lunes, 2 de junio de 2008
lunes, 26 de mayo de 2008
Pode ser... algo bonito! (Conchita)
A Cara...
e a cruz...
dun vaivén permanente... porque teño un móbil imbécil...
en insoportable silencio, non soa... non chamas...
Haberá un punto intermedio? Agardo que non.
lunes, 12 de mayo de 2008
As pombas de Paloma

AS POMBAS
Pombas que voan,
a medio caer,
lavando as súas plumas ,
ulindo a súa pel.
Manchan as casas, os chans tamén,
andan a patas voan moi ben.
Observan a barcos, a mares tamén,
len os libros, con sabor a
mel,
agardan ao vento, para bailar con él,
danzando, correndo, saltando ao revés,
ordenan a súa casa, a súa roupa, a súa pel.
Convidan a amigas, amigos, e a
Abel, coa súa amada bebendo café, tirando ao
lago, deixando caer.
Son, pombas de cores,
marróns, amarelas, azuis e de máis,
razas distintas,
razas do mar ,da terra, do aire, dalgún lugar.
Pombas que voan,
a medio caer,
lavando as súas plumas ,
ulindo a súa pel.
Manchan as casas, os chans tamén,
andan a patas voan moi ben.
Observan a barcos, a mares tamén,
len os libros, con sabor a
mel,
agardan ao vento, para bailar con él,
danzando, correndo, saltando ao revés,
ordenan a súa casa, a súa roupa, a súa pel.
Convidan a amigas, amigos, e a
Abel, coa súa amada bebendo café, tirando ao
lago, deixando caer.
Son, pombas de cores,
marróns, amarelas, azuis e de máis,
razas distintas,
razas do mar ,da terra, do aire, dalgún lugar.
Con este poema, Paloma, aos seus 11 anos, vén de gañar o 2º premio no concurso de poesía e relato curto organizado en Nigrán por mor do día das Letras Galegas, na categoría de 10 a 16 anos. Noraboa!
sábado, 10 de mayo de 2008
jueves, 8 de mayo de 2008
Benedetti
Cando non sei nin que sinto leo a Benedetti, e de repente, non sei nin cando nin como, entrou na miña alma e sacouna de mín... e ahí está, no poema que estou lendo... sen adornos, sen facer ruido, case sen querer... Deixo aquí unha entrevista-documental na que repasa a súa vida. Dura máis de 50 minutos e vale a pena cada segundo... pero, se teño que escoller, quédome con dous momentos; cando no minuto 25:50 Miguel Angel Solá recita "No te salves", e no minuto 13:42. Neste caso o segundo é fundamental... esa mirada, cando fala da súa muller... eu quero eso! É a única condición imprescindible, que me mires así.
Lamatumbá. Camiños
Verbenita!!!
Non hai nada como bailar e rir para disfrutar da vida, porque a vida é o que é, e non hai máis! Éche o que hai!
Por certo, só por ver a Pemán o video xa vale a pena!
miércoles, 7 de mayo de 2008
O pensamento científico como antídoto da barbarie

Este é un fragmento no que Primo Levi reivindica a necesidade de manter unha actitude crítica na vida como antídoto ante a barbarie; só o excepticismo, o diálogo... a razón, nos poden previr para que algo semellante non volva ocorrer.
"Por ello, meditar sobre lo que pasó es deber de todos. Todos deben saber, o recordar, que tanto a Hitler como a Mussolini, cuando hablaban en público, se les creía, se los aplaudía, se los admiraba, se los adoraba como dioses. Eran "jefes carismáticos", poseían un secreto poder de seducción que no nacía de la credibilidad o de la verdad de lo que decían, sino del modo sugestivo con que lo decían, de su elocuencia, de su arte histriónico, quizás instintivo, quizás pacientemente ejercitado y aprendido. Las ideas que proclamaban no eran siempre las mismas y en general eran aberraciones, o tonterías, o crueldades; y, sin embargo, se entonaban hosannas en su honor y millones de fieles los seguían hasta la muerte. Hay que recordar que estos fieles, y entre ellos también los diligentes ejecutores de órdenes inhumanas, no eran esbirros natos, no eran (salvo pocas excepciones) monstruos: eran gente cualquiera. Los monstruos existen pero son demasiado pocos para ser realmente peligrosos; más peligrosos son los hombres comunes, los funcionarios listos a creer y obedecer sin discutir, como Eichmann, com Hoess, comandante de Auschwitz, como Stangl, comandante de Treblinka, como los militares franceses de veinte años más tarde, asesinos en Argelia, como los militares norteamericanos de treinta años más tarde, asesinos en Vietnam.
Hay que desconfiar, pues, de quien trata de convencernos con argumentos distintos de la razón, es decir de los jefes carismáticos: hemos de ser cautos en delegar en otros nuestro juicio y nuestra voluntad. Puesto que es difícil distinguir los profetas verdaderos de los falsos, es mejor sospechar de todo profeta; es mejor renunciar a la verdad revelada, por mucho que exalten su simplicidad y explendor, aunque las hallemos cómodas porque se adquieren gratis. Es mejor conformarse con otras verdades más modestas y menos entusiastas, las que se conquistan con mucho trabajo, poco a poco y sin atajos por el estudio, la discusión y el razonamiento, verdades que pueden ser demostradas y verificadas.
Es evidente que esta receta es demasiado simple como para cubrir todos los casos: un nuevo fascismo, con su retahíla de intolerancias, prepotencias y servidumbre, puede nacer fuera de nuestro país y ser importado, quizás en puntas de pies y haciéndose llamar con otros nombres; o puede desencadenarse dentro de casa con unha violencia capaz de desbaratar todo reparo. Entonces los consejos de sabiduría ya no sirven y se debe encontrar la forma de resistir: también en esto, la memoria de lo sucedido en el corazón de Europa, y no hace mucho, puede servir de sostén y admonición."
Si esto es un hombre
Primo Levi
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
