Balada do mal xenio

Pola Paz contra o boicot a Israel

2011-03-30T16:26:00.004+02:00

Os abaixo asinantes, cidadáns vascos, cataláns e galegos, que defendemos o dereito de autodeterminación dos nosos respectivos pobos, mediante este escrito, queremos amosar a nosa oposición á campaña que sob o nome BDS (Boicot, Desinversión e Sancións), promove accións de todo tipo contra produtos, actividades ou profesionais provintes de Israel en ámbitos económicos, académicos, culturais ou deportivos.

Consideramos que esta campaña, que pretende ser un instrumento de presión sobre o goberno israelí para que mude a súa política respecto dos territorios palestinos, non favorece en nada ao devandito fin, e pola contra cremos que por medio da mesma, estanse a cometer actos discriminatorios contra cidadáns israelís que reavivan o odio contra os xudeus en xeral.

Cremos que a creación dun Estado palestino viábel, (prevista na resolución das Nacións Unidas de 1947 dividindo a Palestina británica en dous estados un xudeu e outro árabe), pode ser a solución ao conflito se comporta o recoñecemento de Israel por parte dos estados árabes. Mais para iso consideramos que son o diálogo e a negociación os instrumentos que debemos promover entre as partes implicadas.

Parécennos lexítimas as críticas ás autoridades de Israel, pero non a invocación da súa destrución como “solución final” ao conflito, e menos cando se obvia que é un estado democrático, para dar curso á infame equiparación co réxime de Apartheid da antiga Sudáfrica. Israel, a pesar dos defectos que se lle poidan reprochar, foi unha referencia para os pobos que aspiran á súa soberanía, especialmente así foi no caso catalán. O feito de que Pau Casals, o catalán máis universal sexa á vez cidadán de honra de Israel así o proba. Ou tamén o recente libro sobre Jordi Pujol e os xudeus. Por iso criticamos a quen en nome da liberdade dos nosos respectivos pobos solidarícense en exclusiva coa causa palestina e negan a Israel o dereito a unha existencia en paz como fogar nacional do pobo xudeu.

Así mesmo, parécenos unha irresponsabilidade que baixo o argumento da solidariedade se pretenda importar ás nosas sociedades un conflito externo e se interiorice a estigmatización dos cidadáns israelís e xudeus en xeral que conviven nas nosas sociedades. As accións de boicot á cultura e á economía israelí e a discriminación contra persoas desta orixe nacional, son condutas racistas e delitivas que estanse a tolerar impunemente nas nosas sociedades. Como cidadáns que aspiramos á soberanía das nosas respectivas nacións non podemos admitir o racismo antixudeu que subxace nestas campañas de boicot, e nin moito menos que contamine o futuro modelo de sociedade que desexamos para os nosos pobos onde deberemos poder vivir en liberdade todas as persoas sexa cal for a súa procedencia nacional.

Asinan este texto desde Euskal Herria, Catalunya e Galiza:

Jon Inarritu, xurista . ARALAR

Xabier Kintana Membro da Real Academia de la Lengua vasca

Jurgi Kintana, historiador

Mikel Itoiz, enxeñeiro

Iñaki Akerreta, periodista

Filipe Duluc, lingüista. Ex-presidente do PNV de Iparralde, actualmente en EA.

Iñaki Anasagasti, senador

Toni Florido, President de ACAI,

Mila Miró, Secretaria de ACAI

Ignasi Carnicer, ex-deputado de PSC

Jordi Argelaguet, director do CEO

Jaume Renyer, profesor URV.

Alfons López Tena, deputado de Solidaritat

Jaume Nogueroles, vogal de AGAI

Pilar Rahola, periodista

Josep-Lluis Carod-Rovira, politico e escritor

Xoán Bernárdez Vilar, membro da Real Academia Galega

Carlos Penela. escritor

Natalia Costas Alonso avogada e membra da Executiva Comarcal do BNG en Vigo

Constantino Lago sindicalista -CIG

Manuel Feáns. Profesor. Ex concelleiro do BNG

Paco Lores Santacecilia, sindicalista - CIG

Cesar Pazos, técnico de marketing. Membro do Padroado da Fundación Enclave

Pedro Gómez-Valadés, Presidente AGAI

Permiso para disentir. Pilar Rahola.

2010-06-22T22:54:00.005+02:00

Con Saramago me pasó lo que con Cela, que amé su literatura tanto como desprecié su pensamiento

Difícil artículo, no en vano remar contra corriente siempre comporta grandes riesgos. Y sin embargo, ¡qué necesidad de poner la postilla a tanta adulación acrítica, a tanta elevación a los altares, aunque el santo en cuestión fuera un descreído impenitente! Hablo de José Saramago, cuya muerte se ha parecido más a un duelo nacional que a la triste pérdida de un escritor. Por supuesto, se trataba de un gran escritor, y personalmente llegué a amar tanto su obra, que incluso recorrí los paisajes portugueses de su bella novela Memorial del convento. Sin embargo, con Saramago me pasó lo mismo que con Cela, que amé su literatura tanto como desprecié su pensamiento, en ambos casos porque cuando dichos escritores se calzaban las botas de pensadores, no salían perlas de sus bocas. Cela era un machista maleducado, un grosero malhablado, un tipo desagradable, y, sin embargo, La familia de Pascual Duarte es un monumento literario.

Y Saramago, cuyas formas eran educadas, estuvo toda su vida vinculado a los pensamientos más reaccionarios de la izquierda, hasta el punto de dar su apoyo a dictadores comunistas, a partidos como el PC portugués, que habitan ideológicamente en el jurásico inferior, y a todo quisque que machacara a los norteamericanos, hiciera populismo tercermundista y, por supuesto, hablara mal de los judíos. Si las ideas de Saramago hubieran triunfado, habríamos vuelto a los peores tiempos del estalinismo, porque este "lúcido pensador" –según la mayoría de las crónicas laudatorias de estos días– despreciaba a la malvada democracia "burguesa", tanto como amaba a la dictadura del proletariado. Villatoro lo explicaba muy bien ayer en sus "Trossos" del Avui: "Muchos escritores se han fascinado por formas de pensamiento totalitario, y nadie les discute que sean grandes escritores". Pero no son buenos pensadores. La cuestión es preguntarse por qué Saramago, después de toda una vida defendiendo ideas extremas, mantuvo intacto su prestigio como intelectual "comprometido". ¿Comprometido con qué? ¿Con algunas de las ideas que destruyeron el siglo XX? ¿Y si hubiera defendido al extremo de su propio extremo, el fascismo? Entonces habría sido condenado al ostracismo, porque a la extrema derecha se le niega, por suerte, el pan y la sal. Los intelectuales de extrema izquierda mantienen su prestigio ideológico intacto, incluso después de que su propia ideología haya fracasado. Disiento, pues, de tanto elogio desmesurado. Lamento la muerte del escritor cuyas novelas me han hecho gozar tanto. Pero nunca pensé que detrás del escritor hubiera un intelectual, sino que había un viejo comunista aferrado a ideas sin futuro, tan obtuso en su pensamiento como sutil en su literatura. ¡Viva, pues, la buena literatura, la única que quedará (por suerte) tras la guillotina del tiempo!

Del 'niqab' a la 'shaira'. Antonio Elorza

2010-06-20T00:57:00.005+02:00

En la Galería de la Academia veneciana, el martirio del patrón San Marcos es representado en una brillante serie de cuadros, obra de un discípulo de Gentile Bellini. Es tiempo de amenaza otomana, principios del siglo XVI, y la muerte del evangelista es ilustrada anacrónicamente como si tuviera lugar en una ciudad turca. Entre la vestimenta cuidadosamente reproducida destacan unas mujeres que asisten al acontecimiento desde una terraza, ataviadas con niqab blancos. Por si no hubiera tantas imágenes en el mismo sentido, el cuadro prueba que el niqab, lo mismo que otras variantes de cubrimiento integral del cuerpo femenino, forma parte de la vestimenta tradicional del mundo islámico. Algunos verán en ello una razón más para exigir tolerancia al mundo occidental en nombre del respeto a las demás culturas y religiones. Las cosas no son tan simples.Para empezar, la existencia de un uso ampliamente practicado por un colectivo no significa que pertenezca al conjunto de mandatos religiosos a que ese colectivo se adscribe. Otro tanto sucede con la ablación del clítoris. El islam es una religión rica en prescripciones, pero también posee una estricta jerarquía de ordenamientos, cuya cúspide es lógicamente el Corán, seguido por las sentencias del Profeta -hadices-, la Sunna; dentro de esta hay seis compilaciones aceptadas, y entre las seis, dos, las de Bujarí y Muslim, reputadas como las más seguras. En ninguna de esas fuentes superiores aparecen ni las variantes del burka ni la ablación del clítoris. En la compilación tercera, de Abu Daud, encontramos la fórmula más utilizada para el vestido femenino: limitación a mostrar cara y manos cuando la mujer alcanza la menstruación. Luego prohibir o autorizar el niqab afecta a los usos de un colectivo, la minoría que lo propugna, no a la religión islámica. Esto es importante a la hora de valorar el significado de su prohibición. La cuestión no es pues religiosa, aunque afecte a algunos practicantes de un credo. Se trata de valorar si es aceptable que un grupo de ciudadanos/as puedan entrar en edificios públicos ocultando totalmente su identidad. Simple cuestión de seguridad. Son conocidos los intentos de atentado en los que el niqab ha servido de cobertura, y eso sin considerar el nivel máximo de despersonalización de la mujer al cual lleva en sus normas vestimentarias una ilegítima deriva integrista del islam. Si en edificios públicos es permitido, valdrá la pena entrar en bancos o universidades con pasamontañas de zapatista, que también es muestra de multiculturalidad. Como cualquier otro, el colectivo musulmán en nuestras sociedades ha de respetar la normativa vigente (por ejemplo en un colegio, la eliminación del hiyab para hacer gimnasia), del mismo modo que los no musulmanes (y sobre todo los poderes públicos) deben saber distinguir entre lo que resulta de un mandato religioso compatible con la igualdad de derechos, lo que es signo cultural, y lo que introduce discriminación de la mujer o vulneración de unos derechos que por universales estamos obligados a respetar. Porque en contra de lo que propone Tariq Ramadan, en la sharia hay múltiples mandatos compatibles con la Declaración Universal de Derechos Humanos, pero también otros que no lo son. La sharia no forma parte de nuestro ordenamiento jurídico y las posibles incompatibilidades normativas no son negociables.

Pensemos en el imán de Cartagena, tenaz cumplidor de la máxima coránica de "ordenar lo lícito e impedir lo ilícito". Persigue a las prostitutas ahora, probablemente luego a las tabernas. Solo que no está en el distrito argelino de Bab el Ued y la violencia auspiciada desde la sharia es abiertamente condenable por nuestra ley. Recientemente, en este diario, una filóloga española, colaboradora del nacionalismo árabe, celebraba la labor del Consejo Europeo de Fatuas, "que viene dando respuesta a las inquietudes de los musulmanes europeos que precisan de directrices aclimatadas a sus circunstancias". El Consejo está dirigido por el Yusuf al Qaradawi, defensor de la ablación parcial del clítoris, y entre sus fatuas -primera edición francesa en 2001- figuran la prohibición para la mujer de cortarse el pelo sin el permiso del marido, el derecho del hombre a impedir que su esposa visite a quien él decida, la licitud de la pena de muerte para el apóstata (al converso todo son cuidados), y la defensa de la poligamia.Curiosa "aclimatación", y anticonstitucional. Vistas estas fatuas y otras muchas centradas en la mujer, ¿no van configurando un gueto islamista, ante el aplauso de apologistas que ocultan cuidadosamente su contenido, sin percibir que así dan alas al racismo y a la verdadera islamofobia?

EL PAIS. 19/06/2010

Eu nin tan sequera acudo ao argumento da seguridade; a igualdade entre homes e mulleres, a dignidade humana, son inalienableis... son irrenunciableis, e como tales deben ser protexidos.

Debate sobre o incidente coa flotilla turca

2010-06-09T15:59:00.003+02:00

Debate Foro Aberto 07.01 from galicia israel on Vimeo.

Comunicado de AGAI no Día da Shoá

2010-01-27T10:08:00.003+01:00

Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI) queremos sumar a nosa voz e a nosa razón neste día de lembranza, de dor e de condena. Porque un 27 de xaneiro de 1945, hai agora 65 anos, era liberado Auschwitz-Birkenau. Demasiado tarde para millón e medio de seres humanos transformados en cinza. Auschwitz-Birkeanu, a fábrica do horror sen nome máis perversa e brutal que teña coñecido a Humanidade.

Un primeiro de novembro de 2005, Nacións Unidas tomou a decisión de designar a data do 27 de xaneiro como recordatorio anual das atrocidades dunha traxedia que nunca máis debera suceder no mundo.

O lema aprobado daquela por Nacións Unidas no ano 2005 “Lembremos por hoxe e por sempre” manifesta con nidia claridade o obxectivo que desde todo tipo de institucións e organismos internacionais se deben marcar na xornada.

Parlamento Europeo, Goberno de España, Parlamentos autonómicos… seguiron a senda marcada por NNUU e fixeron oficial cadanseu no seu espazo e competencia territorial esta mesma data como xornada de conmemoraxción oficial.

A condena e repulsión mundial ao xenocidio sistemático e industrializado que acabou coa vida de millóns de seres humanos, xitanos, disidentes politicos, homosexuais, deficientes físicos e a seis millós de xudeus debemos lembrar que foi con certeza no seu momento, unha das razóns principais que motivaron o nacemento da propia Declaración Universal dos Dereitos do Home.

Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel, queremos e debemos, neste 27 de xaneiro de 2010, lembrar o Holocausto, a Shoáh na milenaria lingua Hebrea, e lembralo con vergonza e con horror desde Galicia e como galegos e europeos que defendemos e militamos con paixón na nosa condición humana, porque só así, non esquecendo o que hai agora 65 anos sucedeu nos campos de Europa, da nosa civilizada Europa, podemos honrar ás vítimas como estas merecen e estar así en condicións de evitar por sempre que as ideoloxías criminais que levaron a un pobo europeo e culto a desatar a barbarie absoluta na procura de aniquilar a outro pobo polo simple feito de seren xudeus, volvan a rexurdir.

E hoxe, 65 anos despois, non esquecer debe ser tamén, unha vacina para o noso futuro, para que nunca máis os nosos campos de Europa e do Mundo vexan agromar a perversión inhumana e asasina que significaron as fábricas de morte e de exterminio de Treblinka, Sobibor, Mauthausen, Majdanec, Dachau, Auschwitz…

E desde a Asociación Galega de Amizade con Israel queremos ter hoxe un recordatorio especial polo seu profundo simbolismo, do falecemento o pasaso 19 de Maio de Marcelino Pardal Pouso. O derradeiro sobrevivinte galego do campo de concentración de Mauthausen.

"Sei que a miña voz se perde no devastador ruído do tempo, agardo que as xeneracións vindeiras non nos esquezan" Violeta Friedman, sobrevivinte do Holocausto.

www.amizadeconisrael.org
Apartado de Correos 730
Teléfono: +34 610 424174
36200 Vigo - GALICIA

2+2=?

2009-12-19T13:28:00.001+01:00

Se agora vai resultar que son expertos na aplicación do método científico... en fin!

5770 (discurso dun dybbuk). Por Marcelo Birmajer

2009-09-20T02:12:00.006+02:00

EN EL AÑO NUEVO JUDÍO, EL ANTISEMITISMO DE SIEMPRE
5770 (discurso de un dybbuk)

Hace tanto tiempo que estoy muerto, que ya no me acuerdo de si morí. Tal vez estoy vivo y, como Julio Iglesias, simplemente me olvidé de vivir. En cualquier caso, todavía recuerdo mi infancia, pero no el día de mi muerte.

Hasta hace poco, hubiera jurado que había una lápida con mi nombre. Pero como hoy ni siquiera veo mi lápida, ya no sé qué pensar. Cuando pasé por Tablada, a despuntar una partida de dominó con mis amigos muertos, no vi ninguna tumba con mi nombre.

Aparentemente, la semana pasada robaron lápidas de este cementerio. Puede que entre ellas se hayan llevado la mía, y efectivamente yo esté igual de muerto que mis compañeros del dominó, cuyos nombres aún refulgen bajo la luna.

Esto tal vez haya sido únicamente un robo. Pero, en cualquier caso, la profanación de tumbas judías siempre me pareció una de las actividades definitorias de nuestros enemigos. Trataba de imaginarme a los nazis argentinos reuniéndose en sus catacumbas, decidiendo romper o pintarrajear tumbas judías. ¿Lo decidirían por votación? ¿Se esmerarían para que les tocara en suerte poder profanar una tumba? ¿Volverían del cementerio judío y le contarían orgullosos a sus hijos: hoy escupí a un muerto? ¿ Se vanagloriarían frente a una mujer, oliendo a cadáver: ¡no sabés, hoy insulté a un muerto!?

El Reich de Hitler anunció una duración de 1.000 años, y no llegó a 13. Seis años duró su guerra. Todavía están enojados con los judíos, a quienes quisieron destruir, que han durado mucho más de cinco mil años. Pero no hablo de los muertos judíos, a quienes vanamente, con un temperamento infantil y ambiciones monstruosas, pretenden ensuciar. Hablo de los judíos vivos: llevamos más de cinco mil años de existencia, amando la vida. Incluso los sobrevivientes de la Shoá tuvieron hijos, nietos y bisnietos. Y los propios sobrevivientes, y sus hijos y bisnietos, crearon el primer Estado judío en 2.000 años. Y los nazis, que se propusieron durar mil años y no duraron 13, a lo máximo que pueden aspirar es a profanar tumbas. Es un destino triste.

No me gustaría dedicar mis noches a enredarme con muertos. Cuando yo estaba vivo, al menos cuando estaba seguro de que estaba vivo, no venía nunca al cementerio. Mis padres murieron en la Shoá, y mis ex esposas me rogaron que al menos en el Otro Mundo las dejara en paz. No me gustan los cementerios. Ni siquiera ahora, que no sé si estoy vivo. Vengo a ver a los amigos, pero no me quedo. Visito Venecia, París, paso mucho tiempo en Israel. Realmente, si me dieran a elegir: ser un judío al que le roban la tumba o ser un nazi que profana tumbas, seguiría eligiendo ser judío. Tal vez eso es lo que más desespera a los nazis, y lo que los lleva a profanar tumbas judías: que los judíos eligen seguir siendo judíos, pese a todo. Se desesperan, los nazis. Mucho más ahora que, como existe Israel, ya no les resulta tan fácil matar niñas, ancianos, mujeres, judíos desarmados.

Entonces, como no pudieron detener la continuidad judía ni con la Shoá, ni lograron destruir el renacimiento judío en Israel, en un acto de impotencia infantil, atacan a los muertos. Como si pudieran librar un combate en el más allá. Pero no... este combate también lo pierden. Las tumbas se cambian, los nombres se vuelven a inscribir. Pero el olor de la muerte en los huesos para el profanador que ataca a un muerto, esa podredumbre que lo persigue a la cama, que le impide acariciar a un hijo, que lo puebla de un olor pestilente cuando intenta acercarse a una mujer... eso no se puede borrar ni cambiar.

Debe de ser muy molesto para un nazi, ver cómo los judíos prosperan, y continúan su existencia milenaria, en las diásporas, en la única democracia de Medio Oriente; mientras el destino nazi, aquel destino que el arquitecto Speer había imaginado resplandeciente de edificios cuadrados, ese destino que hubiera librado a Goebbels de su renguera, y hecho relucir a Hitler alto y rubio..., se limita ahora a la profanación de tumbas judías. Qué infelices. ¿Qué hiciste hoy, papá? No sabés, le rompí la tumba a un Moishe... ja, ja. Es un cuento de Bustos Domecq.

Es verdad que a los nazis siempre les ha gustado la muerte. Viven para ella, y mueren por cualquier estupidez. Pero sus herederos han desarrollado más la veta patética que el poder destructivo. Hamas, por ejemplo, que les promete a sus bombas humanas que si explotan en un colectivo o una pizzería israelí conseguirán 72 huríes en el paraíso. Que el muchacho que se vuela en pedazos, con la bendición de su padre y su madre, se crea que su cuerpo se reunirá en el Paraíso y que recauchutado tendrá acceso a 72 vírgenes... en fin, no me parece un avance resonante en la mitología nazi. ¿Qué tienen en la cabeza? Muchos de ellos son universitarios, de clase media; incluso los hay que son mujeres. Sus líderes son millonarios. ¿Por qué se les ocurren esas cosas?

Y los que profanan tumbas aquí, en un país como Argentina, que es tan dulce... ¿Por qué no estudian? ¿Por qué no escuchan un disco? O salen a caminar. ¿Qué los impulsa a vivir en el cementerio? Lo de ellos tal vez sea peor que no saber si se está vivo: ni siquiera saben qué es estar vivo. Y por eso merodean los cementerios, intentan buscarle pelea a un muerto. Obligan a todos los suyos a vivir en la inmundicia.

Es cierto: es doloroso y molesto que profanen las tumbas de nuestros parientes. También es molesto y doloroso que las roben. Y posiblemente haya que redoblar la seguridad en Tablada, ya que nuestros enemigos son escatológicos. Pero no somos víctimas. Hemos perdurado, sobrevivido y prosperado. Los enemigos que atacaron a Israel en las historias que narra la Torá sólo son conocidos porque se les nombra en la Torá; mientras que Israel es el nombre del nuevo país de los judíos. Y nuestros actuales enemigos, o prometen 72 vírgenes en el Paraíso a sus suicidas-homicidas, o profanan tumbas.

Nosotros festejamos 5770 años ininterrumpidos de vida. Todo parece indicar que, igual que los filisteos, los profanadores de tumbas desaparecerán de la faz de la Tierra, y ni siquiera tendrán el consuelo de figurar en nuestro Libro.

Bo ano!! Rosh Hashaná 5770

2009-09-13T21:12:00.001+02:00

O burka chega ás nosas portas. Por Nicole Muchnik.

2009-09-06T02:35:00.003+02:00

Para unha muller occidental é moi difícil falar do burka con frialdade, coa cabeza e non os sentimentos, polo moito que nos afecta esa ostentación de submisión, de servidume da muller, esa negación extrema da igualdade entre os sexos. Con todo, o problema atópase ás nosas portas. Xa non se trata só de simpatizar coas nosas irmás iranianas, sauditas ou iemenís, que sofren lategazos e lapidacións, senón de saber que corresponde pensar e facer cando o burka está entre nós. Sabemos máis ou menos o que ocorre nos países que aplican a sharía, aínda que sexa difícil facerse unha idea exacta, é dicir, porse no lugar das mulleres sometidas a eses réximes.

En Afganistán, país do burka por excelencia, a peza foi introducida a principios do século XX polos pastunes. "é talla única, presiona terriblemente a cabeza, non ves o chan que pisas e perdes o sentido da orientación", din Anna Tortajada, Mónica Bernabé e Mercé Guilera, que o probaron. As secretarias, enfermeiras, mestras, abandonaron o seu traballo e viven condenadas á miseria se non contan co sostén dun home. As viúvas dedícanse á mendicidade na rúa ou á prostitución. Ningunha muller pode saír á rúa se non vai acompañada do seu pai, nin acudir á consulta dun médico home, nin aspirar á educación. As escolas de nenas, máis ou menos clandestinas, son obxecto de atentados con bombas.

Arabia Saudita, cualificada como "o maior cárcere de mulleres do mundo" por Wajeha Al Huweidar, xornalista saudita e activista dos dereitos humanos, é o país do niqab, unha peza de pesada tea negra que permite ver mediante unha pequena ventaniña á altura dos ollos. As mulleres pasan toda a súa vida baixo a tutela dun home: marido, pai, avó, irmán ou fillo. Non teñen dereito a conducir, nin a solicitar un préstamo, nin a viaxar sen a autorización do marido ou dun home da súa familia; nin sequera a pasear pola rúa soas, so pena de ser detidas. Tampouco están autorizadas a acompañar ao seu marido a actos sociais. Nos transportes públicos, non poden entrar polo mesmo acceso que os homes. Unha muller de 70 anos á que a moutawa, a policía relixiosa, sorprendeu na súa casa con dous mozos, dos que un era o seu fillo de leite, de 24 anos, e o outro un veciño que fora a levarlle pan -un delito chamado khilva-, foi condenada por un tribunal a 90 lategazos.

Máis que o burka afgán, é o niqab de obediencia salafista o que podemos ver hoxe nas rúas de Francia, Dinamarca, Alemaña e outros países europeos.

En Francia, a rama dos Renseignements Généraux (RG) (os servizos de intelixencia) encargada da vixilancia do islam radical ten censadas a 367 mulleres que levan o veo completo. Unha estatística pouco crible se, doutra banda, crese que hai entre 30.000 e 50.000 salafistas, entre eles varios miles de mulleres que levan veo, e ás que hai que engadir as do Tabligh, outro movemento fundamentalista e pietista. A máis nova das que levan o veo completo ten cinco anos. Só en Vénissieux, modesto barrio nos arredores de Lyon, circula un centenar de mulleres con veos negros. En Marsella, o 25 de xuño, ao redor dunhas 15 mozas exhibíronse nun centro comercial nun acto de militancia salafista cuxo propósito era "provocar á sociedade e á súa familia".

Estas mulleres expoñen un problema nos hospitais, onde algúns médicos recibiron ameazas físicas de maridos que pretenden decidir se a súa muller pode dar a luz mediante cesárea. Expoñen un problema á hora de emitir todos os documentos de identidade, nos matrimonios e outras formalidades necesarias para a obtención dos dereitos sociais, no uso dos bancos, os controis nos avións, a escolarización das nenas, dado que, en nome da laicidade da escola pública, "prohíbense as grandes cruces, as kipás, os panos islámicos, sexa cal for o nome que se lles dea". Expoñen un problema para os profesores, que non saben a quen devolven á nena que estivo ao seu cargo. Expoñen tamén un problema de seguridade, algo non despreciable nun país ameazado polos integristas alxerinos. E expoñen un problema cando, como en Italia, os salafistas esixen piscinas separadas para mulleres e, como en Holanda, hospitais só para musulmáns. "O islam político trata de instaurar un apartheid de sexos nas sociedades libres europeas", di a escritora turca Necla Kelek.

O movemento salafista era completamente alleo aos cinco ou seis millóns de musulmáns residentes en Francia, orixinarios do norte de África. Pero en cinco anos, segundo os RG, o salafismo atraeu tantas conversións como o Tabligh, o outro movemento integrista, en 25. Desenvolveuse a partir dunha idea de ruptura -política e relixiosa- con Occidente e os seus costumes "corruptos". Para Dounia Bouzar, antropóloga e investigadora asociada ao Observatorio do Feito Relixioso, "cando está en cuestión a relixión musulmá, todo o mundo deixa de aplicar os criterios de razoamento habituais. Eses grupúsculos que din ser salafistas non se inscriben na historia musulmá, senón que son unha derivación moderna, deste último século. Toda a estratexia dos salafistas consiste precisamente en facer pasar os seus discursos totalitarios por simples mandamentos relixiosos".

Máis aló mesmo da lexítima consideración dos dereitos da muller ou dos dereitos humanos, o veo integral, a ocultación, a non visibilidade da persoa coa que nos cruzamos e á que falamos é algo que choca e perturba ao occidental, din os psicólogos. Sen ese mínimo vínculo corporal non hai relación social posible. "O que me inquieta do burka é que estou a ser observada por unha persoa que me impide que a observe. Alí onde se atopa, o burka constitúe un atentado contra o bo equilibrio entre dúas almas", escribe Agnès Gouinguenette en Golias, unha revista de cristiáns de esquerda. Occidente esforzouse e séguese esforzando por integrar ao outro, por facer del o seu igual en toda circunstancia. O veo remítenos a unha alteridade total, a un rexeitamento absoluto.
"O burka non é ben recibido... Non podemos aceptar no noso país a mulleres prisioneiras detrás dunha reixa, illadas de toda vida social, privadas de toda identidade. Non é esa a idea que ten a República Francesa da dignidade da muller", dicía hai pouco Nicolas Sarkozy en Versalles.

Pero onde está a solución? Seica unha lei contra o burka non suporía levar a primeiro plano o temor a unha moi hipotética invasión de Francia polos musulmáns integristas? Mentres a Asemblea Nacional crea unha comisión informativa sobre o veo integral, Mohammed Moussaoui, presidente do Consello francés do culto musulmán, lembra "que ningún texto coránico ordena levar o burka nin o niqab, que en Francia segue sendo un fenómeno marxinal". Partidario de "un labor pedagóxico e de diálogo para convencer ás mulleres de que se incorporen á práctica do islam moderado", Moussaoui considera, como moitos cidadáns, que a prohibición podería ser contraproducente e difícil de aplicar. "Imos deter ás mulleres que leven o burka pola rúa e obrigalas a quitarllo? Iso fará que a maior parte delas queden na súa casa". Ademais, aínda que é fácil lexislar cando a integridade da persoa está en perigo, como no caso da ablación do clítoris, a poligamia e as transfusións de sangue para salvar vidas de nenos, é moito máis difícil cando se trata de persoas adultas convencidas de que se respectan a si mesmas ao levar o veo.

En Francia, como en Alemaña, son a miúdo francesas e alemás de orixe musulmá, ou conversas recentes, as que escollen o burka ou o niqab, e aseguran que o fan con toda liberdade e ate que senten máis libres con esa "protección" fronte á mirada dos homes. Son todos os homes presuntos violadores en potencia? Podemos preguntarnos como é posible que estas mozas sexan capaces de adoptar unha peza que é unha provocación pero que non ten grandes consecuencias para elas, sen pensar nas súas irmás de Oriente, para as que simboliza a peor das opresións. Para Elisabeth Badinter, "sexa subversión, provocación ou ignorancia, o escándalo é, máis que a ofensa do voso rexeitamento, o bofetón que dades a todas as vosas irmás oprimidas, que -elas si- corren perigo de morte por tentar gozar dunhas liberdades que vós desprezades".

EL PAÍS 31/08/09

Morbus Oralis Pecatorum. Günter Freeman

2009-08-03T23:21:00.003+02:00

Antes de ponerse de pie, el mono fue bestia; antes de elevarse hacia el status humanoide, se arrastró por los estratos de su condición animal, se alimentó de carroña, copuló por instinto, y jugueteó con sus propios excrementos. Un día, miró al cielo; vio pasar una estrella, y con torpeza se lanzó al aire para atraparla, y erró en el intento; a lo que siguió un juramento primitivo; pero sin apenas darse cuenta descubrió que tenía cierta imaginación, tenía pensamientos inalcanzables que le frustraban, era capaz de mantenerse en pie, y además podía emitir rugidos que expresaban emociones. Toda esa herencia ancestral le cayó al hombre encima por decisión evolutiva; y aquel primer grito de frustración –que fue el comienzo del lenguaje hablado- le persiguió siempre a lo largo de la historia. Así, los genes de la bestia se fueron sofisticando con el azote de la experiencia y los hábitos del animal se fueron dulcificando en forma de cordura, raciocinio, cortesía, educación, buenos modales, cumplimiento de normas sociales, respeto, prudencia, delicadeza, ecuanimidad, capacidad socializante, espíritu de sacrificio, capacidad de progreso, y todas las virtudes teologales y cardinales que queramos añadir en base a nuestra profesión de fe.

El caso es que no todos los homínidos evolucionaron al mismo ritmo ni todos adquirieron las ventajas que otorga la evolución intelectual. No todos integraron en su conducta personal y social las virtudes y actitudes que en principio debieran diferenciar al bicho supuestamente más evolucionado de la creación. Algunos se han quedado en el estadio de una especie de gnomo intelectualmente depravado en los que se encarna una enfermedad bautizada en el medioevo como morbus oralis pecatorum (MOP). El MOP existe desde la antigüedad y afecta a todas las culturas, sin distinción de raza o sexo. En apariencia física, los portadores del MOP no se diferencian del resto. El morbus que les atormenta está en sus cabezas. En conducta remedan a primates que no han alcanzado el status pre-homínido, con la diferencia de haber adquirido una desmedida capacidad de lenguaje, que les sirve de instrumento bélico para causar daño, generar discordia, confundir, calumniar, difamar y culpar a los demás de todos los males que ellos llevan dentro. Su miseria intelectual les incapacita para el autocontrol del lenguaje y les convierte en una subespecie de homo sapiens defectuoso cuyo destino es mantener a la especie en guerra, cultivar el desencuentro de semejantes, adulterar la verdad, confundir con su cinismo, exterminar por envidia y corromper por costumbre. Su capacidad proliferativa les ha permitido insertarse en el corazón de las gentes, para luego destruirlas con su maldad ignata. La rigidez de sus mentes les hace dogmáticos, intransigentes, falsos y cultivadores de una doble moral antagónica. Son instigadores en las cortes, inquisidores en las iglesias, cazadores y asesinos de brujas, manipuladores políticos, inductores de contiendas bélicas, destructores de familias, adulteradores de principios morales, y defensores de virtudes falsificadas. Muchos no pasan de ser pobres tertulianos de café, mitineros de taberna o verduleras de barrio. No respetan a nadie. Portan el estigma megalómano de sus complejos como una máscara histriónica y se mueven por el mundo como batracios hediondos. Su perversión interior les impulsa a hablar sin fundamento, atribuyendo las infamias que profieren a misteriosas fuentes bien documentadas que sólo existen en su imaginación deforme. Sientan cátedra con la sandez y opinan con aparente autoridad sobre temas que desconocen. Aspiran a ejercer el poder en sus círculos sociofamiliares y profesionales a través de la trampa y la mentira. Les duele el progreso ajeno y viven en alerta permanente para frenar el bien de otros. Su existencia es amarga y triste porque nada les satisface fuera del entorno de su egoísmo obsceno. Llevan el Yo por bandera y el Tú por felpudo. Representan una monstruosidad aberrante en la escala de lo aceptado como psicológicamente normal. Su síndrome endógeno no aparece en los textos de medicina ni en los tratados de psiquiatría, pero se les conoce desde antiguo, y entre sus rasgos psicopatológicos destacan una personalidad esquizoide, un neuroticismo fóbico, y cierta cortedad mental sobre un fondo paranoide.
Sófocles (495-405 a.C.) ya los había identificado entre la masa e insinuaba: “sólo el tiempo puede revelarnos al hombre justo; al perverso se le puede conocer en un solo día”. Séneca (4 a.C.-65) les proponía como artífices de la maldad e ironizaba: “la malicia bebe la mayor parte de su veneno”. El genio de Miguel Angel Buonarroti (1475-1564) acostumbraba a decir que “desde que amanece el día puedes pensar: hoy he de encontrarme con un indiscreto, un insolente, un envidioso y un egoísta”.
Están entre nosotros; puede que compartan nuestra mesa, sean nuestros compañeros de viaje, y hasta puede que en ocasiones les hayamos curado las heridas y les hayamos dado aliento en sus desdichas; pero ellos son insensibles a la solidaridad y al afecto, porque sólo se aman a sí mismos, y mueren matando con el arma que la naturaleza les dotó para comunicarse, para compartir el pensamiento y para dignificar su existencia animal.
El MOP es la enfermedad más terrible que afecta a nuestra especie. Y no tiene cura. Cabría pensar con Cicerón (106-43 a.C.) que “casi siempre, a las acciones de los malvados les persigue primeramente la sospecha, luego el rumor y la voz pública, la acusación después y, finalmente, la justicia”; pero son muchos y están infiltrados en todos los sectores. El efecto de la ponzoña verbal del MOP siempre deja secuelas en sus víctimas. La única esperanza que nos queda es que la sabia naturaleza intervenga sobre esta teratogénesis psicológica y acabe privándoles de lengua.

http://www.gen-t.es/reportajes.php?&ver_reportaje=131&rank=5#rank

http://www.gen-t.es/

O burka está feito para a dignidade do home...

2009-07-08T22:32:00.002+02:00

- Dilles que levas o burka co teu pleno consentimento

- Cariño, está a falar coa funda do sillón

Cando Flaubert falou de 'merde'. Manuel Rivas.

2009-06-24T19:41:00.004+02:00

Imaxinemos un lugar no mundo onde as universidades teñan que advertir a un goberno que está lexislando en contra dos intereses do país que goberna. Imaxinemos un lugar no mundo onde a Academia da Lingua teña de tomar a excepcional decisión de manifestar en público a inquietude pola perigosa deriva dun goberno entregado a desprotexer o mellor tesouro do patrimonio cultural dese país. Imaxinemos un lugar no mundo onde os científicos, e máis aínda os que traballan en organizacións internacionais, se vexan obrigados a defender, fronte á desvalorización fomentada polo goberno, a competencia científica da propia lingua do país. Imaxinemos un lugar, en fin, onde os estudosos estranxeiros desa lingua constaten que está tan ameazada polo goberno que ten o deber de promovela que eles mesmos, os alófonos, decidan amparar con afouteza esa lingua fanada, empuxada camiño do exilio no propio país.

Non estamos a falar dun lugar imaxinario, por máis que se atopen semellanzas, como Liliput ou a illa dos Papafigos. Tampouco é unha forzada caricatura dun lugar real. A narración do que está a suceder podería ser aínda máis penosa. Está a pasar diante nosa. Neste escenario e neste tempo. Dise que a boa literatura fala dende un presente lembrado. Mesmo dun pretérito de futuro, cando se trata da ciencia-fición. Xa sabemos o tempo da mala política. O futuro pretérito. A Galicia do desandar. A Galicia do recú. A Galicia provinciana que se ri da ecoloxía das linguas, incapaz de comprender que é unha compoñente fundamental dun emerxente cosmopolitismo racional.
Para unha parte da poboación galega, o estatus do galego é unha cuestión secundaria, que implicaría soamente de xeito dramático a quen traballe coas palabras. Mais, á fin, todos traballamos coas palabras. Os silencios, como ben dicía Samuel Beckett, tamén forman parte da linguaxe. Seguramente, este Goberno, para o seu Programa do Desandar lingüístico, contaba con ter da súa parte unha chea de silencios. Ese era o cálculo na partida que se puxo en marcha meses antes das eleccións. Por unha banda, un activismo que conseguiu espallar a idea da falsa "imposición" co concurso de poderosos altofalantes. En fronte, outro tipo de activismo, máis ou menos excitado, a quen se tentaría identificar cun nacionalismo maximalista. O defensor do galego como sinónimo de bloqueiro. O típico profeta do non. E o resto? O resto sería silencio. Un país habitado por silencios a rumiar.
Mais estamos a ver como ese país dos Caladiños xa non existe. Xa non leva tanta xente a procesión da Suspensión das Conciencias. Aquí, a cada vez máis persoas, e ante ese estado do Recuar, estalle a pasar o que Gustave Flaubert contaba en carta ao colega Turguenev: "Sempre intentei vivir nunha torre de marfil, mais unha marea de merda non deixa de golpear os muros, e ameaza con tirala abaixo...".
Cal é a forma que adopta aquí o que Flaubert, o da mot juste, o da palabra exacta, chamaba "marea de merda"? O doente que estaba en proceso de curación é, de súpeto, desposuído de gran parte do tratamento e, ademais, sometido a unha mala práctica médica. Ao tempo, vense a dicir de novo á sociedade, esa é a mensaxe subxacente, que este doente o mellor que pode facer é morrer dunha vez porque non serve. Non é un ser útil. Isto é o que están a facer coa lingua galega. Esta é a marea de lixo do momento.
O problema non é só que se lexisle de recú para achaparrar o galego e, de paso, estragar a propia industria cultural. Como se as editoras galegas, que fan libros, fosen empresas de menor valor que outras que fan camisolas deslocalizadas. Se cadra ese é o futuro. Velaí outro paradoxo esperpéntico. Disque o conselleiro de Industria é un experto nisto de deslocalizar. Se cadra ese é o futuro. Deslocalizarmos todo e todos. Galicia sen local. Sen razón social. Non, o problema xa non é só xurídico, senón todo o lixo, consciente e inconsciente, que se ciscou sobre a lingua e o universo da cultura galega. A pobriña. Esa carga familiar. A metáfora da Galicia hindú dos intocábeis. Rajoy gusta da palabra malleira ou palleira. Grazas pola malleira, don Mariano!
Le mot juste, a palabra exacta do gran creador de Madame Bovary, ten aquí, e verbo deste esperpento, unha versión perfecta no escrito dos departamentos de Filoloxía das universidades galegas cando se refire ao desandar deste Executivo: "O primeiro da historia da democracia que lexisla en contra da lingua do país e que goberna e actúa segundo intereses alleos a Galicia".
O idioma galego é unha pertenza de todos, tamén dos que non o falan. Como o parque do Xurés, ou as fragas do Eume ou as illas Atlánticas ou as Insuas do Miño son valores de todos, aínda que haxa xente que non saiba deles. Que pensariamos se un Goberno lexislase para achicalos? Pero, ademais, eses tesouros naturais non só pertencen a Galicia. Son valores da bioesfera. Pertencen á humanidade. E o mesmo ocorre cos valores culturais, a principiar pola lingua que naceu en Galicia. Non todos os días nace unha lingua nun lugar do mundo! Non é un asunto só persoal. Podemos pasar delas, mais temos unhas obrigas como parte da humanidade. E o idioma galego é unha pertenza da humanidade, aínda que haxa conselleiros que non pasaran o exame actualizado do imperativo categórico de Kant.
Si. O que vén de pasar foi unha marea de lixo disfrazada de grandilocuencias. Resúmese moi ben neste parágrafo da carta que dez brillantes científicos galegos, traballando en organismos internacionais, en Xenebra, Londres e Montreal, enviaron a Vieiros para saír ao paso do ousado provincianismo: "En declaracións ao Faro de Vigo, o voceiro das Asociacións de Pais de Colexios Concertados dicía: "Utilicemos el sentido común. Químicas o Físicas, con tantas nomenclaturas internacionales, no se pueden dar en gallego. No podemos retroceder". (...) Declaracións deste tipo resultan totalmente inadmisíbeis. E dicimos isto con coñecemento de causa, pois no noso ámbito de traballo estamos acostumados a ter conversas de alto nivel científico de temas moi diversos en galego. (...) E para isto é un idioma exactamente igual de válido que o francés, o alemán ou, desde logo, o castelán. Ben é certo que o galego non é empregado para as comunicacións nin publicacións científicas a grande escala, pero tampouco o é o castelán. A lingua franca é dende hai moitos anos o inglés (...) O noso obxectivo con esta carta é simplemente evitar que se empreguen argumentos falsos (ou falseados) na discusión dun tema tan delicado e importante coma este (...)".
A historia da lingua galega é como a da Sepharad das mil e unha noites. Sempre atopou o xeito de salvarse de certo tipo de perigosas mareas. Non sei o que pasará cos políticos, pero si sei que a Galicia creativa, a Galicia do desexo, vai sobrevivir no seu andar ás ceibas fronte a este tempo de enxurrada retrógrada. Se non é aquí, será, por exemplo, na universidade de Cardiff de Gales. Alí onde Craig Patterson supervisa con paixón e intelixencia a Rosa dos Ventos, nome da candidatura para Asociación Internacional de Estudos Galegos. De acordo, señor Flaubert. Contra a marea de merda, a rosa dos ventos.

El Once Mandamiento. Marcelo Birmajer.

2009-06-17T23:48:00.003+02:00

Azules las veredas

y negro el tafetán

los peies y las barbas

el paso y la kipá

el paso y la kipá.

Mujeres con pelucas

y otras sin pudor

caminando mis calles

iguales bajo el sol

Iguales bajo el sol.

Polleras largas negras

blusas con almidón

y hasta el aire parece

cumplir la tradición.

Y hasta el aire parece

cumplir la tradición.

Dos niños que se apuran

y el padre va detrás

acaban de bañarse

porque empieza el shabat

porque empieza el shabat.

Yo miro a los dos niños

con peies y kipá

y cuento mis pecados.

Innumerables.

Me gustan las mujeres

y no guardo el shabat

como carne de cerdo

yo no cumplo Torá

yo no cumplo Torá.

Tal vez en las alturas

D’s me perdonará

y si no me perdona

ya me ha dado mucho.

Una mujer pagana

voceando su café

las extrañas coreanas

y Sefarad también.

El boio, las baklabas,

el kipe, el jasmashim.

Oasis de mis calles

Oriente ashkenazí.

Negocios de camisas

y calles del ayer

palabras en hebreo

y marcas en inglés.

Camino por mis calles

y no puedo olvidar

un pozo, una tragedia

la muerte, la maldad.

Pero mi barrio es dulce

y oculta una verdad

el Once Mandamiento:

La vida seguirá

El Once Mandamiento:

La vida seguirá.

Chau, Benedetti...

2009-05-18T23:37:00.003+02:00

ADIOSES

Despedirse del mar es demasiado

decirle adiós al cielo ya es más fácil

siempre hay ciertos adioses que hacen fila

esperando el llamado de la mano

la única que sabe despedirse

como lo saben todos los pañuelos

adiós al frío al hambre a la codicia

adiós a Dios patrono de las guerras

adiós a los amores sin historia

bienvenido el amor casi perpetuo

analfabeto en cada despedida

adiós adiós adiós adiós estamos

siempre diciendo adiós a algo a alguien

nadie puede vivir sin sus adioses

y se obliga a vivir con ese fardo

adiós al sueño de los invencibles

al deseo que vibra en otros muslos

al faro que por fin está apagado

como una linternita de bolsillo

adiós a los campeones jubilados

a las llaves sagradas que se pierden

alos silencios de los vertederos

y a los escandalitos de la infancia

lo cierto es que de veras bien de veras

sólo existe un adiós definitivo

pero esa mole quieta y sin remedio

no es adiós a la vida / es sólo un chau

Anxos!

2009-05-18T22:59:00.003+02:00

Resulta insoportable pórlle rostro aos números e ver como van perdendo a inocencia a humanidade... para quedar convertidos en rastro da barbarie...

O xuíz de Menores, Don Emilio Calatayud Pérez.

2009-05-11T01:37:00.005+02:00

Don Emilio Calatayud Pérez é o Xuíz de Menores máis coñecido do Estado español grazas as súas "polémicas" sentenzas e declaracións, e sobre todo, polos excelentes resultados acadados nos índices de reinserción social e nivel de delincuencia xuvenil na súa circunscrición.

Deixo aquí dous videos seus e o seu famoso "Decálogo para formar un delincuente".

DECÁLOGO PARA FORMAR UN DELINCUENTE

1.- Comece dende a infancia dando ao seu fillo todo o que pida. Así crecerá convencido de que o mundo enteiro perténcelle.

2.- Non se preocupe pola súa educación ética ou espiritual. Agarde a que acade a maioría de idade para que poida decidir libremente.

3.- Cando diga palabrotas, ríallas. Esto animarao a facer cousas máis graciosas.

4.- Non lle regañe nin lle diga que está mal algo do que fai. Podería crearlle complexos de culpabilidade.

5.- Recolla todo o que el deixa tirado: libros, zapatos, roupa, xoguetes. Así acostumbrarase a cargar a responsabilidade sobre os demáis.

6.- Déixelle ler todo o que caia nas súas máns. Coide de que os seus pratos, cubertos e vasos estean esterilizados, pero non de que a súa mente se encha de basura.

7.- Acostume rifar co seu cónxuxe na presenza do neno, así a el non lle doerá demasiado o día no que a familia, cecais pola súa propia conducta, quede destrozada para sempre.

8.- Déalle todo o diñeiro que queira gastar. Non vaia sospeitar que para dispor do mesmo é necesario traballar.

9.- Satisfaga todos os seus desexos, apetitos, comodidades e praceres. O sacrificio e a austeridade poderían producirlle frustracións.

10.- Póñase da súa parte en calquiera conflicto que teña cos seus profesores e veciños. Pense que todos eles teñen prexuízos contra seu fillo e que de verdade queren fastidialo.

O río Miñor!!!

2009-04-28T23:24:00.036+02:00

Hai quenes estamos namorados do Val Miñor e estas imaxes explícano, e iso que só reflexan un anaquiño, porque neste noso Val hai moito, moito, que ver e que vivir!

O teu mar, mami.

2009-04-26T23:59:00.006+02:00

Sempre 25 de Abril!!!

2009-04-26T06:23:00.001+02:00

Hai momentos que unha envexa non ter vivido!

Caetano Veloso.

2009-04-26T04:06:00.000+02:00

Humor galego.

2009-04-21T12:52:00.000+02:00

Hgal2

View more presentations from endefensadeisrael.

O Enroque. César Pazos

2009-03-06T00:22:00.002+01:00

Sempre tiven a impresión de que a escasa cultua democrática, na práctica, do BNG era a causa das formas stalinistas imperantes dentro da nosa organización. E isto sempre me deu a sensación de que o noso Bloque era unha especie de "fortaleza", para algúns claro.

Esta impresión de "fortaleza" voltoume á cabeza cando vin os resultados e a reacción plasmada nas fotos de o "Rei" Quintana acompañado pola "Torre" de Francisco Rodriguez. Transmitían a idea, repito, de "fortaleza" ameazada, a deles claro. E vexo vir un enroque en toda regla. Un enroque ilegal, funesto.

Agora ben. Para os que nos gosta o xadrez sabemos que non goza de de boa reputación esta xogada e en moitas ocasións se escoita aquelo de -perdín por enrocarme-. Existen varias circunstancias polas que non debe producirse un enroque:

unha, é cando o "Rei" está en xaque.
dúas, cando as dúas pezas participantes xa foron movidas.
tres, cando entre o "Rei" e a "Torre" está presente algunha "peza".
catro, cando a casilla a que quer saltar o "Rei" está ameazada.....

Nos últimos movementos políticos do xadrez nacionalista confirman que ante esta situación que nos amarga vivir non podemos permitir un cobarde enroque. Que non se preocupen os da "Torre" somos moitos os patriotas, mulleres e homes, plenamente responsables e con moitas gañas de instalar a democracia plena dentro do BNG para que este se recupere. Para que nos recuperemos. Para recuperar a nosa patria.

Chamo á mobilización interna. A "invitar" ó "Rei" e ós da "Torre" a que abran a porta de esa "fortaleza" e entre dentro tamén toda a Galiza que está fora. Se non é así, estou seguro que voltarán as formas dos "Irmandiños" que deso neste país sabemos un longo rato.

Israel, o camiño da liberdade

2009-02-12T19:29:00.001+01:00

CÉSAR PAZOS CARREIRO *
Eu fun neno nunha época de esperanza. Morría "o Caudillo" e despertaba a Democracia e, con ela, collía forza a Consciencia Organizada de Galiza e comecei a militar no nacionalismo galego. Por inercias, e coñecedor soamente dun lado da realidade no Próximo Oriente eu fíxenme propalestino.
Descubrir a impactante figura do Che Guevara e a súa mensaxe de loita sen cuartel contra as inxustizas, e con el, un xeito de pensar e de non creer nas verdades sagradas, nas preguntas prohibidas, de practicar sempre o método científico? levoume a escoitar e estudar a outra realidade deste conflito. A realidade do pobo de Israel. Foi entón cando descubrín a loita milenaria dun pobo perseguido e a do exterminio de máis de 6 millóns de europeos xudeus na Alemaña nazi. Descubrín un pobo que nunca renunciou a recuperar a súa patria, nin a ser dono do seu futuro.
No proceso de reconquista da súa terra ancestral, Israel non fixo nada que non fixera España contra os árabes e os franceses, Cuba contra os ianquis, Irlanda contra Inglaterra, etc? Só que a Israel se lle nega todo. Incluso o dereito elemental a existir en paz. Calquera pobo do mundo que acada a súa liberación é admirado, como calquera dos anteriormente mencionados.
Israel soportou ó longo da súa historia épocas de histeria demoníaca na que o culpabilizaban de todo, como a que lle toca vivir dende o seu rexurdimento. É fácil demonizar a aqueles a quen se teme ou odia. "Demonio" significa "coñecemento" en grego; e Israel é un pobo que emerxe e sobrancea en base ó coñecemento. A súa historia e a súa economía fundaméntanse no coñecemento. Carecen de petróleo e case non teñen auga. A educación en Israel acada os niveis máis altos do mundo por habitante. Aférranse á democracia con verdadeiro degoiro, xa que coñecen moi ben a clase de réximes que os rodean. Son, de feito, a única democracia na zona. Son tamén, e grazas a diáspora, un dos pobos máis multirraciais do planeta e, por riba, Israel é o único lugar daquela rexión asiática onde os árabes poden votar e participar da Democracia. Algúns din que os árabes israelís están perseguidos, pero se fose verdade fuxirían como o fan os cubanos. As mulleres teñen dereitos e gobernan no país, ó contrario do que acontece no seu contorno árabe-musulmán onde son lapidadas por ben pouco. E os homosexuais, en fin, tamén teñen dereitos, non son considerados enfermos como en Irán? Alí, como en calquera país democrático, todos teñen dereitos e obrigas. E, o seu goberno, o que sexa, ten o dereito e a obriga de defenderse dos milleiros de mísiles que reciben de Hamas. Os teócratas totalitarios de Hamas son contrarios á democracia e ó coñecemento. Hamas é o islamismo fundamentalista, o fanatismo, o fascismo que desfila por Gaza cos brazos en alto e con nenos e nenas lucindo bombas atadas ás cadeiras. Unha aberración.
Escribiu Epicteto, un filósofo greco-romano e antigo escravo: "non debemos crer ós moitos que din que só se debe educar ó pobo libre, senón máis ben ós filósofos que din que so os cultos son libres". Israel é un pobo culto rodeado de fanatismos e teocracias. iso, porque, aínda defendendo a Israel, sigo sendo pro-palestino, desexo que Palestina alcance o coñecemento lonxe de fanáticos como Hamas; ese día o seu pobo estará preto da súa liberdade, como Israel.

* Membro do Consello Local do BNG de Vigo

Os Grouchos. Manuel O'Rivas

2008-10-26T19:22:00.004+01:00

Este libro convoca a unha odisea librepensadora, a unha ecoloxía da liberdade, que ten como porto de partida a Galicia de hoxe, entendida como un local universal, o país portátil, unha identidade sen paredes. Os Grouchos son un urdido de literatura e heterodoxia. Unha denuncia contra os vellos e novos muros de silencio, mais tamén unha viaxe á procura das "faíscas da esperanza" das que falou Walter Benjamin. Manuel O'Rivas reivindica, na modernidade, a ollada do "home rebelde" de Camus. E na tradición lendaria, o espíritu dos trasnos "meniñeiros", os seres invisíbeis que transmiten a herdanza do saber rir. O resultado é un libro que morde contra a estupidez, como pedía Kafka, e que abre os cadeados coa chave do humor. Ler Os Grouchos? O autor cita un proverbio popular: "Quen lle teña medo ao mar que non embarque!"

Unha mostra: MONÓLOGO DO FEÍSMO

En vez de mirar para as chaveas, para as chorbas, andan a mirar para as casas. Ese que lle sacou unha foto á miña casa e a puxo no xornal como exemplo de feísmo. O riso que lle deu ao paparachi ese. Unha ducia de anos facendo a casa, tixolo a tixolo, encofrando cos dentes, fins de semana, vacacións, veña viruxe, veña sol, veña cambio climático, cago na natureza, e agora non lles gusta a miña casa. Vai ser máis lindo o dolmen da Piosa! Feo será el e a cona da máquina que fixo a foto. Había facerlle eu un bo retrato se o pillo por diante. Había saír ben guapo. Estilo Picasso. Había comelo aquí e cuspilo alí embaixo, onde o valado, que tampouco lle chista porque disque é de bloques.

E logo o bloque que ten? Habían querer que fora de metacrilato de silveira ou poliuretano de toxo. Vén miña muller, que tamén viu a foto no periódico, todos contaminados, vén ela e dime: "Que ben quedaría un valadiño de pedra!". Un valadiño de pedra? Éntranme ganas de chorar enriba dos bloques, meus bloquiños. Xeométricos, rematadiños, choídos, paralelepípedos. Esa pel lisa e áspera á vez. A pel de bloque. A miña pel. Que carallo terán contra os bloques? De onde saíu tanta antigüidade? Así que miro contra a muller e que saiba que a min non me desarma a moral un fodechinchos con cámara.

- A muralla de Lugo? Querías que fixera a muralla de Lugo outra vez?

- Non, Andrés, non te poñas así.

- Podería facela, co aghilacho e todo na cima.

-Acouga, Andrés.

- Pois sabes unha cousa? A min non me gusta a muralla de Lugo! Non me gusta un carallo. É grande de máis. É pequena de máis. Non sei o que ten. O mesmo que a Torre de Hércules. O único que me gusta é o foque que ten.

- Non sexas animaliño, Andrés. Vanse rir de ti.

E o fodido é que os fillos andan agora tamén avergoñados por que saíu a casa no xornal como exemplo de feísmo. "Papá, o alicatado!" O alicatado? Que carallo ten o alicatado? Está mellor alicatada a Catedral? Pois a min tampouco me gusta a catedral. A min o que me gustan son os fogos do Apóstolo. E o botafumeiro aínda ten algo de chiste. Pero a catedral, o que é a catedral, a min non me deixa coa boca aberta.

Vostedes pensan que un é un pailán. Mais eu andei polo mundo, pola emigración. Eu ben sei o que hai. E o que hai é isto: Os pobres sempre fomos feos. Va que si?

As belas imaxes. Simone de Beauvoir

2008-10-25T01:27:00.006+02:00

Remato de ler "As belas imaxes" de Simone de Beauvoir, sen dúbida unha das figuras máis relevantes do século pasado. Unha muller que coa súa obra "O segundo sexo" marcou un punto de inflexión no pensamento feminista e que nesta obra, "As belas imaxes", fai unha crítica feroz da clase burguesa acusándoa de ter "fríxido o corazón". Simone de Beauvoir atinou mostrádose absolutamente escéptica ante a posible fin da fame e miseria en 1990; se cadra o que non podía imaxinar é que en 1990 xa non ía existir a Unión Soviética.

A súa obra:

Novelas: A invitada (1943)

O sangue dos outros (1944)

Todos os homes son mortais (1947)

Os mandaríns (1954)

As belas imaxes (1966)

A muller rota (1967)

Cando predomina o espiritual (1979)

Ensaios: Para que a acción (1944)

Para unha moral da ambigüidade (1947)

O existencialismo e a sabiduría popular (1948)

O segundo sexo (1949)

O pensamento político da dereita (1955)

A longa marcha (Ensaio sobre China) (1957)

Memorias: Norteamérica día a día (1948)

Memorias dunha xoven formal (1958)

A plenitude da vida (1960)

A forza das cousas (1963)

Unha morte moi doce (1964)

A vellez (1970)

Fin de contas (1972)

A cerimonia do adeus (1981)

Teatro: Las bocas inútiles (1945)

Ser modelo, según os ayatolás. Mónica G. Prieto

2008-10-19T17:42:00.003+02:00

Trátase, sen dúbida, dunha pasarela moi diferente á de Milán, París ou Madrid. Na de Teherán, capital do antigo Imperio Persa, non esperen atoparse ás modelos ultimando a súa maquillaxe, recibindo enérxicos golpes de cepillo ou axustando a tea aos seus corpos antes de pisar o escenario. Sinxelamente está prohibido, e desafiar a norma pode levar recibir lategazos ou mesmo semanas en prisión.

As modelos non están autorizadas a mostrar as curvas dos seus corpos, e os seus cabelos non deben ser vistos, reza a nova regulación publicada o mes pasado polo Ministerio de Guía e Cultura islámica. Utilizar calquera roupa axustada ou maquillaxe incompatible coa cultura islámica ou iraniana está prohibido. En canto á música, debe ser acorde á cultura islámica e irán e non debe impulsar ás modelos a moverse de forma inapropiada.

Dous anos despois de que o réxime islámico autorizase a celebración de pases de modelos de firmas iranianas, que até entón só podían usar maniquíes para mostrar as súas novas coleccións, a implantación da liña directiva para espectáculos de moda e vestimenta endurece as restricións que padecerán as modelos e os deseñadores que desexen usar a pasarela.

O obxectivo, segundo os aiatolás, é promover o deseño iraniano pero mantelo afastado das influencias occidentais, rexeitadas polo réxime. é tal o repudio que, por norma, non se utiliza a gravata, considerada símbolo de Occidente e tamén do Cristianismo, dado que segundo a interpretación dos relixiosos iranianos forma unha cruz xunto a ombreiros e cabeza. Desta forma, preténdese evitar toda similitude cun espectáculo de gran tradición occidental pero, ao mesmo tempo, celebralo segundo as normas islámicas. Para iso, as modelos deben evitar calquera comportamento que poida distraer a atención dos visitantes da roupa que están a mostrar, o que implica que quedan prohibidos os xestos sinuosos, as giles volteretas e o paso felino que adoitan marcar desde os seus zapatos de tacón.

Claro, que nos pases de Teherán polo menos os públicos- é pouco probable que empreguen tacóns dado que segundo o estrito código de vestimenta feminina implantada polo réxime, as mulleres teñen prohibido mostrar mesmo os cóbados ou os nocellos ao espido. No primeiro pase celebrado no Irán dos aiatolás, en febreiro de 2007, a decepción das asistentes foi patente: os deseños eran tan acordes á tradición islámica que non representaban novidade algunha.

Cando Jomeini implantou a súa revolución islámica en Irán tras derrocar ao Shah, as influencias europeas e sobre todo francesas que marcaban a vestimenta das iranianas quedaron relegadas a un segundo plano: máis concretamente, debaixo do chador, o amplo traxe de tea negra obrigatorio para todas as mulleres. Pero co tempo e o valor das iranianas, o uso do traxe tradicional foi relativo.

A medida que pasaba o tempo, ousaban desafiar a norma en pequenas doses ás veces usando un pano de cor, en lugar de negro, ou un abrigo até os xeonllos en lugar do chador, que cobre até os nocellos -as mulleres persas tan coquetas como as de calquera outro país, e especialmente coidadosas coa súa aparencia baixo as roupaxes- foron gañando liberdades.

Nos 90, cando os reformistas controlaron o poder durante dous mandatos co presidente Mohamed Jatamí á cabeza, as mulleres aproveitaron a laxitud das normas para impor mediante a política de feitos consumados algúns cambios ao seu aspecto: a cor, e mesmo os estampados, substituíron ao negro en Teherán no interior do país o cambio levar moito máis tempo- e os abrigos ou camisolas axustadas sobre os pantalóns vaqueiros impuxéronse como unha moda que cubra as curvas aínda que non as disimulaba. En canto aos veos, adoptouse unha moda: deixar ao descuberto o flequillo ou polo menos un guecho na fronte.

A chegada dos ultraconservadores en 2005, co presidente Mahmud Ahmadineyad xa coñecido polas restricións no vestir que impuxo entre os membros da súa oficina cando exerceu como alcalde de Teherán, implicou un dramático retroceso para as iranianas. Todo foi adiantado polo novo ministro de Guía e Cultura Islámica, Hosein Saffar Harandi, quen tras o seu nomeamento prometín acabar coa música estranxeira contraria aos valores iranianos, como o rock ou o rap -a pesar de que moitas bandas clandestinas tocan todas as variedades concebibles ao resgardo das miradas dos gardiáns da moral- e outras influencias occidentais, entre elas a moda.

O cerco comezouse a estreitar en 2007, cando os comandos da virtude islámica -unha unidade policial- foron reforzados e lanzados ás rúas para interrogar e mesmo arrestar a aquelas que levasen abrigos de lonxitude inferior á considerada modesta ou que deixasen mostrar guechos a pesar dos seus veos. Os castigos van da amoestación ao cárcere, pasando por multas e mesmo lategazos.

Os homes tamén quedaron afectados pola onda de moralidade impulsada desde a Presidencia: prohibíronse cortes de pelo e calquera vestimenta que recorde a Occidente. Por iso é polo que os creadores non estean precisamente animados para realizar o seu traballo. "Non podo esperar seis meses a recibir a aprobación de cada novo deseño", explicaba a 'Radio Farda' o deseñador Shahkoopa Furuzon. "Con todas estas normas prefiro organizar os meus pases en Dubai; non necesito máis dores de cabeza". Calquera deseñador recoñecido debe aterse ás normas, pero como ocorreu noutros ámbitos da vida iraniana, moitos buscan rendijas por onde escapar do cerco da policía da virtude. Como exemplo, sirva esta web de modelos e profesionais con roupa axustada e co retrato do líder supremo, o Guía da Revolución islámica de Irán aiatolá Ali Jamenei, ás súas costas.

A misión do xuíz. Aharon Barak.

2008-10-16T16:19:00.004+02:00

Con profunda e sincera gratitude desexo expresar ao Xurado da Unión Internacional de Maxistrados o meu agradecemento pola concesión do Premio Xustiza no Mundo. Para min esta honra representa non só o recoñecemento ao meu propio traballo como xuíz, senón o recoñecemento a todos os xuíces israelís, que están a triunfar e progresando a pesar das difíciles circunstancias baixo as que deben actuar. Precisamente baixo esas arduas condicións a xudicatura israelí esfórzase e distingue no cumprimento do seu papel, movida polo singular desexo de salvagardar os valores básicos da nosa Democracia.

Síntome especialmente emocionado ao recibir este premio aquí, en España, un país co que o meu pobo ten uns especiais lazos históricos.

O Xuíz non é un político. Non representa a un sector ou outro. Non ten que presentarse ás eleccións cada poucos anos nin que idear un programa electoral para tales propósitos. Máis aínda, o xuíz é neutral, alguén que xulga obxectivamente o conflito específico que ten ante si. Necesariamente, esta función da que o xuíz está dotado require a existencia da independencia xudicial como requisito previo. Debe apuntarse que a independencia xudicial contén dous requisitos esenciais: a independencia persoal e a independencia institucional.

A independencia persoal, pola súa banda, implica a non dependencia de factor algún externo ao Xuíz. Deste xeito a decisión dun xuíz é froito exclusivo da súa concepción dos feitos relevantes e do Dereito, libre de calquera influencia externa prohibida. De feito, o exercicio de calquera influencia exterior ou presión está expresamente prohibido.

Con todo, non pode existir independencia persoal para o Xuíz individual en ausencia de independencia institucional para a xudicatura como Poder. A autoridade conferida ao Poder Executivo respecto ao xudicial no plano administrativo ameaza inevitablemente a independencia individual do Xuíz. Ao meu xuízo é esencial que a responsabilidade administrativa con respecto a asuntos relacionados co papel do poder xudicial sexa conferida exclusivamente a este. As esixencias da independencia xudicial non poden ser adecuadamente satisfeitas se o Poder Executivo (xeralmente o Ministerio de Xustiza ou o Fiscal Xeral) teñen encomendados asuntos administrativos directamente relacionados co Poder Xudicial. Creo que a determinación do lexislador de que o orzamento apropiado sexa asignado á xudicatura, cumpre suficientemente en si mesma cos requisitos básicos da responsabilidade xudicial ante o pobo. A seguridade da independencia absoluta do Xuíz individual necesariamente require a plena independencia institucional do Poder Xudicial per se.

Na miña opinión, o interese pola independencia institucional da xudicatura debe preocupar a todos os afectados pola independencia persoal dos Xuíces individuais. Nós, como Xuíces, debemos esforzarnos en asegurar que ás dúas caras da moeda da independencia xudicial préstaselles a debida atención e áchanse situadas no máis alto da nosa orde de prioridades. A este fin, eu, en Israel, estou persoalmente comprometido nunha loita permanente cuxo propósito é salvagardar a independencia institucional da xudicatura.

Aínda que a independencia xudicial é condición sine qua non para a función xudicial, constitúe unha condición necesaria pero non suficiente. En efecto, nin o xuíz individual nin o Poder Xudicial poden funcionar eficazmente sen a confianza pública. A confianza dos cidadáns na xudicatura representa unha condición previa indispensable para o correcto funcionamento do papel do Xuíz. Mentres o Xuíz non leve espada nin carteira depende exclusivamente da confianza pública.

Por suposto que a confianza neste contexto non equivale á coincidencia coas decisións fundamentais da xudicatura. É bastante obvio que o Xuíz con frecuencia decidirá, como deba, en contra do punto de vista da maioría nun asunto dado. En cambio, a confianza pública na xudicatura implica confianza na xustiza, imparcialidade e neutralidade da xudicatura. Iso refírese á confianza na integridade moral do xuíz máis que á súa tendencia a concordar coa opinión pública en cada caso concreto. Isto implica e require a firme convicción cidadá de que o xuíz non é, baixo ningunha circunstancia, parcial; sendo a súa única motivación a protección do imperio da lei, non o seu propio poder ou prestixio.

O xuíz debe, por tanto, caracterizarse pola súa absoluta neutralidade con respecto ás partes e asuntos que teña ante si. A neutralidade non implica de ningún xeito apatía ante as dificultades das partes ou os valores básicos e os principios que están en xogo. Pola contra, estou convencido de que nunha Democracia ao xuíz esíxeselle de feito dar expresión aos valores e principios do seu sistema legal. Os valores e principios aos que nos referimos non son aqueles que poden ser considerados como dependentes dun estado de ánimo pasaxeiro. Representan os valores, os principios e o consenso social que reflicten as condicións máis profundamente enraizadas na sociedade democrática. Máis que sucumbir á histeria de acontecementos recentes, o xuíz debería reflectir a historia do seu pobo. É precisamente a propia independencia do xuíz o que lle dota coa capacidade única de reflectir os valores básicos do sistema democrático, mesmo cando non coinciden cos ventos cambiantes da opinión pública.

O feito de que os xuíces non sexan elixidos polos cidadáns é precisamente o que os capacita para permanecer firmes e reflectir só aqueles valores probados polo tempo, aqueles principios e dereitos subxacentes ao sistema legal aínda cando non sexan aceptados nun momento histórico determinado. Así o xuíz debe representar firmemente e dar expresión a eses valores especialmente cando a sociedade se deixa levar polo populismo. Ao facelo así, o xuíz personifica a fortaleza, protexendo os valores básicos e o concepto da democracia, tal como foi consagrada na estrutura constitucional e os textos do Estado.

O xuíz debe ser neutral. Con todo, non debe ser indiferente con respecto á democracia, a separación de poderes ou os dereitos humanos. De feito considero que o principal papel constitucional do xuíz consiste tanto na procura como no fervente desexo de protexer e preservar o carácter democrático do Estado, á vez que a salvagarda da separación de poderes. Por encima de todo creo que garantir e cultivar os dereitos humanos é a primeira e sacra obrigación do xuíz. A democracia non é simplemente o goberno da maioría; A democracia son tamén os dereitos humanos. En ausencia dos dereitos humanos a democracia non pode existir.

De igual maneira a separación de poderes en si mesma constitúe un valor democrático esencial, non sendo o seu propósito asegurar a eficacia, senón salvagardar a liberdade. En realidade, na raíz do noso papel como xuíces, subxace o noso deber de respectar e defender os dereitos humanos da persoa en relación coas súas congéneres e co Estado. Como xuíces é a nosa obrigación garantir os dereitos humanos de todo o pobo, con particular énfase nos débiles, as minorías e os marxinados. De feito, a nosa independencia sitúanos na posición ideal para dar expresión aos valores básicos dos nosos respectivos sistemas e para a protección dos dereitos das minorías contra a tiranía da maioría.

Conceder tal protección de ningunha maneira ofende á democracia, senón que leva á democracia, no seu máis rico significado, a súa máis alta realización.

A miña propia experiencia durante a Segunda Guerra Mundial e o Holocausto - Holocausto no que seis millóns de persoas da miña raza, incluíndo a maior parte da miña familia, foron brutalmente asasinadas - salvándome milagrosamente de ser enviado a un campo de concentración grazas ao valor dun granxeiro lituano, fíxome comprender a necesidade crucial de salvagardar a dignidade humana para todos.

Desde a Segunda Guerra Mundial a conciencia pública creceu significativamente con respecto aos dereitos humanos no mundo enteiro. Aínda que a crise de Kósovo é tanto máis repugnante e inquietante á luz do anterior pódese dicir que existe un maior interese polo sufrimento do próximo na etapa posterior á Segunda Guerra Mundial. Por tanto, parece que a era da posguerra pode considerarse como a constatación do renacemento dos Dereitos Humanos. Á vangarda desta fronte non se sitúan senón os xuíces e os tribunais, comprendendo que a verdadeira democracia só pode conseguirse atopando o xusto equilibrio entre o goberno da maioría e os dereitos das minorías. Este exercicio de equilibrio de ningunha maneira supón que o xuíz sacrifique ao Estado no altar dos dereitos individuais. Unha constitución non é unha receita para o suicidio. Os dereitos humanos non fixan o escenario da aniquilación nacional. Máis ben, o noso interese reside no delicado e sensible equilibrio entre os respectivos intereses da comunidade e os do individuo; entre as necesidades da cidadanía e os dereitos do individuo.

É deber do xuíz actuar con obxectividade. A este fin, debe contar cos requisitos normativos externos a el, determinados polos valores básicos da sociedade democrática na que vive. Debe identificar e dar expresión a eses valores, aínda cando el mesmo non os comparta. Debe absterse de impor os seus propios valores subxectivos á cidadanía. Inevitablemente o xuíz é produto da súa época, formado polo tempo e a sociedade na que vive. Claramente o propósito da obxectividade xudicial non é separar aos xuíces da súa contorna. Todo o contrario: a meta é establecer e expresar os valores básicos da súa época. O propósito da obxectividade xudicial non é desvincular aos xuíces do seu pasado, da súa educación, experiencia, conviccións e valores. Pola contra, pretende facer uso de todas esas ferramentas nun esforzo por reflectir os valores democráticos básicos da nación, da maneira máis clara e exacta posible.

Así, a neutralidade non require que os xuíces en exercicio pasen por alto as súas experiencias vitais. Estas constitúen importantes activos que aumentan a capacidade do xuíz para abordar os casos con humanidade e comprometerse na delicada tarefa do equilibrio entre os valores en conflito. No canto de desprenderse do seu pasado o xuíz debe ser sensible ao peso do seu cargo e ás limitacións que lle impón. Un xuíz debe ser autocrítico e carecer de calquera rastro de arrogancia que lle poida inducir a equivocarse na súa propia suntuosidad. Debe dar probas de humildade intelectual, permitíndolle dese modo admitir os seus erros. Un xuíz americano, referíndose ao Tribunal Supremo dos Estados Unidos, dixo nunha ocasión: "Non somos inapelables porque sexamos infalibles; senón que somos infalibles só porque somos inapelables."

Na miña opinión este enfoque non é aceptable. A forza das nosas decisións está baseada na nosa capacidade de ser autocríticos e admitir os nosos erros nas instancias apropiadas. En efecto, xulgar esixe ser permanentemente conscientes de que, a pesar dos nosos mellores esforzos, podemos equivocarnos. Calquera teoría sobre a forma de xulgar debe explicar ésto.

O xuíz é parte do seu pobo. Ás veces atópase sentado na así chamada "torre de marfil", aínda que, desde a miña perspectiva, esa "torre" está claramente situada nos outeiros de Xerusalén, non no monte Olimpo. É de capital importancia que o xuíz sexa plenamente consciente do que lle rodea, dos acontecementos que preocupan ao seu pobo. É a súa obrigación estudar os problemas do seu país, ler a súa literatura, escoitar a súa música. Debe estar familiarizado coa súa tradición relixiosa, social e cultural. Si, o xuíz é parte da súa época, fillo ou filla do seu tempo, produto da historia do seu pobo.

O xuíz debe equilibrar a necesidade do cambio coa conservación do existente. A vida da Lei é certamente complexa. É unha mestura de dous conceptos, lóxica e historia: "A Lei debe ser estable, pero non pode permanecer inmóbil". Roscoe Pound dixo: "A estabilidade sen cambio é decadencia; o cambio sen estabilidade é anarquía." O xuíz debe esforzarse en acoutala distancia entre a vida e o Dereito, dentro das expectativas razoables. Claramente o socio principal do xuíz é o lexislador. El é o principal responsable de salvar distancias entre o Dereito e a sociedade. O xuíz é un socio menor, pero un socio á fin e ao cabo. Como tal procura asegurar a estabilidade a través do cambio. A xurisprudencia debe ser, como a historia nos ensina, moi cauta no seu enfoque. Por conseguinte, debe preferirse un enfoque evolutivo a un revolucionario. Debe estar baseado nos progresos naturais e a continuidade.

Todo xuíz, e toda xeración de xuíces, confían en escribir un capítulo adicional no Código de Leis da nación. Ao facelo así, incumbe ao xuíz mostrar tanto consistencia como continuidade. Entre a Verdade e a Estabilidade, a Verdade ha de ser preferida; entre a Verdade e a Verdade debemos elixir a Estabilidade. A Lei, xunto coa vida, está en continua evolución. A historia do Dereito é a da procura da armonización da lei coas necesidades cambiantes da sociedade. Un esquema normativo que non permita o desenvolvemento chegará a converterse finalmente en inútil. A estabilidade, a seguridade, a consistencia e a permanencia non poden ser garantidas sen ter previsto o cambio. A lei, como a aguia no ceo, só é estable cando se move.

Eu percibo o meu papel como xuíz - estou seguro que do mesmo xeito que os meus colegas - como unha misión. Xulgar non é simplemente un traballo, é unha forma de vida. Cada xuíz debe cumprir a súa vocación con integridade intelectual e humildade, xunto con sentido social e comprensión histórica. Debe esforzarse en atopar solucións que reflictan un equilibrio de xustiza e igualdade para todos. Así, por encima de todo, debe loitar por levar ao seu máis completa expresión o valor básico que esencialmente se predica de toda lei e no que toda sociedade se basea, a Xustiza. O xuíz debe facer xustiza. Se Xustiza e Dereito tenden a converxer - como deben - o xuíz non ha de definirse a si mesmo como "progresista" ou "conservador". Esas son só clasificacións baleiras desprovistas de significado normativo. Representan un envase baleiro con potencial para levar a conclusións erróneas. En lugar de porse etiquetas adhesivas, os xuíces deben realizar a súa misión desde o anhelo da salvagarda do imperio da lei; ésto é, preservando o imperio da lei, non o imperio dos xuíces; a norma da lei, non meramente a lei das normas.

Unha vez máis quero expresar as miñas sinceras grazas por terme atopado merecedor de recibir o Premio Xustiza no Mundo. Agradezo a todos a súa presenza neste acto tan emocionante e déixolles con este dito do Talmud de dous mil anos de antigüidade referido aos xuíces: "Pensas que che estou concedendo o Poder? É en realidade a escravitude o que che estou impondo."

Esta é a premisa que me acompaña á Sala cada día. Cando asisto a un xuízo, eu son xulgado. é con este sentimento e con profunda gratitude como acepto hoxe esta honra. Grazas.

En Madrid, a 14 de maio de 1999.

Discurso do xuíz Aharon Barak no acto de entrega do Premio Internacional Xustiza no Mundo.

Derechos humanos y judaísmo. Cuadernos de Sefarad nº4. 2008

I love New York

2008-10-16T15:40:00.000+02:00

Unha infiel en Israel. Por Lela Gilbert

2008-09-25T01:17:00.002+02:00

Entrevista a Nonie Darwish, mujer árabe, fundadora del sitio Arabs for Israel.

Nonie Darwish nació en El Cairo, a principios de los 50 se mudó con su familia a la franja de Gaza ocupada por Egipto, donde su padre, el Tte. Gral. Mustafá Hafez, fue designado por el presidente Gamal Abdel Nasser para comandar la Inteligencia del Ejército egipcio.

Hafez fundó la unidad de fedayines palestinos con el objetivo de lanzar ataques terroristas a lo largo de la frontera sur de Israel. Entre 1951 y 1956 los fedayines asesinaron unos 400 israelíes.

En julio de 1956, cuando Nonie tenía 8 años, su padre fue el primer objetivo antiterrorista del Ejército de Defensa de Israel.

Inmediatamente fue elevado al sitial de mártir en la guerra santa. Nonie, entretanto, se graduó en una universidad americana y más tarde trabajó como periodista. En 1978 se mudó a EE.UU. donde se convirtió al cristianismo.

El libro de Nonie Darwish “Ahora me llaman infiel”, me fascinó, y recuerdo haber pensado cuando lo leí, que me encantaría encontrarme con esta mujer. La oportunidad se dio durante su reciente visita a Jereuslem donde vino para hablar sobre la Fiesta de los Tabernáculos. Comenzamos nuestra conversación hablando [sobre] el historial de su familia:

Hiciste la escuela primaria en Gaza, cómo era ?

En la escuela primaria aprendimos el odio y la venganza. La paz nunca fue una opción, se la ve como un signo de debilidad y derrota. Los maestros llenaban nuestros oídos con el miedo a los judíos, eso hizo que odiar sea fácil y el terrorismo fuese aceptable, hasta honorable. Ahora mirando hacia atrás, nunca escuché una canción de paz en árabe. Todo lo que escuchábamos eran canciones de jihad, martirios y guerras santas.

En “Ahora me llaman infiel” vos escribiste sobre las dificultades que tu madre enfrentó como viuda, a pesar de que tu padre era un héroe egipcio.

Cómo fue tu vida y la de tu familia después que tu padre muriera ?

Después de la muerte de mi padre, mi madre tuvo que enfrentar su vida sola con 5 hijos, en una cultura que respeta solamente a las familias lideradas por un hombre. En los 50 pocas mujeres manejaban un auto, de hecho hoy día en Arabia Saudita las mujeres van presas por conducir un vehículo, mi madre era insultada por haber comprado un auto para llevarnos al colegio.

Tu dijiste que gradualmente comenzaste a cuestionarte la cultura en la que vivías, Te viene algún incidente específico a la memoria que te haya dado un vuelco en éste tema ?

Recuerdo haber visitado a un amigo cristiano en El Cairo durante un viernes de plegaria, y ambos escuchábamos los ataques verbales hacia cristianos y judíos desde los altoparlantes de la ciudad. Escuchamos “Ojala Dios destruya a los infieles y a los judíos, los enemigos de Dios…” y créelo o no, cuando creces escuchando esos discursos, te suenan y se sienten normales.
Pero mi amigo cristiano se puso pálido y se asustó y yo me sentí avergonzada. Esa fue la primera vez que me di cuenta que algo estaba equivocado con la forma en que mi religión era pensada y practicada.

Tu haces mucho hincapié en tu libro sobre las graves consecuencias que trae la poligamia en la cultura árabe, porque?

La poligamia tiene un efecto devastador en la dinámica de la familia, en la relación marido-esposa y en las relaciones entre las mujeres de un mismo marido. Muchos hombres musulmanes tienen solamente una esposa, pero el daño a la relación marido-mujer ya ha sido hecho en el contrato matrimonial musulmán, en el cual el hombre no le debe fidelidad a su mujer.

Además del nombre de la comprometida, el contrato matrimonial tiene tres espacios dejados en blanco para ser llenados con los nombres de cualquier otra mujer que el hombre desee tomar más tarde como esposa. A pesar de esto, una buena mujer musulmán debe aceptar su destino bajo la ley de la Sharia.

Como describirías la ley de la Sharia ?

Bajo la ley islámica Sharia, los castigos incluyen azotes, lapidación, decapitación y amputación de miembros. Estos son castigos crueles e inusuales bajo los estándares occidentales. Abandonar el Islam es penado con la muerte. Si algún país islámico falla en matar a un apóstata, su muerte está garantizada a manos de las turbas callejeras. Eso hace que el Islam, más que una religión, sea un estado de vida, con un sistema legal elaborado que te manda a la muerte si lo abandonas. La Sharia garantiza que no hay un cruce tipo “Muro de Berlín” en un país musulmán.

Afortunadamente la mayoría de los países musulmanes no practican la criminal ley Sharia simplemente porque no tienen estomago para hacerlo (N de la R: Sudán, Irán y Argelia sí la cumplen). Pero la ley Sharia de la familia, en todos los países musulmanes, permite no solamente a los hombres el derecho de un fácil divorcio, permite hasta cuatro esposas y se le permite golpearlas. Una mujer es solamente respetada cuando esconde su cuerpo, rostro y hasta su identidad.

Has estado en Israel en varias ocasiones. Bajo tu punto de vista, cuál es la diferencia que hay con el resto de Medio Oriente ?

Israel realmente trae esperanza a la región. Israel es el único país de Medio Oriente que permite la libertad religiosa. A pesar de ser el país mas angosto de esta región (N. de la R.; posee 40 Km. de ancho en su parte más angosta), no teme permitir que los musulmanes tengan sus mezquitas para orar en ellas. No tienen temor de permitir a los cristianos todas las libertades. Es realmente crédito del judaísmo que no sea tan posesivo como el Islam. Tú sabes, es increíble, con todo el territorio que tienen los países musulmanes, desde Marruecos hasta Indonesia, todo el dinero del petróleo y todas las armas, ningún país árabe se siente seguro de su existencia.

Cómo puede ser que 1.300 millones de musulmanes se sientan amenazados por 5 millones de judíos ? Eso dice mucho. Y he aprendido que el miedo y el odio son fomentados por los educadores religiosos islámicos, por su liderazgo político y por sus intelectuales. Odiar a Israel es la forma en que opera el mundo árabe. Necesitan un enemigo externo porque hay tanta confusión dentro del mundo islámico y realmente nadie puede decir la razón. Porqué tenemos tanta confusión ? Porqué estamos tan enojados ? Porqué tenemos tanta furia en nuestras familias ? Pero nadie se atreve a decir nada debido a la Sharia.

Todavía tienes miembros de tu familia en Egipto.
Cuándo fue la última vez que los viste y cuáles fueron tus pensamientos sobre la vida ahí durante tu estancia ?

En agosto del 2001 visité el lugar donde nací y me sentí asombrada al ver como han sido tomados por los radicales islámicos. El nivel de ira y odio en los discursos era alarmante, vi extrema pobreza, polución, materiales peligrosos y basura a lo largo del Nilo. Había alto desempleo, inflación y corrupción generalizada. Pero cuando leí un diario árabe lo único que vi eran acusaciones a Israel y a EE.UU. Los ciudadanos desconocían todo sobre las atrocidades de musulmanes-contra-musulmanes en Irak, Argelia, Sudan y otros lugares. (N.de la R: en Irak: shiitas contra sunnitas, en Argelia: el frente Polisario, en Sudán: 2 millones asesinados).
Estuve feliz de volver a EE.UU. en la tarde del 10 de septiembre del 2001.

A la otra mañana…?

Al día siguiente, cuando vi el segundo avión impactar en la otra torre, pensé “la Jihad ha llegado a América”, Muhammad Atta era de El Cairo, la misma ciudad de la que yo vine!! Llamé a varios amigos míos en El Cairo ese mismo día, pero todos ellos estaban como negados y me preguntaban “Cómo te atreves a decir que los árabes hicieron esto ? No sabes que esto es una conspiración judía ?”.

La gente con la que hablaste eran partidarios del radicalismo islámico ?

No, no eran radicales, eran egipcios comunes y normales, que entre otras cosas son gente muy amable. Colgué el teléfono y me sentí muy sola y desconectada de mi cultura de origen. Una vez más, mi pueblo estaba acusando a los judíos por algo que era por todos bien sabido que nosotros, los árabes lo habíamos hecho…

Comencé a dar charlas después del 11/9 por respeto a las 3000 personas que murieron ese día. También diserté sobre mi empatía hacia Israel, un país que merece nuestro respeto y no nuestro odio. Y hoy día hablo sobre el amor por mi cultura de origen, la cual está en un estado de desesperada necesidad de reforma. El terrorismo árabe está destruyendo la moral y el atractivo de la cultura árabe.

Has escrito sobre el rol que juega la envidia en el mundo musulmán, describiéndolo como una raíz de pensamiento antiamericano y antijudío.

Puedes explicarnos qué quisiste decir ?

Como musulmanes tememos al progreso de los otros. Nosotros lo llamamos “hasad”, lo que significa “envidia”.A diferencia de las enseñanzas cristianas, las cuales advierten que la envidia es pecado de quien envidia, en el Islam la envidia es vista como un insulto de la persona a la cual uno envidia. Como resultado de eso vemos a menudo que los musulmanes esconden sus buenas noticias o las mantienen para ellos. Aún felicitar a alguien es peligroso, podría ser tomado como un insulto. El resultado final es el de una población extremadamente desconfiada uno de otro… Los islamistas están ciegos por la envidia y no pueden entender el éxito de Israel.

Ellos dicen que se debe a una conspiración y no al mérito al trabajo… Se han olvidado que el éxito del judaísmo a lo largo de los siglos se debe a que es una cultura que promueve la excelencia y está bendecida con la autodisciplina, la educación, la dedicación y orientada a hacer que este mundo sea un lugar mejor. Ahí no hay ninguna conspiración !! Si los árabes quisieran competir con los judíos, déjenlos entrar al reino de la innovación y la educación y no aterrorizar y eliminar a la oposición. Los errores árabes le son todos achacados a Israel, a Occidente y al colonialismo. Mirando un mapa de Israel en relación al tamaño del mundo árabe, que alguien me diga si los árabes necesitan más territorio, lo que necesitan es más tolerancia. No es falta de tierra, es falta de libertad.

Exactamente, como hacen los predicadores musulmanes para agitar de ira y odio contra los no-musulmanes ?

Los no-musulmanes no sólo son insultados, a menudo se los describe como nagas”, en castellano “inmundicia”. El Times de Londres reportó que a los estudiantes musulmanes en Gran Bretaña les están enseñando a despreciar a los no-musulmanes por inmundos. Este es el motivo del porqué muchos árabes creen que la existencia de no-musulmanes en tierras árabes es una profanación. Ese es el motivo por el cual EE.UU., siendo que defendió a los musulmanes de los ataques serbios, apoyó los musulmanes afganos contra los ataques soviéticos, alimentó a los musulmanes somalíes hambreados por sus mismos líderes, y no recibe ningún crédito del mundo islámico. De hecho, el resultado es justamente lo contrario, cuanto más tratan de estabilizar la región, más son despreciados. Los musulmanes no quieren ser rescatados ni ayudados por los “infieles”, este es un orgullo cultural que los avergüenza por sentimientos de inferioridad y dependencia de los no-musulmanes.

Además en tu libro explicas otros trabajos que estas haciendo.

En Febrero de 2004 fundé una organización llamada “Árabes por Israel”. Algunos criticaron el nombre clamando que implica una falta de apoyo a los árabes. Pero el apoyo a Israel no significa ser anti-árabe. Yo amo a mi pueblo, pero para que suceda la paz necesitamos un gran salto, una nueva actitud, perdón y compasión. Nosotros, los árabes, necesitamos preguntarnos “qué podemos hacer?” y no focalizarnos todo el tiempo en lo que Israel debiera hacer para construir confianza, respeto y paz. Mejorar las condiciones de vida de los árabes no es responsabilidad de Israel, es responsabilidad de los árabes y de sus gobiernos. Y los niños árabes no necesitan crecer en el odio, ellos necesitan esperanza. No necesitan “jihad”, necesitan trabajo.

Cuáles son tus temores por Israel ?

Mi gran temor por Israel es que pierda el deseo de luchar. Sus fundadores ya han fallecido y ahora el mismo liberalismo que esta debilitando a occidente, también esta aquí. Temo que Israel entregue demasiado y el país sea muy pequeño para poder ser defendido. Porque cuanto más das a los árabes, más quieren, es parte de la cultura. Mi pueblo es un pueblo hermoso y ruego a Dios que encuentren indulgencia en sus corazones.

Benito´s Dance - Praia América

2008-09-02T02:19:00.003+02:00

Aquí tedes o verdadeiro motivo que atrae a tantos turistas a Praia América...

O veo, un desafío islámico? Por Alicia Delibes

2008-06-28T21:03:00.003+02:00

No estado español hai xa máis dun millón e medio de residentes estranxeiros. Deles pódese calcular que case a terceira parte son de orixe musulmá. Unha cifra que parece insignificante se se compara cos catro millóns de musulmáns que residen en Francia ou os tres millóns de Alemaña pero que fai que a poboación musulmá non pase desapercibida nin nas nosas rúas nin nas nosas escolas. A presenza de fillos de inmigrantes nos colexios españois aumentou considerablemente nos cinco últimos anos. De 80.687 que había matriculados no curso 1998-99 pasouse a 303.827 no 2002-2003. Isto fai que o interese polos problemas e dificultades da escolarización dos inmigrantes sexa moi recente. En xaneiro do ano 2002 saltou aos medios de comunicación o primeiro conflito importante entre a dirección dun centro escolar e a comunidade musulmá en España. A directora dun instituto del Escorial non estaba disposta a aceptar que a nena Fátima Elidrisi asistise a clase co típico veo musulmán cubrindo a súa cabeza. Nun principio, a Consellería de Educación asignara a Fátima un colexio concertado, pero o seu pai, Alí Elidrisi, negouse a que asistise a un centro católico e dixo que a nena quedaría en casa ate que lle desen praza nun instituto público. No mes de xaneiro foi admitida no Instituto Juan de Herrera da localidade madrileña. A directora do centro ao ver que Fátima acudía ao instituto coa cabeza cuberta pediulle que deixase o veo na entrada como facían as outras nenas marroquís. O señor Elidrisi negouse rotundamente a aceptar esta suxestión e así empezou unha tira e afrouxa entre a directora e o pai de Fátima que chamou a atención de case todos os medios de comunicación. O asunto resolveuse cando a Consellería de Educación "convenceu" á directora de que era mellor escolarizar á nena con veo que non escolarizala. Aqueles días falouse moito do veo e da vida que levaban os nenos musulmáns nos colexios españois. Sóubose que certas nenas se negaron a facer ximnasia nun colexio de Málaga; que algúns nenos esixían comidas especiais; e que mesmo algún adolescente marroquí protestara porque non estaba disposto a recibir leccións nin ordes de ningunha muller por moi profesora que fóra.

Pasaron xa dous anos desde entón e só de cando en vez vólvese a falar deste espiñento asunto do veo. Parece coma se existise un medorento respecto a discutir sobre calquera problema que teña algo que ver coa complicada integración dos nenos musulmáns nos nosos centros educativos. Do instituto do El Escorial, sóubose que as nenas marroquís que antes da chegada de Fátima deixaban o seu veo á entrada do colexio, porque preferían estar en clase sen el, agora xa non o deixan. Ao parecer senten máis a gusto se permanecen todo o día púdicamente cubertas. Dise tamén que imáns integristas van, aos poucos, substituíndo a outros, máis veteranos e moderados, en moitas das mesquitas que hai en España. A maior parte dos españois cre que a cuestión do veo é un problema menor. Algúns pensan que simplemente é unha moda propia de países de cultura distinta e que como tal non hai razón algunha para oporse. Outros saben moi ben que se trata dunha imposición relixiosa e argumentan que vivimos nunha sociedade plural que debe ser tolerante e que non pode impedir a ninguén que obedeza os ditados da súa conciencia. No mellor dos casos escóitase a crítica dalgunha descoidada feminista que o considera signo de submisión da muller. Pero se a alguén se lle ocorrese dicir que os mulás fundamentalistas lanzaron á civilización occidental un desafío que está a utilizar o chador como símbolo, a xente sorriría con conmiseración ou desprezo coma se ese que fala fose un paranoico aterrorizado polo 11 de setembro ou un reaccionario intolerante. Con todo non hai máis que seguir os acontecementos vividos en Francia nestes últimos anos para darse conta de que o veo é algo máis que un anaco de tea que as mulleres de orixe musulmá gustan de levar anudado a ao redor das súas cabezas; e de que non son fantasías paranoicas as de quen pensa que é o emblema dun desafío lanzado polos inmigrantes musulmáns que viven en Europa. O pasado 24 de setembro dous adolescentes, Lila e Alma Lévy, de 18 e 16 anos de idade, fillas de dous ex comunistas, unha muller musulmá non practicante de orixe alxerina e un avogado xudeu, que se di ateo e é membro do movemento esquerdista MRAP (Movemento contra o racismo e pola amizade dos pobos), presentáronse nun colexio francés, o Liceo Henri-Wallon de Aubervilliers, coa cabeza envolvida en negros veos que tapaban totalmente o seu pelo, orellas e pescozo. As nenas foron enviadas de volta a casa. Abríuselles un expediente e o 10 de outubro o consello de disciplina confirmaba a súa expulsión do centro escolar.

Esta historia chovía xa sobre mollado. E é que na última primavera o ministro do Interior francés, Nicolas Sarkozy, ao termo do seu discurso ante a asemblea da UOIF (Unión de Organizacións Islamitas de Francia) foi apupado porque cometeu ?a ousadía? de dicir que todas as mulleres estaban obrigadas a mostrar a súa cabeza descuberta nas fotografías do documento de identidade. ?é unha orde que vén do ceo!?, ?Xamais mostrarei unha orella a Sarkozy!?, ?Nós obedecemos a Alá, por tradición e adoración!?, ?O fular é unha protección que mata as tentacións e ante os estraños hai que cubrirse?, foron algúns dos berros que se deixaron ouvir naquela alborotada reunión. Estes conflitos entre o goberno francés e a inmigración musulmá co chador como principal protagonista empezaron xa en 1989. Foi entón, sendo Lionel Jospin Ministro de Educación, cando, ante os primeiros conflitos provocados por nenas musulmás que esixían asistir a clase coa cabeza cuberta, decidiuse que o veo sería permitido sempre que non se utilizase como signo de ostentación e que non servise para facer proselitismo. En Francia existía unha lei de 1937 que prohibía calquera forma de proselitismo nos centros escolares así como toda proclamación de pertenza a partido político ou grupo relixioso algún. Se ademais tense en conta que as múltiples enquisas que se fixeron naqueles días dicían que máis do 80% da poboación era contraria a admitir veos nos centros estatais non se entende moi ben por que o goberno francés cedeu ante o que xa entón se intuía como unha provocación da comunidade musulmá. O Ministerio de Educación tivese a solución bastante fácil, apoiándose no principio do laicismo e nas súas propias leis podía obrigar a todos os nenos a deixar nos percheros antes de entrar en clase boinas, gorros, veos ou calquera outra cousa que cubrise a súa cabeza. Pero Jospin non se atreveu entón a tomar unha decisión que, evidentemente, ía provocar molestar nunha boa parte dos inmigrantes musulmáns e pasou a pataca quente ao Consello de Estado que resolveu o problema dando unha interpretación ?moderna? do laicismo francés: ?O noso ensino é laica non porque prohiba a expresión de crenzas diversas senón porque as tolera todas?.

No ano 2002 publicouse en Francia un libro, A République et l?Islam. Entre crainte et aveuglement, editado por Gallimard e escrito por dous membros do Haut Conseil à l?Integration, Jeanne Hélène Kaltenbach e Michèle Tribalat. Nel as autoras chaman a atención sobre toda unha serie de acontecementos ?musulmáns? que tiveron lugar curiosamente o mesmo ano no que caeu o muro de Berlín. O 14 de febreiro de 1989 o Aiatolá Jomeini proclamou a fatua que condenaba á morte ao autor dos versos satánicos así como a todo aquel que tivese algo que ver coa súa publicación. En xuño morre Jomeini e un mes despois, Ettore Capriolo e Hitoshi Igarashi, tradutores ao italiano e ao xaponés respectivamente da obra de Rushdie, sufriron senllos atentados nos que Capriolo resultou gravemente ferido e Igarashi morto. Estes sucesos provocaron multitude de manifestacións integristas nos países islámicos e serviron de escusa para que se constituísen moitas asociacións de carácter relixioso. Foi tamén un ano no que a violencia fundamentalista tivo aterrorizados, máis que nunca, aos alxerinos. As dúas escritoras francesas chaman a atención sobre o feito, un tanto curioso, de que fose ese mesmo ano cando, en diversos recunchos de Francia e de boa parte de Europa, empezasen a xurdir conflitos escolares á mantenta do veo, e que estes puxesen ao descuberto un estraño flirteo entre certa esquerda e o islamismo. Pois ben, cando todo isto ocorría, Jospin e o Consello de Estado, coa súa covarde decisión, o que fixeron foi facilitar as cousas aos fundamentalistas para que, utilizando sempre como coartada esa nova interpretación do laicismo francés decretada polo Consello de Estado, avanzasen nas súas reivindicacións. Os inmigrantes musulmáns comezaron por reclamar nos colexios comidas especiais, comedores separados, horas de oración, o dereito a que as nenas se ausentasen das clases de ximnasia e a institucionalización do xaxún musulmán. Como en certa ocasión se ouviu dicir nunha asemblea de islamitas franceses, para os musulmáns o laicismo era unha sorte pois permitía pór límites á autoridade do Estado.

Así seguiron as cousas ata que os atentados terroristas do 11 de setembro de 2001 e o susto que o ultradereitista Lle Pen deu pouco despois aos votantes franceses fixo que de novo a comunidade inmigrante de orixe musulmá, que supón xa case o 8% da poboación, colocásese no centro das preocupacións socio políticas do goberno da República. Con idea de sacar á luz todas as organizacións musulmás e que o goberno tivesen uns representantes cos que ?dialogar?, o Ministro do Interior de Chirac, Nicolas Sarkozy, en decembro de 2002 impulsou a creación do CFCM (Conseil français du culte musulman) que debía reunir a todos os representantes dos Consellos Rexionais (CRCM). O obxectivo do Ministro da Interior era ?integrar o islam na República Francesa?. Unha idea que demostraba a súa boa intención pero que foi recibida con escepticismo pola gran maioría dos franceses. En abril de 2003 celebráronse as primeiras eleccións no CFCM. O presidente electo, Dalil Boubakeur, é actualmente o reitor da mesquita de París que, sostida no seu maior parte con diñeiro alxerino, considérase un dos centros de culto musulmán de carácter máis moderado. O vicepresidente do Consello é un fundamentalista bastante violento, Fouad Alaoui, representante de UOIF (Union deas organisations islamiques de France). O terceiro grupo islámico fortemente representado no CFCM é o os marroquís, a FNMF (Fédératione nationale deas musulmans de France). Dalil Boubakeur conta co apoio do goberno francés pero a súa situación como presidente do Consello é cada día máis inestable. Recibe tantas presións dos fundamentalistas que, ante o terror de Sarkozy, ameaza constantemente con presentar a súa dimisión. Até agora o CFCM non se pronunciou no asunto do veo das escolares musulmás. O 11 de outubro varios dos seus representantes recibiron a visita do Ministro Sarkozy que, tras manifestar o seu apoio ao consello de disciplina do Liceo de Aubervilliers, recordoulles que as regras do laicismo deben ser respectadas por todos e que entre esas regras atópase a prohibición dos signos de ostentación e de facer proselitismo. A resposta por parte do CFCM non se fixo esperar. Ao día seguinte deu un comunicado no que lamentaba a expulsión das nenas, queixábase de que non se lles consultou antes de tomar a decisión e volvía insistir no carácter relixioso do veo islámico.

En resposta a esta actitude, o 17 de outubro, o Primeiro Ministro Raffarin dirixiuse aos musulmáns na Gran Mesquita de París. ?O laicismo respecta as relixións pero tamén as relixións deben respectar o laicismo? foi o principal argumento do seu discurso. Ofreceu a súa total disposición ao diálogo pero non descartou recorrer a unha nova lexislación para regular o uso do veo en escolas e centros oficiais se non se conseguía alcanzar un acordo sobre este asunto. O propio Presidente Chirac tivo que intervir no conflito. A principios do verán formara unha comisión para estudar ?o laicismo da República? coñecida como a comisión Stasi, constituída por 20 ?expertos? e presidida por Bernard Stasi. A comisión, que deberá redactar as súas conclusións antes de fin de ano, non descarta a posibilidade de que unha lei regule definitivamente o uso do veo en centros escolares. A proposta dunha lei de prohibición do veo dividiu á sociedade francesa. Os grupos máis esquerdistas están totalmente en contra, o partido socialista dividido, o CFCM di que sería un grave erro e en canto á dereita, tampouco parece estar totalmente de acordo. Mentres que para Alain Juppé, presidente da UMP, a lei fíxose totalmente necesaria, outros compañeiros do seu partido non o teñen tan claro, saben que a cuestión do veo non é un asunto relixioso senón político e temen caer nunha trampa tendida ao goberno polos propios fundamentalistas. O caso é que todo o mundo tivo algo que dicir á mantenta da expulsión destas dúas nenas que se viron convertidas, da noite para a mañá, no centro de atención de toda a prensa e en principais estrelas da televisión. O seu pai e principal defensor, Laurent Lévy, á parte de desautorizar aos profesores do liceo, aproveitou a situación para divulgar a súa doutrina prol musulmá e anticapitalista. Escribe artigos e fai declaracións sen parar para mostrar o desgusto que lle produce que uns cantos ?aiatolás do laicismo, presos dunha tolemia histérica?, organicen toda esta lea só por ?uns poucos centímetros de tea?.

Até o vello líder sesentayochista e actual deputado europeo polo partido Verde alemán, Daniel Cohn ? Bendit, deu a súa opinión nesta historia. Despois de recordar que todas as relixións monoteístas, e non só a musulmá, fan de menos á muller e de expresar que ?como liberais libertarios convencidos, non podemos aceptar que o autoritarismo sectario loite contra o autoritarismo integrista?, dirixiu ás adolescentes ?rebeldes? estas palabras de alento: ?Queridas Alma e Lila, esperamos que gardedes sempre o voso carácter combativo, orgulloso e independente. Pero nos tememos que non será en medios musulmáns, aínda que sexan liberais, onde atoparedes maridos que acepten a mulleres como vós. é no mundo dos ateos, se é que son liberais como o voso pai, o que non sempre ocorre, onde atoparedes un compañeiro ou compañeira de vida que vos acepte tal como sodes?. (Le Monde, 16-10-2003) Un pouco raras soan estas palabras, se resultase que, como escribiu Carlos Semprún en Liberdade Dixital, toda esta lea política fose preparado polo ateo militante de extrema esquerda Laurent Lévy que, ?como simbólico insulto á podrecida sociedade occidental, capitalista e imperialista?, obrigase ás súas fillas a montar o numerito no seu liceo de Aubervilliers. Por outra banda, cada vez son máis os que, como Michèle Tribalat, pensan que desde que as portadoras do veo lanzaron o seu desafío á República francesa, fai 15 anos, o tempo só serviu para empeorar as cousas. Como xa algúns se temían, os fundamentalistas van gañando posicións no CFCM e as boas intencións de Sarkozy, non só non van servir para resolver o problema, senón que o máis probable é que non fagan máis que agravalo. Segundo unha enquisa que publicou Le Monde, en setembro de 2001, a pesar de que o 78% dos musulmáns confesábase crente soamente un 20% dicía frecuentar a mesquita. Algúns dos musulmáns franceses considéranse ateos pero ?sen dereito a dicilo?. Para eles, o veo é un estandarte do fundamentalismo islámico e non dubidan de que a reivindicación do chádor está a ser utilizada politicamente. Para a maioría das mulleres de orixe musulmá que abandonaron o veo a cuestión non admite dúbidas, é signo de sometemento da muller e por tanto inaceptable. Un dos grupos máis belixerantes contra o veo é un sector feminista xuvenil de SOS racismo, chamado ?Nin putas nin sumisas?, cuxa fundadora, Loubna Meliane, é unha moza, filla de inmigrantes musulmáns.

Non hai máis que pasearse pola páxina web da LNMF (Liga Nacional de Musulmáns de Francia), http://lnmf.net/, para entender o significado do veo musulmán. A muller pertence ao seu marido, debe tapar o seu corpo para non provocar o desexo dos estraños así como evitar calquera trato con homes que non pertenzan á súa familia. A lei coránica esixe obediencia a Alá, e esa lei foi directamente entregada por Deus ao seu profeta Mahoma. Unha boa musulmá nunca poderá aceptar unha lei que entre en contradición co Corán. Pero quizais, para entender mellor por que ese ?inocente veo? é hoxe símbolo do fundamentalismo islámico conviría remontarse á revolución jomeinista que derrocou, en xaneiro de 1979, ao xa de Persia, Reza Pahlevi. Poucos días despois de facerse co poder, Jomeini decretou obrigatorio o uso do veo para as mulleres pois non debían mostrar aos homes nin o seu corpo nin os seus cabelos. é preciso recordar que a muller tivera un papel importante na loita contra o réxime do xa. Dise que nos cárceres iranianos o 20% dos prisioneiros políticos eran mulleres. Cando participaban nas manifestacións, moitas delas, cubríanse totalmente con veos negros como sinal de rexeitamento ao que consideraban a imposición dun réxime prol occidental. Con todo, o novo líder relixioso o primeiro que fixo cando os seus soldados tomaron Teherán, foi suprimir ás mulleres todas as liberdades de gozábanas co réxime anterior. Primeiro prohibíuselles que seguisen sendo xuíces, a continuación suprimíronse todas as leis que equiparaban os seus dereitos aos do home e, finalmente, obrigóuselles a ocultar o seu corpo enteiro debaixo do chádor. Moitas desas mulleres, que se cubriron a cabeza en sinal de protesta contra o xa, lanzáronse entón á rúa para evitar a imposición do veo. As manifestantes foron insultadas e amedrentadas polos homes da rúa ante as miradas impávidas e divertidas dos soldados de Jomeini. O novo goberno iraniano non tivo reparo algún en perseguir a aquelas señoras que loitaran en primeira fila pola Revolución.

Algunhas delas, aterrorizadas ante o cariz que ía tomando o asunto, lanzaron un SOS ás asociacións feministas da esquerda europea que, na maioría dos casos, mostraran a súa simpatía pola Revolución islámica. A bulir constituíuse un ?Comité para a defensa dos dereitos da muller? formado por 18 mulleres que acudiron a Teherán para ver sobre o terreo o que estaba a ocorrer. Unha desas 18 foi a escritora alemá, Alice Schwarzer, editora da revista EMMA que fora fundada en 1977 como a primeira revista política escrita ?por mulleres e para as mulleres?. Alice Schwarzer, que até entón admirara a aquelas revolucionarias cubertas de negro que, desafiando aos soldados do xa, tantas veces manifestáronse contra ?a occidentalización forzada?, despois de ver o que estaba a suceder en Teherán volveu a Alemaña convertida nunha loitadora infatigable contra o fundamentalismo islámico. Nada máis regresar, escribiu un relato da expedición que foi publicado pola súa revista en maio daquel mesmo ano. No ano 2002 esta mesma muller, que ten agora sesenta anos e que segue dirixindo a revista EMMA, recompilou unha serie de artigos escritos por diferentes xornalistas, máis ou menos de esquerdas, que ao longo dos últimos 20 anos foron caendo na conta do perigo que, para occidente, supón o integrismo musulmán. Todos eles subscribirían agora as palabras coas que a feminista alemá comeza este libro que, co título Os soldados de Alá. Sobre a falsa tolerancia, publicouse o pasado xuño en España: ?Xa desde 1979, cando os ?gardas revolucionarios? de Jomeini ataron os longos panos á cabeza das mulleres, debería quedar claro que o pano non é precisamente ?un costume relixioso? senón un emblema político, isto é, o estandarte da cruzada islámica?. Aos poucos vai sendo maior o número de persoas para as que está claro que o veo non é, como di Laurent Levy, un simple anaco de tea que pon histéricos aos ?aiatolás do laicismo?, senón o símbolo do fundamentalismo integrista. O foi para as mulleres que se opuñan á occidentalización do xa, o foi para Jomeini cando decretou que debía ser unha peza obrigatoria, e o é para todos os radicais relixiosos que, en Europa, tratan de evitar que as súas mulleres adopten os costumes occidentais.

Por outra banda, cada día faise máis patente ese ?flirteo? entre certa esquerda e o islam que denunciaba Michèle Tribalat. Un flirteo que non é só da esquerda máis radical. A ninguén se lle pode escapar que os medios de comunicación mostran moito máis interese e conmoción polo pranto da nai dun kamikaze musulmán terrorista que polo dos familiares das vítimas do seu crime, sobre todo cando as vítimas son xudeus ou soldados norteamericanos. Case toda a progresía europea é inexplicablemente prol musulmá e antisemita e a súa obsesión antiamericana vai sempre acompañada dunha incomprensible debilidade polo islam Agora ben, se é verdade que eses centímetros de tea simbolizan o poder do totalitarismo fundamentalista e se, como di Alice Schwarzer, máis que un símbolo relixioso o veo é un estandarte da cruzada islámica, a proliferación de cabezas cubertas por púdico veos debería producirnos o mesmo sentimento de preocupación que ver xurdir, de súpeto, brazaletes con cruces gamadas anudados ás mangas das camisas duns belos adolescentes rubicundos.

Canta impotencia na mirada...

2008-06-24T23:39:00.002+02:00

Policías femininas esixen a unha muller que quite o carmín dos beizos

Cristina Perón. Pilar Rahola

2008-06-24T22:59:00.001+02:00

La foto del miércoles en la plaza de Mayo era impagable. Cristina abrazaba a su marido Néstor, delante de miles de seguidores que inundaban la mítica plaza con las banderas blanquiazules. Emulando las viejas escenas de Evita y Perón, perfectamente ubicadas en el subconsciente argentino, Néstor Kirchner protagonizó el punto álgido de un estudiado melodrama y, en tono de tango arrabalero, le espetó "te amo mucho", fusionando definitivamente la alcoba y el poder. En los entreactos de este escenificado clímax, todo se había cuidado al detalle, desde los amigos piqueteros, que tanto saben de secuestrar la calle, hasta las arengas a la patria, confundida la nación con el poder y el poder, con la persona. Peronismo puro, en el sentido mesiánico que puede contener el término. A partir de esa imagen de una pareja de poder, en caída libre de popularidad, agarrados a todos los mecanismos institucionales que han conseguido controlar, Cristina y Néstor reinventaban el pasado, incapaces de gobernar sensatamente el presente. Y así, con el campo sublevado, los periodistas fustigados, la clase media fatigada, los sectores de la extrema izquierda sobreprotegidos, y las expectativas económicas rozando la inestabilidad, la familia K intentaba encontrar en el viejo peronismo la última salvación a su pertrecha popularidad. Si no son buenos gobernantes, que sean buenos actores de melodrama. "Eso -me dice un ex diputado radical- siempre vende en mi país". Se preguntaba no hace mucho el fino analista argentino Joaquín Morales Solá "¿quién manda en Argentina?", y su respuesta era tajante: Néstor concentra todo el poder, convertida su mujer en el instrumento para una "implícita reelección indefinida, que la Constitución argentina prohíbe". En la práctica, ese poder casi absoluto habría implicado decidir ministros, imponer medidas económicas, dirigir a piqueteros y, en definitiva, mandar desde el lecho, como si fuera la sombra alargada del despacho. En una de las famosas 20 verdades del peronismo, el propio Perón dijo que "cuando un peronista comienza a sentirse más de lo que es, empieza a convertirse en oligarca", y esa metamorfosis parece definir hoy la pareja que gobierna la Casa Rosada. Poder casi absoluto, democracia de bajo perfil, amordazamiento de la oposición, persecución del periodismo libre, demonización de los sectores civiles opositores, confusión entre los intereses del país y los de sus gobernantes y, en definitiva, una presidencia que está más obsesionada en vigilar al ciudadano que en garantizar sus derechos.El propio Perón, que lo dijo casi todo, también había dicho esto: "El hombre es bueno, pero si se le vigila es mejor". Y parece que los Kirchner cumplen a rajatabla las enseñanzas del líder, especialmente las que tienen que ver con el control y la vigilancia... Lo peor es que Argentina, que es uno de los países más importantes de todo el continente americano, y cuya estabilidad es fundamental para la estabilidad de todo el cono sur, ha iniciado un errático proceso cuya derivada no parece ir a buen puerto. En lo económico, los errores de los Kirchner se acumulan, sorprendentemente en un momento de magnífica bonanza. En lo social, la fractura parece evidente y no mejora con cada acción del Gobierno, sino al contrario. El efecto K trabaja para ahondar dicha fractura, quizás convencidos de que el "conmigo o contra mí" aún les resulta útil. Sin embargo, ¿hasta cuando? Y en lo político, Argentina cabalga hacia un populismo de viejo cuño que, como aseguran los analistas, puede resucitar al peronismo más añejo, pero también dinamitarlo. Dice nuevamente Morales Solá: "La ruina del peronismo pondría a Argentina a las puertas de una aventura autoritaria y populista". Ergo, la acercaría a la nefasta aventura chavista. De momento, lo que tenemos es un tango cantado en plena plaza de Mayo. Melodrama en estado puro. Y es que cuando falla la política, siempre queda el teatro.

Na noite de San Xoán

2008-06-23T23:59:00.004+02:00

Estamos na noite de San Xoán, a noite máis curta do ano (no hemisferio norte), así que temos o país cheo de fogueiras purificadoras, estómagos cheos de sardiñas con pan de millo e viño (e licores varios, que estamos na era do botellón!). Non han tardar os saltos sobre o lume, sempre en número impar, para "limparnos" e, seica para as mulleres casadeiras "casarnos"... Nestes comezos do século XXI continúan as "herbas de San Xoán" agardando ao amencer, nunha tina con auga baixo o luar para lavarnos mañá... Canta esperanza e ilusión en cada moza que esta noite, está nunha praia galega, deixándose fecundar polas nove ondas... Cantas casas están nesta noite protexidas dos demos e das bruxas co arrecendo das rosas, do fento, do fiuncho, da herba luisa, da herba de san xoán, do romeu... Herbas que non son quen de protexernos dos mozos que andan "ás cancelas"e que mañán han facer andar ás voltas a máis de un. E, ao amencer, como non agardar a ver bailar ao Sol...

Marcel Birmajer. La revelación

2008-06-17T23:31:00.003+02:00

Mi amiga Dorita me convenció de la existencia de la amistad entre el hombre y la mujer. Nos conocimos hace ya diez años, cuando ella tenía 70, en la biblioteca pública de Buenos Aires, y seguimos siendo amigos hasta hoy. Nos unió la común búsqueda de un mismo libro de Somerset Maugham, del cual los dos somos fanáticos. Desde entonces, descubrimos varias ideas en común: ambos coincidimos en que las mujeres deberían llegar vírgenes al matrimonio, en que los roles hogareños de mujer y hombre deben estar bien diferenciados, y en que los hombres son igual de tontos que las mujeres, y viceversa. Nuestras ideas no sólo no han triunfado en el mundo contemporáneo, sino que son consideradas incluso perjudiciales. Pero ni a Dorita ni a mí nos interesa imponerle nuestras ideas a nadie, y tampoco nos preocupa que la mayor parte del mundo esté en desacuerdo con nosotros. Nos basta con nuestra amistad y con pensar independientemente de las costumbres dominantes: ni a favor ni en contra, sino según nuestros propios criterios.

Recientemente Dorita me informó de un suceso y me permitió, luego de prometerle que le cambiaría el nombre, que lo transmitiera a mis lectores en esta columna.

Este punto no es uno de nuestros acuerdos, sino solamente un dato: Dorita, casada desde los 17 años, nunca permitió a su marido verla desnuda. Siempre que fueron a la cama, a dormir o a cualquier otra cosa, se apagaba la luz. Pasaron 63 años de matrimonio con la luz apagada. Dorita no siente un especial orgullo por esta coherencia: siempre le pareció que era lo más natural.

-Pero hace un par de semanas- me dijo- Decidí darle una sorpresa a mi marido, como un regalo por nuestro 63 aniversario: prendí la luz.

La miré con una sonrisa. ¿Esa era la anécdota sobre la que me había advertido con un rubor en su rostro apergaminado?

-No sabes lo que ocurrió.

-Se murió- exclamé sin pensar. Aún no comprendo cómo pude decir algo semejante.

-No- dijo con calma Dorita, como el buen narrador de una historia de terror- En la cama no estaba mi marido, sino otro hombre.

Tuve que sostenerme de uno de los estantes de la biblioteca para no caerme.

En todos estos años, me confesó Juan, mi marido, cuando yo apagaba la luz para “eso”, era reemplazado por su amigo José.

-¡Dorita!- dije sin saber qué decir- ¿Y tú nunca lo notaste? ¿Y cómo sabía él cuándo debía hacer el cambio?

-Hay ciertos gestos, en una pareja, que son muy fáciles de captar. Y en cuanto a que nunca lo descubrí: ¿cómo podría haberlo descubierto, si siempre era en silencio?... Pero él fue mucho más lejos. Aparentemente no le gustan las mujeres.

- ¿Y ahora qué piensas hacer?- dije cuando pude recuperar el habla.

- Continuar apagando la luz, como siempre.

Hillary Clinton

2008-06-17T22:51:00.003+02:00

Perdeu as primarias contra Barak Obama, seguro que por moitos e variados motivos, pero estou certa que fundamentalmente por ser muller. Unha gran muller, cunha longa e sólida traxectoria política, difuminada pola visión simplista que dende este lado do Atlántico sempre se fai da política norteamericana. En fin, déixovos estas fermosas imaxes da súa campaña.

Entrevista a Marcelo Birmajer na TVG

2008-06-16T21:43:00.002+02:00

A ESQUERDA LUNÁTICA

2008-06-13T22:48:00.002+02:00

Texto da conferencia impartida por Pilar Rahola o pasado día 8 de xuño en Washington AIPAC

Bos días. é unha honra para min, estar entre vostedes. O título da miña conferencia é: A esquerda lunática.

"Maten a ese porco infiel". Con esa simple orde, enviada por un imán, a vida dun profesor francés, Robert Redeker, cambiou para sempre o 19 de setembro de 2006. Internet multiplicou a ameaza en decenas de webs islámicas, e a dirección da súa casa, os seus números de teléfono, os datos dos seus fillos, foron publicados. Desde ese día, toda a súa familia vive baixo protección policial, e tivo que abandonar o seu traballo, o seu domicilio e cambiar de vida. O seu crime, escribir un artigo no diario francés Le Figaro titulado: "What should the free world do while facing Islamist intimidation?". Nese artigo, Redeker defendía a liberdade das democracias e alertaba do perigo do Islam radical. E por defender a liberdade da nosa sociedade, perdeu a súa propia liberdade. No seu recente libro "Atrévete a vivir", explica a súa vida na clandestinidade. Unha vida condenada ao exilio interior, no seu propio país. Por exemplo, non puido anunciar a morte súbita do seu pai, por medo a ser descuberto. Membro da revista da elite de esquerdas "Le Temps Modernes", fundada por Jean Paul Sartre, viuse abandonado polos líderes de esquerda franceses, que atacaron a súa crítica ao Islam. E así, como Salman Rushdie, como Talisma Nasreem, como Ayan Hirsi Ali, tamén Robert Redeker, descubriu que unha parte da esquerda europea está a traizoar á liberdade. Él fala dos perigos do fascismo islámico, que ameaza, aterroriza, escraviza e mata. E os seus compañeiros da esquerda, acúsano de islamofobo e racista. Él denuncia a pasividade do mundo ante a escravitude da muller, a ablación do clítoris, o uso de nenos bombas, o fanatismo terrorista. E os seus compañeiros da esquerda, acúsanlle de non ser respectuoso con outras culturas. Él, coma eu, como moitos, defende un Islam libre de fanáticos, ditadores, terroristas e totalitarios. E os nosos compañeiros da esquerda déixannos sós ante esa defensa. Él asume, pois, a responsabilidade moral de defender a carta de dereitos humanos, ante o acoso do islamismo radical, que é a nova ideoloxía totalitaria á que se enfronta o mundo. E os compañeiros da esquerda, traizoan ese mesmo compromiso moral. é dicir, estamos nun momento da historia que esixe unha defensa firme da liberdade. A esquerda, tería que liderar esa defensa. E con todo, desgrazadamente, non está á altura do momento histórico que vive a humanidade.

Por que? Que patoloxías profundas afastan á esquerda europea do seu compromiso moral? Por que non vemos manifestacións en París, ou en Londres, ou en Barcelona en contra das ditaduras islámicas? Por que non o fan contra a ditadura birmana? Por que non hai manifestacións, en contra da escravitude de millóns de mulleres, que viven sen ningún amparo legal? Por que non se manifestan en contra do uso de nenos bombas, nos conflitos onde o Islam está implicado? Por que non liderou nunca a loita a favor das vítimas da terrible ditadura islámica de Súan? Por que nunca se conmoveu polas vítimas dos actos de terrorismo en Israel? Por que non considera a loita contra o fanatismo islámico, unha das súas causas principais? Por que non defende o dereito de Israel a defenderse e a existir? Por que confunde a defensa da causa palestina, coa xustificación do terrorismo palestino? E a pregunta do millón, por que a esquerda europea, e globalmente toda a esquerda, só está obsesionada en loitar contra dúas das democracias máis sólidas do planeta, Estados Unidos e Israel, e non contra as peores ditaduras?

As dúas democracias máis sólidas, e as que sufriron os atentados máis sanguentos do terrorismo mundial. E a esquerda non está preocupada por iso. Desde a miña perspectiva de librepensadora, vinculada historicamente ao pensamento de esquerdas racional, véxome obrigada a acusar a unha parte da esquerda, a que fai máis ruído en xornais e rúas, de ser profundamente reaccionaria, antimoderna e antioccidental. E, por todo iso, cómplice do avance do totalitarismo no mundo. Novamente, por que? Estas son as patoloxías do pensamento que detecto nos intelectuais e líderes máis ruidosos da esquerda, desde Noam Chomsky até José Saramago, desde Michael Moore, até Hugo Chávez ou Evo Morais: non superación da herdanza dogmática estalinista; simplismo antiamericano; odio exacerbado a Israel; antisemitismo inconsciente. é dicir, hoxe nos xornais, nas universidades, nalgunhas cancillerías e en moitos libros, non temos líderes de esquerdas comprometidos coa liberdade. Temos líderes dunha esquerda lunática capaz de minimizar ao terrorismo, banalizar á Shoáh, ignorar o sufrimento da muller e xustificar ditaduras terribles. Eses líderes, e esa corrente de opinión, explican o odio que hoxe sofre Israel no mundo, e especialmente en Europa. Un odio que vai da man do odio que sofre, á súa vez, Estados Unidos.

1.-Permítanme analizar a primeira patoloxía, a Herdanza dogmática estalinista e o antiamericanismo. Aínda que o muro de Berlín caeu, e con el a maioría das ditaduras comunistas, aínda non caeu o muro que moitos militantes de esquerdas manteñen no seu propio cerebro. Así, algúns grandes dogmas estalinistas están intactos e condicionan as análises dos seus herdeiros. Non é unha casualidade que, durante décadas, o estalinismo criminalizara a Israel, e a esquerda actual continúeo facendo. Non é unha casualidade que, durante décadas, se considerase ás organizacións palestinas terroristas, como forzas de liberación, e a esquerda actual continúa minimizando o terrorismo palestino e desprezando ás vítimas xudías. Non é unha casualidade que, durante décadas, considerase a Estados Unidos como a paradigma da maldade política, e a esquerda continúe obsesionada con Estados Unidos. De feito, a maioría das actitudes antiamericanas débense aos anteollos con que a esquerda lunática mira ao mundo. Son anteollos furibundamente antiamericanos. De maneira que, se alguén é amigo de USA, é o meu inimigo, e se alguén é inimigo de USA, é o meu amigo. E así, tipos de extrema esquerda acaban sendo amigos de Irán. únelles o odio a Estados Unidos, o odio a Israel e o desprezo xenético cara aos valores occidentais. é dicir, únelles o desprezo profundo á liberdade. Sen dúbida, a paradigma da imbecilidad desta esquerda dogmática chámase Hugo Chávez. Pero en Europa moitos profesores universitarios, escritores con prestixio e grandes intelectuais, pensan igual que Chávez. Só se distinguen por ser máis sutís na expresión dos seus prexuízos. Por suposto, a crítica ás políticas de Estados Unidos ou Israel, son lexítimas e algunhas, moi necesarias. Pero o fenómeno actual vai moito máis alá das críticas razoables. Trátase dunha brutal criminalización do dereito de Israel á súa existencia e a súa defensa, acompañada dunha mirada tenra sobre o terrorismo palestino. E no caso de Estados Unidos, tampouco abunda a crítica razoable. Abunda o prexuízo, o maniqueísmo e a obsesión. En Europa e América Latina, este fenómeno é especialmente virulento.

2.- A segunda patoloxía, o Antiisraelismo sen complexos, e o antisemitismo inconsciente. Sen dúbida, o odio exacerbado a Israel marca as pautas dos xornais do mundo. Ningún outro conflito sofre unha distorsión informativa como este; Israel é o único país do mundo que ten que pedir perdón por existir, perdón por defenderse e perdón por non desaparecer. As súas accións militares son elevadas á categoría do horror. As súas vítimas son desprezadas e os seus inimigos son considerados heroes. A clave está na frase que dixo o Premio Nóbel Imre Kertesz, xudeu húngaro que sufriu o Holocausto: "Cando vexo na televisión os tanques israelís, unha idea atravésame a alma: Deus meu, que ben que poida ver a estrela xudía sobre os tanques israelís e non cosida sobre a miña roupa como en 1944. Non son imparcial nin podo selo: deixo a imparcialidade aos intelectuais europeos que xogan a ese xogo de forma tan malvada..."

Así é. Lonxe de ser a histórica vítima xudía que se arrastraba polos ghettos, era perseguida como unha rata e era asasinada, hoxe o xudeu eleva un país da nada, investiga, inventa, gañas premios internacionais e vence en todas as guerras que lle expoñen. E esa imaxe do xudeu vitorioso, a pesar de séculos de persecución e exterminio, é insoportable para moitos. O primeiro pecado de Israel, é non sucumbir. Esa forza que lle permitiu sobrevivir a guerras letais e a millóns de inimigos, é o que máis indigna á esquerda lunática. Por que? Porqué é xeneticamente antisemita. Por suposto, ninguén desa esquerda recoñece que é antisemita. Falan de solidariedade co pobo palestino, de crítica racional a Israel, de compromiso coa liberdade. Vexamos os conceptos. Primeiro concepto: solidariedade, palabra tótem da esquerda europea e internacional. Con todo, é unha solidariedade vesga, que chora cun único ollo, só polas vítimas palestinas, pero que aplaude a masacre nunha escola xudía, ou nun autobús, ou en Universidade Monte Scopus. E se é solidaria coa causa palestina, nunca o fixo coa causa xudía. Esa esquerda aplaudiría a desaparición de Israel, e nunca se sentiu cómoda coa súa existencia. Por tanto, non é solidariedade coas vítimas. é odio cara a Israel. Outro concepto: crítica racional. Non existe na práctica totalidade das análises. Lonxe de atopar reflexións equilibradas, só atopamos unha redución extrema e maniquea do conflito, que converte a Israel nun ente malvado, e aos palestinos, en vítimas puras. Así, durante anos a maioría dos analistas converteron a Arafat nunha especie de Che Guevara árabe, heroe da loita dos pobos. A súa corrupción, o seu autoritarismo, a súa violencia nunca foron obxecto de crítica, e a ninguén lle interesou saber que facían os palestinos cos miles de millóns de dólares que chegan á autoridade palestina, desde todos os lugares do mundo. Cada palestino recibiu, per cápita, o duplo que os europeos polo Plan Marshall. E hai pobreza! Por que? A ninguén lle interesou formular esta pregunta, porqué é máis fácil culpar a Israel dos males palestinos, que tentar saber que responsabilidade teñen os palestinos, na súa propia miseria. E finalmente, o concepto de compromiso coa liberdade. Escoito esa expresión en todos os foros propalestinos europeos. "Estamos a favor da liberdade dos pobos!", din con ardor. Non é certo. Nunca lles preocupou a liberdade dos cidadáns de Siria, de Irán, do Iemen, de Súdan, etc... E nunca lles preocupou a liberdade destruída dos palestinos que viven baixo o extremismo islámico de Hamás. Só lles preocúpa usar o concepto de liberdade palestina, como mísil contra a liberdade israelí. Unha terrible consecuencia derívase destas dúas patoloxías ideolóxicas: a Manipulación xornalística. Finalmente, non é menor o dano que fai a maioría da prensa internacional. Sobre o conflito árabo-isaelí NON SE INFORMA, FAISE PROPAGANDA. A maioría da prensa, cando informa sobre Israel, vulnera todos os principios do código deontolóxico do xornalismo. E así, calquera acto de defensa de Israel convértese nunha masacre e calquera enfrontamento, nun xenocidio. Dixéronse tantas barbaridades, que a Israel xa non lla pode acusar de nada peor. En paralelo, esa mesma prensa nunca fala da inxerencia de Irán ou Siria a favor da violencia contra Israel; da inculcación do fanatismo nos nenos; da corrupción xeneralizada en Palestina. E cando fala de vítimas, eleva á categoría de traxedia a calquera vítima palestina, e camufla, esconde ou despreza ás vítimas xudías.

Remato cun apuntamento sobre a esquerda española. Moitos son os exemplos que ilustran o antiisraelismo e o antiamericanismo que definen o ADN da esquerda global española. Por exemplo, un partido de esquerdas acaba de expulsar a un militante, porqué creou unha web de defensa de Israel. (http://www.amizadeconisrael.org/) Cito frases da expulsión: "Os nosos amigos son os pobos de Irán, Libia e Venezuela, oprimidos polo imperialismo. E non un estado nazi como o de Israel". Outro exemplo, a alcaldesa socialista de Ciempozuelos cambiou o día da Shoáh, polo día da Nakba palestina, desprezando, así, a máis de 6 millóns de europeos xudeus asasinados. Ou na miña cidade, Barcelona, o concello socialista decidiu celebrar, durante o 60 aniversario do Estado de Israel, unha semana de "solidariedade co pobo palestino". Para ilustralo, convidou a Leila Khaled, famosa terrorista dos anos 70, actual líder da Fronte de Liberación de Palestina, que é unha organización considerada terrorista pola Unión Europea, e que defende o uso das bombas contra Israel. E etcétera. Este pensamento global, que forma parte do politicamente correcto, impregna tamén o discurso do presidente Zapatero. A súa política exterior cae en todos os tópicos da esquerda lunática e, respecto de Oriente Medio, a súa actitude é inequivocamente prol-árabe. Estou en condicións de asegurar que, en privado, Zapatero considera a Israel culpable do conflito, e a política do ministro Moratinos vai nesa mesma dirección. O feito de que o presidente se colocase unha Kefia palestina, en plena guerra do Líbano, non é unha casualidade. é un símbolo. España sufriu o atentado islamita máis grave de Europa, e Al Andalús está no punto de mira de todo o terrorismo islámico. Como escribín hai tempo, "matáronnos con celulares vía satélite, conectados coa Idade Media". E, con todo, a esquerda española está entre as máis antiisraelíes do planeta. E di ser antiisraelí por solidariedade! Esta é a tolemia que quero denunciar con esta conferencia.

CONCLUSIÓN. Non son xudía, estou vinculada ideolóxicamente á esquerda e son xornalista. Por que non son antiisraelí, como a maioría dos meus colegas? Porqué, como non xudía, teño a responsabilidade histórica de loitar contra o odio aos xudeus, e, na actualidade, contra o odio á súa patria, Israel. A loita contra o antisemitismo non é cousa de xudeus, é obriga do non xudeus. Como xornalista, estou obrigada a buscar a verdade, máis aló dos prexuízos, as mentiras e as manipulacións. E sobre Israel non se di a verdade. E como persoa de esquerdas, que ama o progreso, estou obrigada a defender a liberdade, a cultura, a convivencia, a educación cívica dos nenos, todos os principios que as Táboas da Lei converteron en principios universais. Principios que o islamismo fundamentalista destrúe sistematicamente. é dicir, como non xudía, xornalista e de esquerdas teño un triplo compromiso moral con Israel. Porqué, se Israel fose derrotada, serían derrotadas a modernidade, a cultura e a liberdade.

A loita de Israel, aínda que o mundo non queira sabelo, é a loita do mundo

AM ISRAEL JAIM. AMÉN.

Entrevista a Manuel Rivas

2008-06-04T00:49:00.003+02:00

Aquí podes atopar unha entrevista a Manuel Rivas. Sempre é vale a pena escoitar a este "contador de historias".

"La lectura, el libro y los espacios donde está son lugares de resistencia humanística, esenciales. Nuestra suerte depende de que esos espacios se mantengan o desaparezcan completamente de la naturaleza."

Serrat. Aquellas pequeñas cosas.

2008-06-03T23:27:00.003+02:00

Pechar os ollos... escoitar... e antes de que comeze a cantar xa nos invade a melancolía... Para ti.

Serrat - Para la libertad

2008-06-02T23:44:00.002+02:00

E pensar que nunca chegou a emitirse... e agora, parece imposible vivir sen liberdade, vivímola sen consciencia... case sen valorala. Paréceme imposible sobrevivir sen ela, canta angustia... canta dor hai detrás dunha dictadura.

Y Sin Embargo - Serrat & Sabina

2008-06-02T23:26:00.002+02:00

Serrat...

Marcelo Birmajer. El Pacto.

2008-06-02T23:05:00.002+02:00

El pacto

-¿Recuerdas a Neco?- me preguntó mi amigo Toribio.

-Con pena- respondí.

Neco había sido el profesor de historia, en el secundario, de una pequeña barra de amigos que, con idas y venidas, nos habíamos mantenido unidos por más de veinticinco años. Admirábamos y queríamos a Neco por su modo divertido pero respetuoso de enseñarnos. Solía repetirnos, basándose en casos históricos: “El ahorro es la base de la fortuna”. Y dicha por él, la frase sonaba sabia y verdadera. Fue la única materia que no sólo aprendí sino que también disfruté a lo largo de ese calvario que fue para mí la enseñanza formal. Dejamos de verlo poco después de su casamiento. Se había casado con Abelarda, la mujer más hermosa de la que habíamos tenido noticia hasta entonces. Neco tenía veinticinco años y Abelardo, 23. Como alguna vez había venido a buscarlo a la salida del colegio, tuvimos ocasión de admirar no sólo el talento docente de Neco, sino también su ojo para elegir esposa. Era evidente que cualquier mortal que viera pasar a Abelarda pensaría en ella por el resto de su vida. Pero sucedió una desgracia: la joven esposa se dejó tentar por un actor en ascenso, y el chisme llegó incluso a las aulas.

Neco abandonó el colegio, siempre creímos que por vergüenza. Por algún motivo, a los hombres les resulta insoportable mirar a la cara a otros hombres luego de sufrir uno de estos percances.

-Pues sigue casado con Abelarda- me confió Toribio.

-¿La perdonó?- pregunté, como si todo hubiera sucedido ayer, y no
hacía treinta años.

-No exactamente- respondió Toribio- Cuando Neco la descubrió, ella suplicó perdón. Explicó que todos la pretendían, todos le ofrecían la luna, y por única vez había caído. Pero amaba a Neco, y quería seguir casada y tener hijos. Entonces Neco le ofreció el siguiente pacto: 1) la perdonaría a cambio de que no lo hiciera nunca más. 2) A partir de los cuarenta años, él podría acostarse con cuanta mujer quisiera.

“Abelarda, con la guardia baja, aceptó. Faltaba tanto… Hoy Abelarda, a punto de cumplir cincuenta, es una mujer muy venida a menos, no supo cuidarse. Neco en cambio es un encantador hombre maduro. Tiene una novia de veinte aún más bonita que Abelarda”.

- No me lo creo- se me escapó.

- Deberías verla- insistió Toribio- Y Neco mantiene su familia, con Abelarda, en completa armonía: dos maravillosos hijos varones.

- ¿Lo viste feliz?- pregunté.

- Y sabio- confirmó Toribio- Me dijo: “Como decíamos ayer: el ahorro es la base de la fortuna”.

Música israelí: "Imaginen un mundo mejor"

2008-06-02T22:18:00.004+02:00

Da ganas de poñerse a cantar!

Pode ser... algo bonito! (Conchita)

2008-05-26T21:07:00.004+02:00

A Cara...

e a cruz...

dun vaivén permanente... porque teño un móbil imbécil...

en insoportable silencio, non soa... non chamas...

Haberá un punto intermedio? Agardo que non.

As pombas de Paloma

2008-05-12T15:53:00.007+02:00

AS POMBAS

Pombas que voan,
a medio caer,
lavando as súas plumas ,
ulindo a súa pel.
Manchan as casas, os chans tamén,
andan a patas voan moi ben.

Observan a barcos, a mares tamén,
len os libros, con sabor a
mel,
agardan ao vento, para bailar con él,
danzando, correndo, saltando ao revés,
ordenan a súa casa, a súa roupa, a súa pel.

Convidan a amigas, amigos, e a
Abel, coa súa amada bebendo café, tirando ao
lago, deixando caer.

Son, pombas de cores,
marróns, amarelas, azuis e de máis,
razas distintas,
razas do mar ,da terra, do aire, dalgún lugar.

Con este poema, Paloma, aos seus 11 anos, vén de gañar o 2º premio no concurso de poesía e relato curto organizado en Nigrán por mor do día das Letras Galegas, na categoría de 10 a 16 anos. Noraboa!

Eva Cassidy-Songbird

2008-05-10T02:56:00.002+02:00

É realmente fermosa, pura sensibilidade.

Benedetti

2008-05-08T19:57:00.013+02:00

Cando non sei nin que sinto leo a Benedetti, e de repente, non sei nin cando nin como, entrou na miña alma e sacouna de mín... e ahí está, no poema que estou lendo... sen adornos, sen facer ruido, case sen querer...

Deixo aquí unha entrevista-documental na que repasa a súa vida. Dura máis de 50 minutos e vale a pena cada segundo... pero, se teño que escoller, quédome con dous momentos; cando no minuto 25:50 Miguel Angel Solá recita "No te salves", e no minuto 13:42. Neste caso o segundo é fundamental... esa mirada, cando fala da súa muller... eu quero eso! É a única condición imprescindible, que me mires así.

Lamatumbá. Camiños

2008-05-08T00:09:00.003+02:00

Verbenita!!!

Non hai nada como bailar e rir para disfrutar da vida, porque a vida é o que é, e non hai máis! Éche o que hai!

Por certo, só por ver a Pemán o video xa vale a pena!

O pensamento científico como antídoto da barbarie

2008-05-07T23:39:00.004+02:00

Este é un fragmento no que Primo Levi reivindica a necesidade de manter unha actitude crítica na vida como antídoto ante a barbarie; só o excepticismo, o diálogo... a razón, nos poden previr para que algo semellante non volva ocorrer.

"Por ello, meditar sobre lo que pasó es deber de todos. Todos deben saber, o recordar, que tanto a Hitler como a Mussolini, cuando hablaban en público, se les creía, se los aplaudía, se los admiraba, se los adoraba como dioses. Eran "jefes carismáticos", poseían un secreto poder de seducción que no nacía de la credibilidad o de la verdad de lo que decían, sino del modo sugestivo con que lo decían, de su elocuencia, de su arte histriónico, quizás instintivo, quizás pacientemente ejercitado y aprendido. Las ideas que proclamaban no eran siempre las mismas y en general eran aberraciones, o tonterías, o crueldades; y, sin embargo, se entonaban hosannas en su honor y millones de fieles los seguían hasta la muerte. Hay que recordar que estos fieles, y entre ellos también los diligentes ejecutores de órdenes inhumanas, no eran esbirros natos, no eran (salvo pocas excepciones) monstruos: eran gente cualquiera. Los monstruos existen pero son demasiado pocos para ser realmente peligrosos; más peligrosos son los hombres comunes, los funcionarios listos a creer y obedecer sin discutir, como Eichmann, com Hoess, comandante de Auschwitz, como Stangl, comandante de Treblinka, como los militares franceses de veinte años más tarde, asesinos en Argelia, como los militares norteamericanos de treinta años más tarde, asesinos en Vietnam.

Hay que desconfiar, pues, de quien trata de convencernos con argumentos distintos de la razón, es decir de los jefes carismáticos: hemos de ser cautos en delegar en otros nuestro juicio y nuestra voluntad. Puesto que es difícil distinguir los profetas verdaderos de los falsos, es mejor sospechar de todo profeta; es mejor renunciar a la verdad revelada, por mucho que exalten su simplicidad y explendor, aunque las hallemos cómodas porque se adquieren gratis. Es mejor conformarse con otras verdades más modestas y menos entusiastas, las que se conquistan con mucho trabajo, poco a poco y sin atajos por el estudio, la discusión y el razonamiento, verdades que pueden ser demostradas y verificadas.

Es evidente que esta receta es demasiado simple como para cubrir todos los casos: un nuevo fascismo, con su retahíla de intolerancias, prepotencias y servidumbre, puede nacer fuera de nuestro país y ser importado, quizás en puntas de pies y haciéndose llamar con otros nombres; o puede desencadenarse dentro de casa con unha violencia capaz de desbaratar todo reparo. Entonces los consejos de sabiduría ya no sirven y se debe encontrar la forma de resistir: también en esto, la memoria de lo sucedido en el corazón de Europa, y no hace mucho, puede servir de sostén y admonición."

Si esto es un hombre

Primo Levi

A expulsión de Pedro

2008-05-07T23:18:00.006+02:00

Vense de expulsar a Pedro Gómez-Valadés do BNG por deslealdade... é dicir, por fundar e presidir a Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI) e por lamentarse cando dende o BNG se poñen mil excusas para non conmemorar o Holocausto! É unha barbaridade que lamentablemente reflexa cal é a concepción da democracia que existe en boa parte do BNG.

A Shoa que significou a maior traxedia da Humanidade, o asasinato de 6 millóns de persoas. Porque a desposesión da concepción de persoa a un só individuo é aterrador pero a todo un pobo, é simplemente inconcebible... e supoño que é eso: falta de capacidade de comprensión unida á xudeofobia, aliñada con ese toque de cariño especial que algúns espertamos dentro do BNG... o resultado é un conglomerado de monstruos cheos de odio, cargadiños de consignas e falta de entrenamento na análise crítica da sociedade. O lamentable é que non só gobernan o BNG.

Aterrador!!

2008-05-05T16:25:00.004+02:00

Hai uns meses puxen un burka... apenas foron uns segundos, por curiosidade, nun ambiente distendido e aínda así... falta o aire, perdes a perspectiva co mundo que te rodea... desapareces... é aterrador!!!

Un dragón no corazón do BNG

2008-05-05T15:25:00.002+02:00

César Pazos Carreiro
Membro do Consello Local do BNG de Vigo

Quero erguer hoxe a miña voz en defensa da Democracia. Quero erguer hoxe a miña voz, como moitas outras veces fixen en defensa de Galiza, para denunciar desta vez, a grave perda de democracia interna dentro do BNG. Democracia non é só votar. Democracia é o libre pensamento, participar, ter dereito a organizarse e como consecuencia delo poder votar. Sin represións por manifestar o que pensas.
Na Democracia non hai preguntas e respostas prohibidas, non hai temas demasiado sensibles ou delicados para ser explorados, non hai verdades sagradas. Pedro Valadés, eu e outros 50 militantes máis do BNG pensamos que, no tema de Oriente Próximo, Israel leva a razón. Nós cremos que o pobo Israel ten dereito a existir en Paz.
Vivimos en sombras dentro do BNG. Quero espantar esas sombras prendendo unha vela, para que todas e todos os cidadáns galegos poidamos presenciar como se expulsa a un patriota galego por exercer o dereito a pensar e opinar con iniciativa propia. Pedro Valadés é repudiado por algúns dirixentes do Bloque por pensar distinto e por crear a Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI).
Como patriota galego, sinto que Israel é un exemplo a seguir, pero no BNG moitos pensan que o paradigma é Irán. O sionismo, o nacionalismo israelí, cando deixou Auschwitz foi quen de recuperar a súa patria, a súa fala, a súa historia, xuntar os seus fillos e, o máis importante, foi quen de conquerir a Democracia. Porque Israel é un pobo democrático.
Namentras, nós temos un monstruo dentro do BNG. Un Dragón no corazón dalgúns dirixentes con pingallas antisemitas. ¿Que son senon, os aplausos histéricos asemblearios a favor do bombardeo nuclear do pobo de Israel, producidos dentro dunha organización pacifista como o BNG? ¿Que é se non, negarse a condenar o Holocausto no Parlamento galego con malas excusas? O Holocausto condénase e punto. ¿Por que se advirte dende a dirimencia: "coidado co que se fala que sae nos medios"? . Coidado ¿de que? ¿De que razóns non se poden enterar os cidadáns galegos?.
Sinto vergonza. Levo militando no Bloque 31 anos, como consecuencia directa de ser galego eu son nacionalista. Son home de esquerdas. Pero costame respirar cando alguén aplaude un bombardeo nuclear, ou négase a condear o Holocausto, ou se expulsa a alguén por ser amigo dos xudeos.
Loitarei para ter un BNG democrático. Loitarei contra ese dragón que algúns do BNG levan dentro do peito. Shalom.

Para Pedro

2008-05-04T02:07:00.000+02:00

O primeiro post de verdade tiña que ser para ti... porque a blogosfera ten nome propio, porque afrontas a vida co corazón por diante, cheo de ideais, de verdades... cheo de integridade e valor... porque es amizade pura... aquí tes unha canción e un bico enooorme!

Balada del mal genio. Benedetti.

2008-05-04T01:30:00.001+02:00

Hay días en que siento una desgana
de mí, de ti, de todo lo que insiste en creerse
y me hallo solidariamente cretino
apto para que en mí vacilen los rencores
y nada me parezca un aceptable augurio.

Días en que abro el diario con el corazón en la boca
como si aguardara de veras que mi nombre
fuera a aparecer en los avisos fúnebres
seguido de la nómina de parientes y amigos
y de todo indócil personal a mis órdenes.

Hay días que ni siquiera son oscuros
días en que pierdo el rastro de mi pena
y resuelvo las palabras cruzadas
con una rabia hecha para otra ocasión
digamos, por ejemplo, para noches de insomnio.

Días en que uno sabe que hace mucho era bueno
bah tal vez no hace tanto que salía la luna
limpia como después de jabón perfumado
y aquello si era auténtica melancolía
y no este malsano, dulce aburrimiento.

Bueno, esta balada sólo es para avisarte
que en esos pocos días no me tomes en cuenta.