creación do CFCM (Conseil français du culte musulman) que debía reunir a todos os representantes dos Consellos Rexionais (CRCM). O obxectivo do Ministro da Interior era ?integrar o islam na República Francesa?. Unha idea que demostraba a súa boa intención pero que foi recibida con escepticismo pola gran maioría dos franceses. En abril de 2003 celebráronse as primeiras eleccións no CFCM. O presidente electo, Dalil Boubakeur, é actualmente o reitor da mesquita de París que, sostida no seu maior parte con diñeiro alxerino, considérase un dos centros de culto musulmán de carácter máis moderado. O vicepresidente do Consello é un fundamentalista bastante violento, Fouad Alaoui, representante de UOIF (Union deas organisations islamiques de France). O terceiro grupo islámico fortemente representado no CFCM é o os marroquís, a FNMF (Fédératione nationale deas musulmans de France). Dalil Boubakeur conta co apoio do goberno francés pero a súa situación como presidente do Consello é cada día máis inestable. Recibe tantas presións dos fundamentalistas que, ante o terror de Sarkozy, ameaza constantemente con presentar a súa dimisión. Até agora o CFCM non se pronunciou no asunto do veo das escolares musulmás. O 11 de outubro varios dos seus representantes recibiron a visita do Ministro Sarkozy que, tras manifestar o seu apoio ao consello de disciplina do Liceo de Aubervilliers, recordoulles que as regras do laicismo deben ser respectadas por todos e que entre esas regras atópase a prohibición dos signos de ostentación e de facer proselitismo. A resposta por parte do CFCM non se fixo esperar. Ao día seguinte deu un comunicado no que lamentaba a expulsión das nenas, queixábase de que non se lles consultou antes de tomar a decisión e volvía insistir no carácter relixioso do veo islámico.

En resposta a esta actitude, o 17 de outubro, o Primeiro Ministro Raffarin dirixiuse aos musulmáns na Gran Mesquita de París. ?O laicismo respecta as relixións pero tamén as relixións deben respectar o laicismo? foi o principal argumento do seu discurso. Ofreceu a súa total disposición ao diálogo pero non descartou recorrer a unha nova lexislación para regular o uso do veo en escolas e centros oficiais se non se conseguía alcanzar un acordo sobre este asunto. O propio Presidente Chirac tivo que intervir no conflito. A principios do verán formara unha comisión para estudar ?o laicismo da República? coñecida como a comisión Stasi, constituída por 20 ?expertos? e presidida por Bernard Stasi. A comisión, que deberá redactar as súas conclusións antes de fin de ano, non descarta a posibilidade de que unha lei regule definitivamente o uso do veo en centros escolares. A proposta dunha lei de prohibición do veo dividiu á sociedade francesa. Os grupos máis esquerdistas están totalmente en contra, o partido socialista dividido, o CFCM di que sería un grave erro e en canto á dereita, tampouco parece estar totalmente de acordo. Mentres que para Alain Juppé, presidente da UMP, a lei fíxose totalmente necesaria, outros compañeiros do seu partido non o teñen tan claro, saben que a cuestión do veo non é un asunto relixioso senón político e temen caer nunha trampa tendida ao goberno polos propios fundamentalistas. O caso é que todo o mundo tivo algo que dicir á mantenta da expulsión destas dúas nenas que se viron convertidas, da noite para a mañá, no centro de atención de toda a prensa e en principais estrelas da televisión. O seu pai e principal defensor, Laurent Lévy, á parte de desautorizar aos profesores do liceo, aproveitou a situación para divulgar a súa doutrina prol musulmá e anticapitalista. Escribe artigos e fai declaracións sen parar para mostrar o desgusto que lle produce que uns cantos ?aiatolás do laicismo, presos dunha tolemia histérica?, organicen toda esta lea só por ?uns poucos centímetros de tea?.

Até o vello líder sesentayochista e actual deputado europeo polo partido Verde alemán, Daniel Cohn ? Bendit, deu a súa opinión nesta historia. Despois de recordar que todas as relixións monoteístas, e non só a musulmá, fan de menos á muller e de expresar que ?como liberais libertarios convencidos, non podemos aceptar que o autoritarismo sectario loite contra o autoritarismo integrista?, dirixiu ás adolescentes ?rebeldes? estas palabras de alento: ?Queridas Alma e Lila, esperamos que gardedes sempre o voso carácter combativo, orgulloso e independente. Pero nos tememos que non será en medios musulmáns, aínda que sexan liberais, onde atoparedes maridos que acepten a mulleres como vós. é no mundo dos ateos, se é que son liberais como o voso pai, o que non sempre ocorre, onde atoparedes un compañeiro ou compañeira de vida que vos acepte tal como sodes?. (Le Monde, 16-10-2003) Un pouco raras soan estas palabras, se resultase que, como escribiu Carlos Semprún en Liberdade Dixital, toda esta lea política fose preparado polo ateo militante de extrema esquerda Laurent Lévy que, ?como simbólico insulto á podrecida sociedade occidental, capitalista e imperialista?, obrigase ás súas fillas a montar o numerito no seu liceo de Aubervilliers. Por outra banda, cada vez son máis os que, como Michèle Tribalat, pensan que desde que as portadoras do veo lanzaron o seu desafío á República francesa, fai 15 anos, o tempo só serviu para empeorar as cousas. Como xa algúns se temían, os fundamentalistas van gañando posicións no CFCM e as boas intencións de Sarkozy, non só non van servir para resolver o problema, senón que o máis probable é que non fagan máis que agravalo. Segundo unha enquisa que publicou Le Monde, en setembro de 2001, a pesar de que o 78% dos musulmáns confesábase crente soamente un 20% dicía frecuentar a mesquita. Algúns dos musulmáns franceses considéranse ateos pero ?sen dereito a dicilo?. Para eles, o veo é un estandarte do fundamentalismo islámico e non dubidan de que a reivindicación do chádor está a ser utilizada politicamente. Para a maioría das mulleres de orixe musulmá que abandonaron o veo a cuestión non admite dúbidas, é signo de sometemento da muller e por tanto inaceptable. Un dos grupos máis belixerantes contra o veo é un sector feminista xuvenil de SOS racismo, chamado ?Nin putas nin sumisas?, cuxa fundadora, Loubna Meliane, é unha moza, filla de inmigrantes musulmáns.

Non hai máis que pasearse pola páxina web da LNMF (Liga Nacional de Musulmáns de Francia), http://lnmf.net/, para entender o significado do veo musulmán. A muller pertence ao seu marido, debe tapar o seu corpo para non provocar o desexo dos estraños así como evitar calquera trato con homes que non pertenzan á súa familia. A lei coránica esixe obediencia a Alá, e esa lei foi directamente entregada por Deus ao seu profeta Mahoma. Unha boa musulmá nunca poderá aceptar unha lei que entre en contradición co Corán. Pero quizais, para entender mellor por que ese ?inocente veo? é hoxe símbolo do fundamentalismo islámico conviría remontarse á revolución jomeinista que derrocou, en xaneiro de 1979, ao xa de Persia, Reza Pahlevi. Poucos días despois de facerse co poder, Jomeini decretou obrigatorio o uso do veo para as mulleres pois non debían mostrar aos homes nin o seu corpo nin os seus cabelos. é preciso recordar que a muller tivera un papel importante na loita contra o réxime do xa. Dise que nos cárceres iranianos o 20% dos prisioneiros políticos eran mulleres. Cando participaban nas manifestacións, moitas delas, cubríanse totalmente con veos negros como sinal de rexeitamento ao que consideraban a imposición dun réxime prol occidental. Con todo, o novo líder relixioso o primeiro que fixo cando os seus soldados tomaron Teherán, foi suprimir ás mulleres todas as liberdades de gozábanas co réxime anterior. Primeiro prohibíuselles que seguisen sendo xuíces, a continuación suprimíronse todas as leis que equiparaban os seus dereitos aos do home e, finalmente, obrigóuselles a ocultar o seu corpo enteiro debaixo do chádor. Moitas desas mulleres, que se cubriron a cabeza en sinal de protesta contra o xa, lanzáronse entón á rúa para evitar a imposición do veo. As manifestantes foron insultadas e amedrentadas polos homes da rúa ante as miradas impávidas e divertidas dos soldados de Jomeini. O novo goberno iraniano non tivo reparo algún en perseguir a aquelas señoras que loitaran en primeira fila pola Revolución.

Algunhas delas, aterrorizadas ante o cariz que ía tomando o asunto, lanzaron un SOS ás asociacións feministas da esquerda europea que, na maioría dos casos, mostraran a súa simpatía pola Revolución islámica. A bulir constituíuse un ?Comité para a defensa dos dereitos da muller? formado por 18 mulleres que acudiron a Teherán para ver sobre o terreo o que estaba a ocorrer. Unha desas 18 foi a escritora alemá, Alice Schwarzer, editora da revista EMMA que fora fundada en 1977 como a primeira revista política escrita ?por mulleres e para as mulleres?. Alice Schwarzer, que até entón admirara a aquelas revolucionarias cubertas de negro que, desafiando aos soldados do xa, tantas veces manifestáronse contra ?a occidentalización forzada?, despois de ver o que estaba a suceder en Teherán volveu a Alemaña convertida nunha loitadora infatigable contra o fundamentalismo islámico. Nada máis regresar, escribiu un relato da expedición que foi publicado pola súa revista en maio daquel mesmo ano. No ano 2002 esta mesma muller, que ten agora sesenta anos e que segue dirixindo a revista EMMA, recompilou unha serie de artigos escritos por diferentes xornalistas, máis ou menos de esquerdas, que ao longo dos últimos 20 anos foron caendo na conta do perigo que, para occidente, supón o integrismo musulmán. Todos eles subscribirían agora as palabras coas que a feminista alemá comeza este libro que, co título Os soldados de Alá. Sobre a falsa tolerancia, publicouse o pasado xuño en España: ?Xa desde 1979, cando os ?gardas revolucionarios? de Jomeini ataron os longos panos á cabeza das mulleres, debería quedar claro que o pano non é precisamente ?un costume relixioso? senón un emblema político, isto é, o estandarte da cruzada islámica?. Aos poucos vai sendo maior o número de persoas para as que está claro que o veo non é, como di Laurent Levy, un simple anaco de tea que pon histéricos aos ?aiatolás do laicismo?, senón o símbolo do fundamentalismo integrista. O foi para as mulleres que se opuñan á occidentalización do xa, o foi para Jomeini cando decretou que debía ser unha peza obrigatoria, e o é para todos os radicais relixiosos que, en Europa, tratan de evitar que as súas mulleres adopten os costumes occidentais.

Por outra banda, cada día faise máis patente ese ?flirteo? entre certa esquerda e o islam que denunciaba Michèle Tribalat. Un flirteo que non é só da esquerda máis radical. A ninguén se lle pode escapar que os medios de comunicación mostran moito máis interese e conmoción polo pranto da nai dun kamikaze musulmán terrorista que polo dos familiares das vítimas do seu crime, sobre todo cando as vítimas son xudeus ou soldados norteamericanos. Case toda a progresía europea é inexplicablemente prol musulmá e antisemita e a súa obsesión antiamericana vai sempre acompañada dunha incomprensible debilidade polo islam Agora ben, se é verdade que eses centímetros de tea simbolizan o poder do totalitarismo fundamentalista e se, como di Alice Schwarzer, máis que un símbolo relixioso o veo é un estandarte da cruzada islámica, a proliferación de cabezas cubertas por púdico veos debería producirnos o mesmo sentimento de preocupación que ver xurdir, de súpeto, brazaletes con cruces gamadas anudados ás mangas das camisas duns belos adolescentes rubicundos.

martes, 24 de junio de 2008

Canta impotencia na mirada...


Policías femininas esixen a unha muller que quite o carmín dos beizos

Cristina Perón. Pilar Rahola





La foto del miércoles en la plaza de Mayo era impagable. Cristina abrazaba a su marido Néstor, delante de miles de seguidores que inundaban la mítica plaza con las banderas blanquiazules. Emulando las viejas escenas de Evita y Perón, perfectamente ubicadas en el subconsciente argentino, Néstor Kirchner protagonizó el punto álgido de un estudiado melodrama y, en tono de tango arrabalero, le espetó "te amo mucho", fusionando definitivamente la alcoba y el poder. En los entreactos de este escenificado clímax, todo se había cuidado al detalle, desde los amigos piqueteros, que tanto saben de secuestrar la calle, hasta las arengas a la patria, confundida la nación con el poder y el poder, con la persona. Peronismo puro, en el sentido mesiánico que puede contener el término. A partir de esa imagen de una pareja de poder, en caída libre de popularidad, agarrados a todos los mecanismos institucionales que han conseguido controlar, Cristina y Néstor reinventaban el pasado, incapaces de gobernar sensatamente el presente. Y así, con el campo sublevado, los periodistas fustigados, la clase media fatigada, los sectores de la extrema izquierda sobreprotegidos, y las expectativas económicas rozando la inestabilidad, la familia K intentaba encontrar en el viejo peronismo la última salvación a su pertrecha popularidad. Si no son buenos gobernantes, que sean buenos actores de melodrama. "Eso -me dice un ex diputado radical- siempre vende en mi país". Se preguntaba no hace mucho el fino analista argentino Joaquín Morales Solá "¿quién manda en Argentina?", y su respuesta era tajante: Néstor concentra todo el poder, convertida su mujer en el instrumento para una "implícita reelección indefinida, que la Constitución argentina prohíbe". En la práctica, ese poder casi absoluto habría implicado decidir ministros, imponer medidas económicas, dirigir a piqueteros y, en definitiva, mandar desde el lecho, como si fuera la sombra alargada del despacho. En una de las famosas 20 verdades del peronismo, el propio Perón dijo que "cuando un peronista comienza a sentirse más de lo que es, empieza a convertirse en oligarca", y esa metamorfosis parece definir hoy la pareja que gobierna la Casa Rosada. Poder casi absoluto, democracia de bajo perfil, amordazamiento de la oposición, persecución del periodismo libre, demonización de los sectores civiles opositores, confusión entre los intereses del país y los de sus gobernantes y, en definitiva, una presidencia que está más obsesionada en vigilar al ciudadano que en garantizar sus derechos.El propio Perón, que lo dijo casi todo, también había dicho esto: "El hombre es bueno, pero si se le vigila es mejor". Y parece que los Kirchner cumplen a rajatabla las enseñanzas del líder, especialmente las que tienen que ver con el control y la vigilancia... Lo peor es que Argentina, que es uno de los países más importantes de todo el continente americano, y cuya estabilidad es fundamental para la estabilidad de todo el cono sur, ha iniciado un errático proceso cuya derivada no parece ir a buen puerto. En lo económico, los errores de los Kirchner se acumulan, sorprendentemente en un momento de magnífica bonanza. En lo social, la fractura parece evidente y no mejora con cada acción del Gobierno, sino al contrario. El efecto K trabaja para ahondar dicha fractura, quizás convencidos de que el "conmigo o contra mí" aún les resulta útil. Sin embargo, ¿hasta cuando? Y en lo político, Argentina cabalga hacia un populismo de viejo cuño que, como aseguran los analistas, puede resucitar al peronismo más añejo, pero también dinamitarlo. Dice nuevamente Morales Solá: "La ruina del peronismo pondría a Argentina a las puertas de una aventura autoritaria y populista". Ergo, la acercaría a la nefasta aventura chavista. De momento, lo que tenemos es un tango cantado en plena plaza de Mayo. Melodrama en estado puro. Y es que cuando falla la política, siempre queda el teatro.

lunes, 23 de junio de 2008

Na noite de San Xoán


Estamos na noite de San Xoán, a noite máis curta do ano (no hemisferio norte), así que temos o país cheo de fogueiras purificadoras, estómagos cheos de sardiñas con pan de millo e viño (e licores varios, que estamos na era do botellón!). Non han tardar os saltos sobre o lume, sempre en número impar, para "limparnos" e, seica para as mulleres casadeiras "casarnos"... Nestes comezos do século XXI continúan as "herbas de San Xoán" agardando ao amencer, nunha tina con auga baixo o luar para lavarnos mañá... Canta esperanza e ilusión en cada moza que esta noite, está nunha praia galega, deixándose fecundar polas nove ondas... Cantas casas están nesta noite protexidas dos demos e das bruxas co arrecendo das rosas, do fento, do fiuncho, da herba luisa, da herba de san xoán, do romeu... Herbas que non son quen de protexernos dos mozos que andan "ás cancelas"e que mañán han facer andar ás voltas a máis de un. E, ao amencer, como non agardar a ver bailar ao Sol...

martes, 17 de junio de 2008

Marcel Birmajer. La revelación

Mi amiga Dorita me convenció de la existencia de la amistad entre el hombre y la mujer. Nos conocimos hace ya diez años, cuando ella tenía 70, en la biblioteca pública de Buenos Aires, y seguimos siendo amigos hasta hoy. Nos unió la común búsqueda de un mismo libro de Somerset Maugham, del cual los dos somos fanáticos. Desde entonces, descubrimos varias ideas en común: ambos coincidimos en que las mujeres deberían llegar vírgenes al matrimonio, en que los roles hogareños de mujer y hombre deben estar bien diferenciados, y en que los hombres son igual de tontos que las mujeres, y viceversa. Nuestras ideas no sólo no han triunfado en el mundo contemporáneo, sino que son consideradas incluso perjudiciales. Pero ni a Dorita ni a mí nos interesa imponerle nuestras ideas a nadie, y tampoco nos preocupa que la mayor parte del mundo esté en desacuerdo con nosotros. Nos basta con nuestra amistad y con pensar independientemente de las costumbres dominantes: ni a favor ni en contra, sino según nuestros propios criterios.

Recientemente Dorita me informó de un suceso y me permitió, luego de prometerle que le cambiaría el nombre, que lo transmitiera a mis lectores en esta columna.

Este punto no es uno de nuestros acuerdos, sino solamente un dato: Dorita, casada desde los 17 años, nunca permitió a su marido verla desnuda. Siempre que fueron a la cama, a dormir o a cualquier otra cosa, se apagaba la luz. Pasaron 63 años de matrimonio con la luz apagada. Dorita no siente un especial orgullo por esta coherencia: siempre le pareció que era lo más natural.

-Pero hace un par de semanas- me dijo- Decidí darle una sorpresa a mi marido, como un regalo por nuestro 63 aniversario: prendí la luz.

La miré con una sonrisa. ¿Esa era la anécdota sobre la que me había advertido con un rubor en su rostro apergaminado?

-No sabes lo que ocurrió.

-Se murió- exclamé sin pensar. Aún no comprendo cómo pude decir algo semejante.

-No- dijo con calma Dorita, como el buen narrador de una historia de terror- En la cama no estaba mi marido, sino otro hombre.

Tuve que sostenerme de uno de los estantes de la biblioteca para no caerme.

En todos estos años, me confesó Juan, mi marido, cuando yo apagaba la luz para “eso”, era reemplazado por su amigo José.

-¡Dorita!- dije sin saber qué decir- ¿Y tú nunca lo notaste? ¿Y cómo sabía él cuándo debía hacer el cambio?

-Hay ciertos gestos, en una pareja, que son muy fáciles de captar. Y en cuanto a que nunca lo descubrí: ¿cómo podría haberlo descubierto, si siempre era en silencio?... Pero él fue mucho más lejos. Aparentemente no le gustan las mujeres.

- ¿Y ahora qué piensas hacer?- dije cuando pude recuperar el habla.

- Continuar apagando la luz, como siempre.

Hillary Clinton

Perdeu as primarias contra Barak Obama, seguro que por moitos e variados motivos, pero estou certa que fundamentalmente por ser muller. Unha gran muller, cunha longa e sólida traxectoria política, difuminada pola visión simplista que dende este lado do Atlántico sempre se fai da política norteamericana. En fin, déixovos estas fermosas imaxes da súa campaña.

viernes, 13 de junio de 2008

A ESQUERDA LUNÁTICA




Texto da conferencia impartida por Pilar Rahola o pasado día 8 de xuño en Washington AIPAC

Bos días. é unha honra para min, estar entre vostedes. O título da miña conferencia é: A esquerda lunática.

"Maten a ese porco infiel". Con esa simple orde, enviada por un imán, a vida dun profesor francés, Robert Redeker, cambiou para sempre o 19 de setembro de 2006. Internet multiplicou a ameaza en decenas de webs islámicas, e a dirección da súa casa, os seus números de teléfono, os datos dos seus fillos, foron publicados. Desde ese día, toda a súa familia vive baixo protección policial, e tivo que abandonar o seu traballo, o seu domicilio e cambiar de vida. O seu crime, escribir un artigo no diario francés Le Figaro titulado: "What should the free world do while facing Islamist intimidation?". Nese artigo, Redeker defendía a liberdade das democracias e alertaba do perigo do Islam radical. E por defender a liberdade da nosa sociedade, perdeu a súa propia liberdade. No seu recente libro "Atrévete a vivir", explica a súa vida na clandestinidade. Unha vida condenada ao exilio interior, no seu propio país. Por exemplo, non puido anunciar a morte súbita do seu pai, por medo a ser descuberto. Membro da revista da elite de esquerdas "Le Temps Modernes", fundada por Jean Paul Sartre, viuse abandonado polos líderes de esquerda franceses, que atacaron a súa crítica ao Islam. E así, como Salman Rushdie, como Talisma Nasreem, como Ayan Hirsi Ali, tamén Robert Redeker, descubriu que unha parte da esquerda europea está a traizoar á liberdade. Él fala dos perigos do fascismo islámico, que ameaza, aterroriza, escraviza e mata. E os seus compañeiros da esquerda, acúsano de islamofobo e racista. Él denuncia a pasividade do mundo ante a escravitude da muller, a ablación do clítoris, o uso de nenos bombas, o fanatismo terrorista. E os seus compañeiros da esquerda, acúsanlle de non ser respectuoso con outras culturas. Él, coma eu, como moitos, defende un Islam libre de fanáticos, ditadores, terroristas e totalitarios. E os nosos compañeiros da esquerda déixannos sós ante esa defensa. Él asume, pois, a responsabilidade moral de defender a carta de dereitos humanos, ante o acoso do islamismo radical, que é a nova ideoloxía totalitaria á que se enfronta o mundo. E os compañeiros da esquerda, traizoan ese mesmo compromiso moral. é dicir, estamos nun momento da historia que esixe unha defensa firme da liberdade. A esquerda, tería que liderar esa defensa. E con todo, desgrazadamente, non está á altura do momento histórico que vive a humanidade.

Por que? Que patoloxías profundas afastan á esquerda europea do seu compromiso moral? Por que non vemos manifestacións en París, ou en Londres, ou en Barcelona en contra das ditaduras islámicas? Por que non o fan contra a ditadura birmana? Por que non hai manifestacións, en contra da escravitude de millóns de mulleres, que viven sen ningún amparo legal? Por que non se manifestan en contra do uso de nenos bombas, nos conflitos onde o Islam está implicado? Por que non liderou nunca a loita a favor das vítimas da terrible ditadura islámica de Súan? Por que nunca se conmoveu polas vítimas dos actos de terrorismo en Israel? Por que non considera a loita contra o fanatismo islámico, unha das súas causas principais? Por que non defende o dereito de Israel a defenderse e a existir? Por que confunde a defensa da causa palestina, coa xustificación do terrorismo palestino? E a pregunta do millón, por que a esquerda europea, e globalmente toda a esquerda, só está obsesionada en loitar contra dúas das democracias máis sólidas do planeta, Estados Unidos e Israel, e non contra as peores ditaduras?

As dúas democracias máis sólidas, e as que sufriron os atentados máis sanguentos do terrorismo mundial. E a esquerda non está preocupada por iso. Desde a miña perspectiva de librepensadora, vinculada historicamente ao pensamento de esquerdas racional, véxome obrigada a acusar a unha parte da esquerda, a que fai máis ruído en xornais e rúas, de ser profundamente reaccionaria, antimoderna e antioccidental. E, por todo iso, cómplice do avance do totalitarismo no mundo. Novamente, por que? Estas son as patoloxías do pensamento que detecto nos intelectuais e líderes máis ruidosos da esquerda, desde Noam Chomsky até José Saramago, desde Michael Moore, até Hugo Chávez ou Evo Morais: non superación da herdanza dogmática estalinista; simplismo antiamericano; odio exacerbado a Israel; antisemitismo inconsciente. é dicir, hoxe nos xornais, nas universidades, nalgunhas cancillerías e en moitos libros, non temos líderes de esquerdas comprometidos coa liberdade. Temos líderes dunha esquerda lunática capaz de minimizar ao terrorismo, banalizar á Shoáh, ignorar o sufrimento da muller e xustificar ditaduras terribles. Eses líderes, e esa corrente de opinión, explican o odio que hoxe sofre Israel no mundo, e especialmente en Europa. Un odio que vai da man do odio que sofre, á súa vez, Estados Unidos.

1.-Permítanme analizar a primeira patoloxía, a Herdanza dogmática estalinista e o antiamericanismo. Aínda que o muro de Berlín caeu, e con el a maioría das ditaduras comunistas, aínda non caeu o muro que moitos militantes de esquerdas manteñen no seu propio cerebro. Así, algúns grandes dogmas estalinistas están intactos e condicionan as análises dos seus herdeiros. Non é unha casualidade que, durante décadas, o estalinismo criminalizara a Israel, e a esquerda actual continúeo facendo. Non é unha casualidade que, durante décadas, se considerase ás organizacións palestinas terroristas, como forzas de liberación, e a esquerda actual continúa minimizando o terrorismo palestino e desprezando ás vítimas xudías. Non é unha casualidade que, durante décadas, considerase a Estados Unidos como a paradigma da maldade política, e a esquerda continúe obsesionada con Estados Unidos. De feito, a maioría das actitudes antiamericanas débense aos anteollos con que a esquerda lunática mira ao mundo. Son anteollos furibundamente antiamericanos. De maneira que, se alguén é amigo de USA, é o meu inimigo, e se alguén é inimigo de USA, é o meu amigo. E así, tipos de extrema esquerda acaban sendo amigos de Irán. únelles o odio a Estados Unidos, o odio a Israel e o desprezo xenético cara aos valores occidentais. é dicir, únelles o desprezo profundo á liberdade. Sen dúbida, a paradigma da imbecilidad desta esquerda dogmática chámase Hugo Chávez. Pero en Europa moitos profesores universitarios, escritores con prestixio e grandes intelectuais, pensan igual que Chávez. Só se distinguen por ser máis sutís na expresión dos seus prexuízos. Por suposto, a crítica ás políticas de Estados Unidos ou Israel, son lexítimas e algunhas, moi necesarias. Pero o fenómeno actual vai moito máis alá das críticas razoables. Trátase dunha brutal criminalización do dereito de Israel á súa existencia e a súa defensa, acompañada dunha mirada tenra sobre o terrorismo palestino. E no caso de Estados Unidos, tampouco abunda a crítica razoable. Abunda o prexuízo, o maniqueísmo e a obsesión. En Europa e América Latina, este fenómeno é especialmente virulento.

2.- A segunda patoloxía, o Antiisraelismo sen complexos, e o antisemitismo inconsciente. Sen dúbida, o odio exacerbado a Israel marca as pautas dos xornais do mundo. Ningún outro conflito sofre unha distorsión informativa como este; Israel é o único país do mundo que ten que pedir perdón por existir, perdón por defenderse e perdón por non desaparecer. As súas accións militares son elevadas á categoría do horror. As súas vítimas son desprezadas e os seus inimigos son considerados heroes. A clave está na frase que dixo o Premio Nóbel Imre Kertesz, xudeu húngaro que sufriu o Holocausto: "Cando vexo na televisión os tanques israelís, unha idea atravésame a alma: Deus meu, que ben que poida ver a estrela xudía sobre os tanques israelís e non cosida sobre a miña roupa como en 1944. Non son imparcial nin podo selo: deixo a imparcialidade aos intelectuais europeos que xogan a ese xogo de forma tan malvada..."

Así é. Lonxe de ser a histórica vítima xudía que se arrastraba polos ghettos, era perseguida como unha rata e era asasinada, hoxe o xudeu eleva un país da nada, investiga, inventa, gañas premios internacionais e vence en todas as guerras que lle expoñen. E esa imaxe do xudeu vitorioso, a pesar de séculos de persecución e exterminio, é insoportable para moitos. O primeiro pecado de Israel, é non sucumbir. Esa forza que lle permitiu sobrevivir a guerras letais e a millóns de inimigos, é o que máis indigna á esquerda lunática. Por que? Porqué é xeneticamente antisemita. Por suposto, ninguén desa esquerda recoñece que é antisemita. Falan de solidariedade co pobo palestino, de crítica racional a Israel, de compromiso coa liberdade. Vexamos os conceptos. Primeiro concepto: solidariedade, palabra tótem da esquerda europea e internacional. Con todo, é unha solidariedade vesga, que chora cun único ollo, só polas vítimas palestinas, pero que aplaude a masacre nunha escola xudía, ou nun autobús, ou en Universidade Monte Scopus. E se é solidaria coa causa palestina, nunca o fixo coa causa xudía. Esa esquerda aplaudiría a desaparición de Israel, e nunca se sentiu cómoda coa súa existencia. Por tanto, non é solidariedade coas vítimas. é odio cara a Israel. Outro concepto: crítica racional. Non existe na práctica totalidade das análises. Lonxe de atopar reflexións equilibradas, só atopamos unha redución extrema e maniquea do conflito, que converte a Israel nun ente malvado, e aos palestinos, en vítimas puras. Así, durante anos a maioría dos analistas converteron a Arafat nunha especie de Che Guevara árabe, heroe da loita dos pobos. A súa corrupción, o seu autoritarismo, a súa violencia nunca foron obxecto de crítica, e a ninguén lle interesou saber que facían os palestinos cos miles de millóns de dólares que chegan á autoridade palestina, desde todos os lugares do mundo. Cada palestino recibiu, per cápita, o duplo que os europeos polo Plan Marshall. E hai pobreza! Por que? A ninguén lle interesou formular esta pregunta, porqué é máis fácil culpar a Israel dos males palestinos, que tentar saber que responsabilidade teñen os palestinos, na súa propia miseria. E finalmente, o concepto de compromiso coa liberdade. Escoito esa expresión en todos os foros propalestinos europeos. "Estamos a favor da liberdade dos pobos!", din con ardor. Non é certo. Nunca lles preocupou a liberdade dos cidadáns de Siria, de Irán, do Iemen, de Súdan, etc... E nunca lles preocupou a liberdade destruída dos palestinos que viven baixo o extremismo islámico de Hamás. Só lles preocúpa usar o concepto de liberdade palestina, como mísil contra a liberdade israelí. Unha terrible consecuencia derívase destas dúas patoloxías ideolóxicas: a Manipulación xornalística. Finalmente, non é menor o dano que fai a maioría da prensa internacional. Sobre o conflito árabo-isaelí NON SE INFORMA, FAISE PROPAGANDA. A maioría da prensa, cando informa sobre Israel, vulnera todos os principios do código deontolóxico do xornalismo. E así, calquera acto de defensa de Israel convértese nunha masacre e calquera enfrontamento, nun xenocidio. Dixéronse tantas barbaridades, que a Israel xa non lla pode acusar de nada peor. En paralelo, esa mesma prensa nunca fala da inxerencia de Irán ou Siria a favor da violencia contra Israel; da inculcación do fanatismo nos nenos; da corrupción xeneralizada en Palestina. E cando fala de vítimas, eleva á categoría de traxedia a calquera vítima palestina, e camufla, esconde ou despreza ás vítimas xudías.

Remato cun apuntamento sobre a esquerda española. Moitos son os exemplos que ilustran o antiisraelismo e o antiamericanismo que definen o ADN da esquerda global española. Por exemplo, un partido de esquerdas acaba de expulsar a un militante, porqué creou unha web de defensa de Israel. (http://www.amizadeconisrael.org/) Cito frases da expulsión: "Os nosos amigos son os pobos de Irán, Libia e Venezuela, oprimidos polo imperialismo. E non un estado nazi como o de Israel". Outro exemplo, a alcaldesa socialista de Ciempozuelos cambiou o día da Shoáh, polo día da Nakba palestina, desprezando, así, a máis de 6 millóns de europeos xudeus asasinados. Ou na miña cidade, Barcelona, o concello socialista decidiu celebrar, durante o 60 aniversario do Estado de Israel, unha semana de "solidariedade co pobo palestino". Para ilustralo, convidou a Leila Khaled, famosa terrorista dos anos 70, actual líder da Fronte de Liberación de Palestina, que é unha organización considerada terrorista pola Unión Europea, e que defende o uso das bombas contra Israel. E etcétera. Este pensamento global, que forma parte do politicamente correcto, impregna tamén o discurso do presidente Zapatero. A súa política exterior cae en todos os tópicos da esquerda lunática e, respecto de Oriente Medio, a súa actitude é inequivocamente prol-árabe. Estou en condicións de asegurar que, en privado, Zapatero considera a Israel culpable do conflito, e a política do ministro Moratinos vai nesa mesma dirección. O feito de que o presidente se colocase unha Kefia palestina, en plena guerra do Líbano, non é unha casualidade. é un símbolo. España sufriu o atentado islamita máis grave de Europa, e Al Andalús está no punto de mira de todo o terrorismo islámico. Como escribín hai tempo, "matáronnos con celulares vía satélite, conectados coa Idade Media". E, con todo, a esquerda española está entre as máis antiisraelíes do planeta. E di ser antiisraelí por solidariedade! Esta é a tolemia que quero denunciar con esta conferencia.

CONCLUSIÓN. Non son xudía, estou vinculada ideolóxicamente á esquerda e son xornalista. Por que non son antiisraelí, como a maioría dos meus colegas? Porqué, como non xudía, teño a responsabilidade histórica de loitar contra o odio aos xudeus, e, na actualidade, contra o odio á súa patria, Israel. A loita contra o antisemitismo non é cousa de xudeus, é obriga do non xudeus. Como xornalista, estou obrigada a buscar a verdade, máis aló dos prexuízos, as mentiras e as manipulacións. E sobre Israel non se di a verdade. E como persoa de esquerdas, que ama o progreso, estou obrigada a defender a liberdade, a cultura, a convivencia, a educación cívica dos nenos, todos os principios que as Táboas da Lei converteron en principios universais. Principios que o islamismo fundamentalista destrúe sistematicamente. é dicir, como non xudía, xornalista e de esquerdas teño un triplo compromiso moral con Israel. Porqué, se Israel fose derrotada, serían derrotadas a modernidade, a cultura e a liberdade.

A loita de Israel, aínda que o mundo non queira sabelo, é a loita do mundo

AM ISRAEL JAIM. AMÉN.

miércoles, 4 de junio de 2008

Entrevista a Manuel Rivas



Aquí podes atopar unha entrevista a Manuel Rivas. Sempre é vale a pena escoitar a este "contador de historias".



"La lectura, el libro y los espacios donde está son lugares de resistencia humanística, esenciales. Nuestra suerte depende de que esos espacios se mantengan o desaparezcan completamente de la naturaleza."

martes, 3 de junio de 2008

Serrat. Aquellas pequeñas cosas.




Pechar os ollos... escoitar... e antes de que comeze a cantar xa nos invade a melancolía... Para ti.

lunes, 2 de junio de 2008

Serrat - Para la libertad



E pensar que nunca chegou a emitirse... e agora, parece imposible vivir sen liberdade, vivímola sen consciencia... case sen valorala. Paréceme imposible sobrevivir sen ela, canta angustia... canta dor hai detrás dunha dictadura.

Y Sin Embargo - Serrat & Sabina



Serrat...

Marcelo Birmajer. El Pacto.


El pacto
-¿Recuerdas a Neco?- me preguntó mi amigo Toribio.

-Con pena- respondí.

Neco había sido el profesor de historia, en el secundario, de una pequeña barra de amigos que, con idas y venidas, nos habíamos mantenido unidos por más de veinticinco años. Admirábamos y queríamos a Neco por su modo divertido pero respetuoso de enseñarnos. Solía repetirnos, basándose en casos históricos: “El ahorro es la base de la fortuna”. Y dicha por él, la frase sonaba sabia y verdadera. Fue la única materia que no sólo aprendí sino que también disfruté a lo largo de ese calvario que fue para mí la enseñanza formal. Dejamos de verlo poco después de su casamiento. Se había casado con Abelarda, la mujer más hermosa de la que habíamos tenido noticia hasta entonces. Neco tenía veinticinco años y Abelardo, 23. Como alguna vez había venido a buscarlo a la salida del colegio, tuvimos ocasión de admirar no sólo el talento docente de Neco, sino también su ojo para elegir esposa. Era evidente que cualquier mortal que viera pasar a Abelarda pensaría en ella por el resto de su vida. Pero sucedió una desgracia: la joven esposa se dejó tentar por un actor en ascenso, y el chisme llegó incluso a las aulas.

Neco abandonó el colegio, siempre creímos que por vergüenza. Por algún motivo, a los hombres les resulta insoportable mirar a la cara a otros hombres luego de sufrir uno de estos percances.
-Pues sigue casado con Abelarda- me confió Toribio.

-¿La perdonó?- pregunté, como si todo hubiera sucedido ayer, y no
hacía treinta años.

-No exactamente- respondió Toribio- Cuando Neco la descubrió, ella suplicó perdón. Explicó que todos la pretendían, todos le ofrecían la luna, y por única vez había caído. Pero amaba a Neco, y quería seguir casada y tener hijos. Entonces Neco le ofreció el siguiente pacto: 1) la perdonaría a cambio de que no lo hiciera nunca más. 2) A partir de los cuarenta años, él podría acostarse con cuanta mujer quisiera.

“Abelarda, con la guardia baja, aceptó. Faltaba tanto… Hoy Abelarda, a punto de cumplir cincuenta, es una mujer muy venida a menos, no supo cuidarse. Neco en cambio es un encantador hombre maduro. Tiene una novia de veinte aún más bonita que Abelarda”.

- No me lo creo- se me escapó.

- Deberías verla- insistió Toribio- Y Neco mantiene su familia, con Abelarda, en completa armonía: dos maravillosos hijos varones.

- ¿Lo viste feliz?- pregunté.
- Y sabio- confirmó Toribio- Me dijo: “Como decíamos ayer: el ahorro es la base de la fortuna”.

Música israelí: "Imaginen un mundo mejor"



Da ganas de poñerse a cantar!

lunes, 26 de mayo de 2008

Pode ser... algo bonito! (Conchita)

A Cara...



e a cruz...

dun vaivén permanente... porque teño un móbil imbécil...
en insoportable silencio, non soa... non chamas...
Haberá un punto intermedio? Agardo que non.